Το σκηνικό, οι χαρακτήρες, τα έντονα πάθη, το έγκλημα που διαπράττεται θυμίζουν έντονα Ντοστογιέφσκι, σε μια άλλη εποχή, για διαφορετικούς λόγους, ένα έγκλημα που γίνεται όχι για κλοπή χρημάτων, αλλά για κλοπή συναισθημάτων με το πρόσχημα ενός ανεκπλήρωτου έρωτα. Παράνοια χωρίς τύψεις από έναν χαρακτήρα τύπου Ρασκόλνικοφ στο «Έγκλημα και τιμωρία», κάποιον που θαρρείς ότι επιμένει να χαϊδέψει με το ζόρι μια γάτα, πείθοντας τον εαυτό του πως κι εκείνη θέλει το ίδιο με αυτόν. Το αποτέλεσμα εκρηκτικό και τα εγκλήματα απανωτά.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Σχόλια(1)