Απρίλιος 2024: Το βιβλίο του μήνα

Το βιβλίο του μήνα

Θα γίνω ποτάμι
Ένα αλησμόνητο μυθιστόρημα για το τι σημαίνει να ζεις τη ζωή σου σαν να είναι ποτάμι. Ένα καθηλωτικό και πολύ συγκινητικό ντεμπούτο, μια εκθαμβωτική εξερεύνηση του φυσικού κόσμου και ταυτόχρονα ένα αλησμόνητο μυθιστόρημα ενηλικίωσης. Μια συγκινητική ιστορία για την απώλεια, αλλά και μια ιστορία για το πώς βρίσκεις σπίτι, οικογένεια, δύναμη –και αγάπη– εκεί που δεν το περιμένεις.
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.

Δεν αρκεί μόνο να κυλάς κόντρα στα εμπόδια. Γιατί, όπως το ποτάμι, έτσι κι εγώ συσσώρευσα στην πορεία μου έναν σωρό μικρούτσικα κομματάκια που με συνέδεαν με όλα τ’ άλλα κι έτσι τελικά κατέληξα εδώ, με το δάσος κλεισμένο στις δυο μου χούφτες, και την καρδιά μου να προσπαθεί ακόμη ν’ αποβάλει τον φόβο. Διαμορφώθηκα από τους δικούς μου – από τη χαμένη οικογένεια και τον χαμένο έρωτά μου, από τις γερές φιλίες μου, τις λιγοστές, από τα δέντρα μου που παρέμειναν ζωντανά κι από κάθε δέντρο που μου χάριζε καταφύγιο, από κάθε πλάσμα που αντάμωσα στην πορεία, κάθε ψιχάλα και χιονονιφάδα που έπεσε στον ώμο μου, κάθε αεράκι που χρωμάτιζε την ατμόσφαιρα, κάθε στριφογυριστό μονοπάτι που πατούσαν τα πόδια μου, κάθε μέρος που πλάγιασα και κάθε ρυάκι σαν αυτό εμπρός μου που ξεχύνεται στην πλαγιά, που δυναμώνει απ’ τη βαρύτητα, στροβιλίζεται στις δίνες, ορμάει στις στροφές, δίνει και παίρνει, σε μια σιωπηρή συμφωνία με κάθε ζωντανό πλάσμα.
Απόσπασμα από το βιβλίο

Η συγγραφέας μάς συστήνει το βιβλίο της.

«Το μεγαλύτερο μέρος του Θα γίνω ποτάμι γράφτηκε στο ίδιο άγριο τοπίο όπου εκτυλίσσεται η υπόθεση του βιβλίου, επειδή, όπως συμβαίνει και με τη Βικτόρια Νας, είναι ο τόπος όπου αφουγκράζομαι και μαθαίνω· σε αυτόν νιώθω ταπεινή και ευάλωτη, αλλά και δυνατή και ζωντανή· η αδαής μα δεκτική καρδιά μου προσπαθεί να καταλάβει τι γνωρίζουν τα βουνά και τα ποτάμια. Επομένως, όσο κι αν λατρεύω να κάθομαι στο γραφείο μου στη σοφίτα, στο οποίο γράφω και ήδη έχω ξεκινήσει να δουλεύω το δεύτερό μου μυθιστόρημα, ανάμεσα σε στοίβες από βιβλία και σημειώσεις, εγώ θα συνεχίζω να νιώθω τη Βικτόρια δίπλα μου όταν βγαίνω στη φύση για να γράψω, με ένα σημειωματάριο, ένα στιλό και μια δική μου σκηνή».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο.

Διαβάστε ΕΔΩ πώς μας συστήνει το πρώτο μυθιστόρημα της Shelley Read η μεταφράστριά του Ιλάειρα Διονυσοπούλου.

ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ 

• Η Shelley Read έγραψε το μυθιστόρημά της Θα γίνω ποτάμι με αφορμή ένα ιστορικό γεγονός: την εκκένωση και καταστροφή της Αϊόλας του Κολοράντο, η οποία βρίσκεται στον πυθμένα της τεχνητής λίμνης Μπλε Οροπέδιο. Συζητήστε την έννοια του «σπιτικού» όπως την πραγματεύεται το μυθιστόρημα. Τι είναι αυτό που κάνει ένα σπιτικό; Το σπίτι της παιδικής ηλικίας κάποιου είναι και αυτό στο οποίο μπορεί να επιστρέψει πραγματικά; Η Βικτόρια λέει: «Τα τοπία της νιότης μας μας πλάθουν, και τα κουβαλάμε μέσα μας, και μας έχουν κάνει, με όσα μας έδωσαν και μας έκλεψαν, αυτό που τελικά γίναμε». Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό; Πού και πώς βρίσκει η Βικτόρια ένα άλλο «σπιτικό»;
• Όταν η Βικτόρια συναντάει τον Γουίλ, έχει ήδη περάσει ολόκληρη τη ζωή της σε ένα μέρος, ενώ εκείνος είναι ένας περιπλανώμενος νεαρός. Πώς τους έχει διαμορφώσει αυτό το γεγονός;
• Ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει σε μια φράση που είπε ο Γουίλ, η οποία τελικά γίνεται κάτι σαν μότο για τη Βικτόρια. Προς το τέλος του μυθιστορήματος η Βικτόρια σκέφτεται τι θα μπορούσε να πει στον χαμένο γιο της: «Θα εξηγούσα ότι είχα μάθει πως η ωρίμανση χρειάζεται χρόνο. Θα έλεγα πως προσπάθησα, όπως μου έμαθε ο Γουίλ, να γίνω ποτάμι, μα μου πήρε πολύ καιρό μέχρι να καταλάβω τι εννοούσε». Τι θεωρείτε ότι σημαίνει η φράση «θα γίνω ποτάμι»;

Βρείτε ΕΔΩ κι άλλες ερωτήσεις και θέματα για συζήτηση.