Ανθρωπολογία, κουλτούρα και πολιτική

[...] ο συλλογικός τόμος που επιμελήθηκε ο Χρήστος Δερμεντζόπουλος και ο Μάνος Σπυριδάκης [...] είναι μια σημαντική συμβολή στη σημερινή προβληματική, γιατί προκρίνει ως κύρια οπτική γωνία το συγκρουσιακό χαρακτήρα της κουλτούρας και όχι το εύκολο σχήμα μιας δήθεν ουδέτερης γραμμικής ανάγνωσης της πολιτισμικής «προόδου» ή της διαρκούς επανάληψης των ανθρωπολογικών μοτίβων περί των «συμβολικών σχέσεων». Ξεκαθαρίζοντας ήδη από την εισαγωγή τους οι ερευνητές πως τους αφορούν περισσότερο οι πολιτικές, διανοητικές και επιστημολογικές προϋποθέσεις της μελέτης της κουλτούρας, εστιάζουν στο θέμα τους μέσα από την επιλογή κειμένων που εντάσσουν την κουλτούρα μέσα σε ποικίλες σχέσεις και δοκιμασίες: από την επαγγελματοποίηση της ανθρωπολογίας ως της κατεξοχήν επιστήμης που κλήθηκε να ταξινομήσει και να διακρίνει τους λαούς «με ιστορία» και τους λαούς «χωρίς ιστορία» μέχρι τις σημερινές μετα-αποικιακές διαστάσεις της παγκοσμιοποίησης και της σχέσης του τοπικού με το παγκόσμιο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι φανερό πως η σύλληψη του εν λόγω τόμου εγκαταλείπει τις παλαιότερες βεβαιότητες αλλά και τα στερεότυπα που φιλοτεχνήθηκαν από την παραδοσιακή ανθρωπολογία και την κοινωνιολογία, για να ανοιχτεί σε ερωτήματα που πρωταγωνιστεί η ιστορικότητα των πλαισίων, των μεταβολών, των διαφορετικών χρονικοτήτων της κοινωνίας αλλά και της επιστήμης. Έτσι, το βιβλίο, με μια πληθώρα πρωτότυπων και μεταφρασμένων μελετών, διανύει ένα ευρύ φάσμα προβληματισμού που εκκινούν μεν από τις ανθρωπολογικές ζητήσεις αλλά ενσωματώνουν και την κριτική της ιδεολογίας και την κοινωνιολογία της επιστήμης. Το εγχείρημα, φιλόδοξο στη σύλληψή του και ενδιαφέρον στη συνέχειά του, ανακατεύει ξανά την τράπουλα στο τραπέζι των κοινωνικών επιστημών, καθώς, με άξονα την κουλτούρα, ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης μπορεί να παρακολουθήσει και τις ίδιες τις επιστημολογικές συνιστώσες του «πεδίου της έρευνας».