Ό,τι κρύβεται κάτω από το κρεβάτι

Έγραψα τα Κανονικά παιδιά ξεκινώντας από μια εικόνα: ένας πρώην αστυνόμος, αποσυρμένος, εξουθενωμένος, καθηλωμένος σ’ ένα χωριό στη Βόρεια Εύβοια· κι ένα κορίτσι, τρομαγμένο, κουλουριασμένο κάτω από ένα κρεβάτι, σε ένα σπίτι που έχει μόλις μετατραπεί σε τόπο εγκλήματος.

Ο Καπετάνος δεν θέλει πια να είναι αστυνομικός. Το έχει πάρει απόφαση. Έχει φύγει από την υπηρεσία και από την πόλη, έχει αποσυρθεί απ’ όλα — κι ίσως κυρίως από τον εαυτό του. Κουβαλάει ακόμα το βάρος όσων έγιναν στον Θάνατο του Οδυσσέα. Δεν έχει καμία πρόθεση να επιστρέψει στη δράση. Αλλά τα πράγματα έχουν άλλα σχέδια.
Το κορίτσι που βρίσκει ζωντανό αλλά παγωμένο κάτω απ’ το κρεβάτι δεν έχει φωνή. Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά. Και κάπως έτσι ξεκινά η νέα του εμπλοκή: όχι γιατί το θέλει, αλλά γιατί δεν γίνεται αλλιώς.

Δεν μ’ ενδιαφέρει να γράφω για ήρωες. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που προσπαθούν, και που μερικές φορές, για να αντέξουν, αναγκάζονται να αγνοήσουν τον εαυτό τους. Ο Καπετάνος είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Δεν είναι «σπασμένος» με την κλασική, νουάρ έννοια. Είναι κουρασμένος. Και απελπισμένα ήσυχος, μέχρι που κάτι έρχεται να διαταράξει αυτή την ησυχία: Ένα παιδί. Ένα έγκλημα. Και κάτι ακόμα πιο βαθύ: η ευκαιρία ή η κατάρα να ξανανοίξεις τα μάτια σου.

Τα Κανονικά παιδιά είναι μια ιστορία εγκλήματος, ναι. Αλλά είναι και μια ιστορία σχέσης — μιας απρόσμενης σχέσης ανάμεσα σε έναν ενήλικα που έχει πάψει να πιστεύει στις λέξεις, και σε ένα παιδί που δεν μπορεί να τις πει. Είναι μια ιστορία για το τι σημαίνει να αναλαμβάνεις ευθύνη, και κυρίως για το τι σημαίνει να μη στρέφεις το βλέμμα αλλού.









Δημήτρης Σίμος