Όλοι έχουν έναν καλό λόγο να αποφύγουν την αλήθεια
Το Τρία επί ψυχής είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο, στο οποίο ενώνω πολλές μικρές ιδέες που επεξεργάζομαι εδώ και χρόνια, σχετικές με τη φιλία, τις οικογενειακές σχέσεις, την ανθρώπινη κουταμάρα, τις τυχαιότητες που μας καθορίζουν, τους εξατομικευμένους κόσμους που χτίζουμε μόνοι μας, τη φθορά, τον θάνατο και τη μεταφυσική διάσταση των τελευταίων. Φαντασιώσεις, εικασίες, θεματικές και χαρακτήρες που στριφογύριζαν στο μυαλό μου σε διαφορετικές τροχιές συναντήθηκαν σε μία ενιαία αφήγηση και, όταν βεβαιώθηκα ότι η αφήγηση αυτή βγάζει νόημα, αποφάσισα να αρχίσω το γράψιμο.
Σε πρώτο επίπεδο, ο αναγνώστης παρακολουθεί την ιστορία της Άνι: Η Άνι μόλις έκλεισε τα 30 και με αφορμή τη μετάβασή της σε μια νέα, «σοβαρή» ηλικιακή βαθμίδα αποφασίζει να εξετάσει τη ζωή της με κριτικό πνεύμα· μαζί της την εξετάζουμε κι εμείς. Μαθαίνουμε, λοιπόν, για τη σχέση της με τους φίλους και την οικογένειά της μέσα στα χρόνια, για την επαγγελματική της αβεβαιότητα, για το υπαρξιακό της τέλμα, αλλά και για το ιδιάζον βάρος που της άφησε ο μυστηριώδης θάνατος ενός συμμαθητή της πριν από δεκατέσσερα χρόνια. Παράλληλα, παρατηρούμε ότι διατηρεί μια ασυνήθιστη επαφή με τη μητέρα του νεκρού συμμαθητή της, η οποία την επηρεάζει πολύ, όχι πάντα με ξεκάθαρο τρόπο. Η κυρία Κάππα είναι πεπεισμένη πως ο γιος της δολοφονήθηκε. Χωρίς απαραίτητα να συμφωνεί μαζί της, η Άνι την ακολουθεί σε ένα ερευνητικό ταξίδι για την αποκάλυψη του δολοφόνου, το οποίο δεν τη φέρνει αντιμέτωπη μόνο με ένα πιθανό έγκλημα, αλλά και με πολύ προσωπικές της εκκρεμότητες, ψυχικές και πρακτικές. Ίσως τελικά ο τρόπος που βλέπει τον εαυτό της και τον κόσμο να συνδέεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε με όσους και όσα δεν υπάρχουν πια.
Σε δεύτερο επίπεδο, το Τρία επί ψυχής είναι ένα εκτενές σχόλιο για τους μύθους που πλάθουμε για να επιβιώσουμε. Ολόκληρη η ιστορία λειτουργεί ως αλληγορία για τη συγγνωστή ανάγκη του ανθρώπου να λέει ψέματα και να τα πιστεύει, όχι για να βλάψει τους άλλους, αλλά για να αποφύγει τη βλάβη του εαυτού του. Κάποιες φορές η αναλήθεια σώζει ζωές· κάποιες φορές τα ψέματα είναι λιγότερο μηχανισμοί εξαπάτησης και περισσότερο διασωστικά μέσα. Αν και τα δίπολα καλού-κακού είναι διαχρονικά δημοφιλή και περιγράφουν τον κόσμο με μια διαζευκτική απολυτότητα που μας ικανοποιεί συναισθηματικά εξυπηρετώντας τις προκαταλήψεις μας, σ’ αυτό το βιβλίο προσπάθησα να αποφύγω τους χαρακτήρες που ρέπουν στη μία ή στην άλλη πλευρά. Ήθελα ήρωες ρευστούς και σε σύγχυση, με αρετές και ελαττώματα, που δεν εμπνέουν ευχάριστες ταυτίσεις στον αναγνώστη, αλλά άβολα υποθετικά σενάρια: «Τι θα γινόταν αν συνέβαινε και σε μένα αυτό;».
Σε σχέση με το πρώτο μου βιβλίο, Πώς ο Ιγνάτιος Καραθοδωρής έχασε τα πάντα, το καινούργιο νομίζω ότι καταδύεται πιο βαθιά στην ανθρώπινη κατάσταση και το κάνει με την άνεση ενός αφηγητή πιο αποστασιοποιημένου από τη δράση, αλλά πολύ περισσότερο ενήμερου. Είναι όμως κι αυτή μια ιστορία που μελετά την εξέλιξη με όρους γενεακούς: από τα ηλεκτρικά χαστούκια που μας επιφυλάσσει η ηλικία των 20, περνάμε τώρα στη συνειδησιακή διαφώτιση των 30. Η ζωή συνεχίζεται.
Άρης Αλεξανδρής
Το Τρία επί ψυχής είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο, στο οποίο ενώνω πολλές μικρές ιδέες που επεξεργάζομαι εδώ και χρόνια, σχετικές με τη φιλία, τις οικογενειακές σχέσεις, την ανθρώπινη κουταμάρα, τις τυχαιότητες που μας καθορίζουν, τους εξατομικευμένους κόσμους που χτίζουμε μόνοι μας, τη φθορά, τον θάνατο και τη μεταφυσική διάσταση των τελευταίων. Φαντασιώσεις, εικασίες, θεματικές και χαρακτήρες που στριφογύριζαν στο μυαλό μου σε διαφορετικές τροχιές συναντήθηκαν σε μία ενιαία αφήγηση και, όταν βεβαιώθηκα ότι η αφήγηση αυτή βγάζει νόημα, αποφάσισα να αρχίσω το γράψιμο.
Σε πρώτο επίπεδο, ο αναγνώστης παρακολουθεί την ιστορία της Άνι: Η Άνι μόλις έκλεισε τα 30 και με αφορμή τη μετάβασή της σε μια νέα, «σοβαρή» ηλικιακή βαθμίδα αποφασίζει να εξετάσει τη ζωή της με κριτικό πνεύμα· μαζί της την εξετάζουμε κι εμείς. Μαθαίνουμε, λοιπόν, για τη σχέση της με τους φίλους και την οικογένειά της μέσα στα χρόνια, για την επαγγελματική της αβεβαιότητα, για το υπαρξιακό της τέλμα, αλλά και για το ιδιάζον βάρος που της άφησε ο μυστηριώδης θάνατος ενός συμμαθητή της πριν από δεκατέσσερα χρόνια. Παράλληλα, παρατηρούμε ότι διατηρεί μια ασυνήθιστη επαφή με τη μητέρα του νεκρού συμμαθητή της, η οποία την επηρεάζει πολύ, όχι πάντα με ξεκάθαρο τρόπο. Η κυρία Κάππα είναι πεπεισμένη πως ο γιος της δολοφονήθηκε. Χωρίς απαραίτητα να συμφωνεί μαζί της, η Άνι την ακολουθεί σε ένα ερευνητικό ταξίδι για την αποκάλυψη του δολοφόνου, το οποίο δεν τη φέρνει αντιμέτωπη μόνο με ένα πιθανό έγκλημα, αλλά και με πολύ προσωπικές της εκκρεμότητες, ψυχικές και πρακτικές. Ίσως τελικά ο τρόπος που βλέπει τον εαυτό της και τον κόσμο να συνδέεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε με όσους και όσα δεν υπάρχουν πια.
Σε δεύτερο επίπεδο, το Τρία επί ψυχής είναι ένα εκτενές σχόλιο για τους μύθους που πλάθουμε για να επιβιώσουμε. Ολόκληρη η ιστορία λειτουργεί ως αλληγορία για τη συγγνωστή ανάγκη του ανθρώπου να λέει ψέματα και να τα πιστεύει, όχι για να βλάψει τους άλλους, αλλά για να αποφύγει τη βλάβη του εαυτού του. Κάποιες φορές η αναλήθεια σώζει ζωές· κάποιες φορές τα ψέματα είναι λιγότερο μηχανισμοί εξαπάτησης και περισσότερο διασωστικά μέσα. Αν και τα δίπολα καλού-κακού είναι διαχρονικά δημοφιλή και περιγράφουν τον κόσμο με μια διαζευκτική απολυτότητα που μας ικανοποιεί συναισθηματικά εξυπηρετώντας τις προκαταλήψεις μας, σ’ αυτό το βιβλίο προσπάθησα να αποφύγω τους χαρακτήρες που ρέπουν στη μία ή στην άλλη πλευρά. Ήθελα ήρωες ρευστούς και σε σύγχυση, με αρετές και ελαττώματα, που δεν εμπνέουν ευχάριστες ταυτίσεις στον αναγνώστη, αλλά άβολα υποθετικά σενάρια: «Τι θα γινόταν αν συνέβαινε και σε μένα αυτό;».
Σε σχέση με το πρώτο μου βιβλίο, Πώς ο Ιγνάτιος Καραθοδωρής έχασε τα πάντα, το καινούργιο νομίζω ότι καταδύεται πιο βαθιά στην ανθρώπινη κατάσταση και το κάνει με την άνεση ενός αφηγητή πιο αποστασιοποιημένου από τη δράση, αλλά πολύ περισσότερο ενήμερου. Είναι όμως κι αυτή μια ιστορία που μελετά την εξέλιξη με όρους γενεακούς: από τα ηλεκτρικά χαστούκια που μας επιφυλάσσει η ηλικία των 20, περνάμε τώρα στη συνειδησιακή διαφώτιση των 30. Η ζωή συνεχίζεται.
Άρης Αλεξανδρής
