Ο συγγραφέας [...] χρησιμοποιεί το παράδοξο, στοιχεία του φανταστικού και του ονειρικού κι ένα ιδιότυπο χιούμορ που αποκαλύπτει, που φωτίζει χωρίς να καταγγέλλει, χτυπώντας καίρια στην καρδιά των προβλημάτων. [...] Ο Γκουρογιάννης δεν ξεχνά ούτε στιγμή ότι πρώτο μέλημα μιας αφήγησης είναι η απόλαυση που προκύπτει από αυτήν. Συνδυάζοντας το ανεκδοτολογικό με την τέχνη του παραμυθά, αφήνει την ουσία να παρεισφρρύσει σχεδόν λαθραία, προσφέροντας στον αναγνώστη τη χαρά της ανακάλυψης, τη ζωντάνια και τη φρεσκάδα που έχουν τα νοήματα που χορεύουν ανάμεσα στις γραμμές. Αν και το άρωμα των διηγημάτων είναι έντονα ελληνικό. Η γραφή δεν παραπέμπει στα ηθογραφικά κι ιδεολογικά κλισέ που ταλαιπωρούν δεκαετίες τώρα την ελληνική λογοτεχνία. Μια γραφή ανάλαφρη, γοργή, έξυπνη, η οποία γλιστρά πάντοτε στο πλάι της πραγματικότητας, ένα κράμα μιας σχεδόν αθώας ονειροπόλησης κι ενός σχεδόν δηκτικού σαρκασμού.
Σχόλια(0)