Μια συζήτηση με τον Samuel Burr, τον εμπνευστή της «Λέσχης των Γριφολόγων»
Συναντήσαμε τον Samuel Burr, απόφοιτο του προγράμματος δημιουργικής γραφής της Faber Academy, και μιλήσαμε για τη δημιουργική του διαδικασία και την έμπνευση πίσω από το λογοτεχνικό του ντεμπούτο Η Λέσχη των Γριφολόγων.
Στον πυρήνα της, αυτή είναι η ιστορία ενός νέου που αναζητά τη θέση του στον κόσμο. Το μυθιστόρημα του Burr, το οποίο θα λατρέψουν όσοι και όσες αγάπησαν τα Μαθήματα Χημείας, αποτελεί ένα εμπνευσμένο αφήγημα που περιστρέφεται γύρω από τις σχέσεις, την έννοια της κοινότητας και τη φιλία. Έχει ήδη γίνει μπεστ σέλερ στην Αμερική και μεταφράζεται σε 15 γλώσσες.
Διαβάστε παρακάτω για να ανακαλύψετε τη συγγραφική διαδικασία του Samuel Burr, τον τρόπο που σχεδιάζει τα βιβλία του, αλλά και τις συμβουλές που δίνει στους επίδοξους συγγραφείς για τη δημιουργία πειστικών και αυθεντικών φιλικών σχέσεων στους χαρακτήρες των βιβλίων τους.
Η Λέσχη των Γριφολόγων περιγράφεται ως μια ιστορία για «τη δύναμη της φιλίας». Έκανες φίλους κατά τη διάρκεια της φοίτησής σου στη Faber Academy; Πόσο σημαντικά ήταν τα σχόλιά τους για τη διαδικασία συγγραφής του βιβλίου σου;
Τα εποικοδομητικά σχόλια τους ήταν ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του προγράμματος, και ήμουν πολύ τυχερός που έλαβα σχόλια από τόσους διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικό υπόβαθρο, κοσμοθεωρίες και στιλ γραφής. Αυτό που έχει ανεκτίμητη αξία είναι οι παρατηρήσεις από περισσότερους από δώδεκα συγγραφείς στο κείμενό σου. Η αλήθεια είναι ότι αν ένας άνθρωπος πει κάτι με το οποίο διαφωνείς, τότε είναι εύκολο να το αγνοήσεις. Αν όμως αυτό το πουν περισσότεροι από ένας ή ακόμα και τρεις, τέσσερις, πέντε άνθρωποι, τότε είναι αδύνατον να το αγνοήσεις. Είναι ένα εξαιρετικό μέτρο αξιολόγησης.
Τι ήταν εκείνο που σε ενέπνευσε για να γράψεις το μυθιστόρημά σου;
Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα μυθιστορήματα, είναι δύσκολο να εντοπίσω μία μόνο ιδέα, ένα άτομο ή μία ιστορία που να μου ενέπνευσε το βιβλίο. Ωστόσο υπάρχει μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή.
Το πρώτο διάστημα των σεμιναρίων του προγράμματος –τη δεύτερη ή την τρίτη εβδομάδα–η καθηγήτριά μας Sarah May μας ζήτησε να βγούμε έξω και να παρατηρήσουμε απλούς ανθρώπους στον δρόμο, ως άσκηση ανάπτυξης χαρακτήρων.
Κατέληξα να κάθομαι σε ένα καφέ λίγο πιο κάτω από τη Faber Academy. Καθώς έβγαζα το σημειωματάριο και το στιλό μου, μπήκαν μέσα τέσσερις άντρες με αντιανεμικά τζάκετ, οι οποίοι κάθισαν απέναντί μου. Ήταν ένα κλαμπ για σταυρολεξόφιλους. Ξεκίνησαν να διαβάζουν τις ερωτήσεις του σταυρόλεξου στους Times και χτυπούσαν ένα μικρό μπρούτζινο κουδουνάκι όποτε κάποιος έβρισκε την απάντηση, τρώγοντας γλυκά και πίνοντας τσάι. Ήταν γοητευτικό, αστείο και αρκετά εκκεντρικό, και επιπλέον ήταν μια περίεργη σύμπτωση. Είχα ξεκινήσει το πρόγραμμα με την ιδέα να γράψω ένα μυστήριο που να συνδυάζει γρίφους και αφήγηση, καθώς είχα παρακολουθήσει ένα ντοκιμαντέρ στο BBC Four για δημιουργούς σταυρολέξων που είχε κεντρίσει τη φαντασία μου. Ήταν σαν να προσπαθούσε το σύμπαν να μου πει κάτι. Ένιωσα αυτό το κύμα ενθουσιασμού μέσα μου –ένα είδος εσωτερικής χαράς–, που με συνόδευσε σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής, μέχρι που έγραψα τη λέξη «Τέλος».
Στο μυθιστόρημά σου υπάρχει μια ποικιλία από γρίφους. Ποιος είναι ο αγαπημένος σου γρίφος όταν θέλεις να χαλαρώσεις;
Σίγουρα ένα παζλ. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να κλείνεις τις κουρτίνες, να βάζεις ένα ποτήρι κρασί και να ψάχνεις ανάμεσα σε χίλια κομμάτια! Αυτό που μου αρέσει στους γρίφους είναι ότι όλοι έχουμε κάποια σχέση μαζί τους. Είτε είναι αναμνήσεις από τα παιχνίδια ταιριάσματος της παιδικής μας ηλικίας είτε από ένα παζλ που φτιάχναμε με τους παππούδες μας ή το Wordle στο μετρό, οι γρίφοι είναι μέρος της ζωής όλων μας. Και αποτελούν την απόλυτη απόδραση. Όταν λύνουμε γρίφους, δεν σκεφτόμαστε τίποτα άλλο. Νομίζω ότι όλοι χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο στην εποχή μας.
Μπορείς να μας μιλήσεις για τη συγγραφική σου ρουτίνα; Πώς χωράει η συγγραφή στην καθημερινότητά σου;
Αυτή τη στιγμή η ρουτίνα μου έχει ξεφύγει εντελώς. Δεν έχω καταφέρει ακόμη να γράψω το δεύτερό μου βιβλίο την ώρα που ασχολούμαι με την προώθηση του πρώτου. Πιστεύω ωστόσο ότι η δημιουργία μιας ρουτίνας είναι αρκετά σημαντική για τους επίδοξους συγγραφείς, ειδικά αν έχουν να διευθετήσουν κι άλλες υποχρεώσεις. Είμαι τυχερός που τώρα ασχολούμαι αποκλειστικά με τη συγγραφή, όταν όμως δούλευα στην τηλεόραση και παράλληλα έγραφα, συνήθως μόνο τα πρωινά μπορούσα να βρω λίγο χρόνο για το βιβλίο μου. Για την ακρίβεια, από τις 5 έως τις 7 το πρωί. Φαντάζει τρομακτικό τώρα, αλλά υπάρχει κάτι πολύ ιδιαίτερο σε αυτές τις ώρες που ξεκλέβεις. Δεν έχεις να απαντήσεις σε μέιλ. Δεν έχεις μηνύματα στο WhatsApp που να αποσπούν την προσοχή σου. Είναι απίστευτο πόσα μπορείς να πετύχεις όσο όλοι οι άλλοι βρίσκονται ακόμη στο κρεβάτι τους.
Η Λέσχη των Γριφολόγων είναι ένα μυθιστόρημα δομημένο με σχολαστικότητα. Ποια ήταν η διαδικασία που ακολούθησες για να το σχεδιάσεις με αυτό τον τρόπο;
Θα περιέγραφα τη διαδικασία σχεδιασμού του βιβλίου μου ως επώδυνη, χαοτική και εξαντλητική. Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει να σχεδιάζω, αλλά είμαι επίσης πρόθυμος να εγκαταλείψω το σχέδιό μου αν η συγγραφή με οδηγήσει κάπου αλλού.
Ένας πολύ έξυπνος συγγραφέας είχε πει κάποτε ότι το να γράψεις ένα μυθιστόρημα είναι σαν να ξεκινάς ένα μεγάλο ταξίδι με το αυτοκίνητο. Θα ήταν τρέλα να μπεις σε αυτοκίνητο χωρίς να ξέρεις πού πηγαίνεις. Έτσι, προσπαθώ να οριοθετώ τα βασικά σημεία της αφήγησης και να έχω μια ξεκάθαρη αίσθηση του τέλους, αλλά συχνά οι απρογραμμάτιστες παρεκκλίσεις είναι αυτές που δημιουργούν τις πιο αξέχαστες σκηνές.
Τι θα συμβούλευες τους συγγραφείς που θέλουν να δημιουργήσουν πειστικές και αυθεντικές φιλίες στα μυθιστορήματά τους;
Στη ζωή όλες οι φιλίες είναι διαφορετικές, αλλά, όπως επισημαίνει ένας από τους ήρωές μου στο βιβλίο, «ο καλός φίλος σε βοηθάει να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου». Έτσι, όταν δημιουργώ μια σκηνή με φίλους, σκέφτομαι τι είναι αυτό που τους ενώνει, αλλά επίσης σκέφτομαι γιατί είναι διαφορετικοί. Πώς μπορεί ένας χαρακτήρας με τις μοναδικές του ιδιότητες να αναδείξει τα θετικά στοιχεία των άλλων; Πώς στηρίζονται μεταξύ τους; Τι είναι αυτό που υπάρχει στη φιλία τους και το οποίο προβάλλει τα καλύτερα στοιχεία σε καθέναν από αυτούς; Πού θα βρίσκονταν αν δεν είχαν ο ένας τον άλλον;
Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου σου, ο Κλέιτον Στάμπερ, περιγράφεται ως ένας εικοσιπεντάχρονος που «ντύνεται σαν παππούς και πίνει σέρι με πάθος». Μπορείς να μας πεις περισσότερα για αυτόν; Πώς τον εμπνεύστηκες;
Πρέπει να ομολογήσω ότι κι εγώ είμαι αθεράπευτα παλιομοδίτης, οπότε υπάρχουν σίγουρα κάποιες ομοιότητες ανάμεσα σ’ εμένα και τον Κλέιτον. Λατρεύω την εκπομπή με αντίκες «Antique’s Roadshow», έχω πάντα καραμέλες στις τσέπες μου και σπάνια ακούω κάτι άλλο πέρα από Radio 4. Αυτό το βιβλίο –και ο ίδιος ο Κλέι– μου έμαθαν να αγκαλιάζω αυτή την πλευρά του εαυτού μου. Με γοήτευε η ιδέα ενός νεαρού άντρα σε έναν παλιό κόσμο που σιγά σιγά εξαφανίζεται μπροστά στα μάτια του. Ήθελα να κάνω τον Κλέι έναν χαρακτήρα που να θέλεις να υποστηρίξεις, τον «καθημερινό» άνθρωπο σε αυτό τον κόσμο των αινιγματολόγων. Αυτό είναι που κάνει τον Κλέιτον μοναδικό στην ιστορία. Είναι ο μόνος που δεν έχει κερδίσει τη θέση του στη Λέσχη των Γριφολόγων, και αυτό κάνει την προοπτική να λύσει τον τελευταίο γρίφο της Πίπα ακόμα πιο τρομακτική για εκείνον.
Ποια είναι τα αγαπημένα σου βιβλία με θέμα τη φιλία;
Το We all want impossible things της Catherine Newman είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία για τη φιλία. Αφορά δύο κολλητές φίλες μέσης ηλικίας, μία εκ των οποίων λαμβάνει παρηγορητική φροντίδα. Δεν ακούγεται ιδιαίτερα ευχάριστο, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα, ακούγεται υπερβολικά συναισθηματικό, αλλά το ύφος είναι άψογα ισορροπημένο. Είναι ένα βιβλίο τόσο αληθινό και ωμό, και γι’ αυτό τον λόγο ακόμα πιο συγκινητικό.
Τέλος, τι ακολουθεί στη συγγραφική σου πορεία;
Νιώθω απίστευτα τυχερός που έχω την ευκαιρία να γράψω ένα δεύτερο βιβλίο το οποίο θα εκδοθεί από τον οίκο Orion Fiction. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα και, παρότι δεν μπορώ να αποκαλύψω πολλά προς το παρόν, ελπίζω ότι όσοι και όσες διάβασαν και αγάπησαν τη Λέσχη των Γριφολόγων θα απολαύσουν και αυτό το δεύτερο βιβλίο. Νοσταλγική χαρά. Αυτό είναι το μόνο που λέω για την ώρα!
Η συνέντευξη του Samuel Burr δημοσιεύτηκε στις 9 Μαΐου 2024 στο faberacademy.com.
μετάφραση: Ειρήνη Μανιατοπούλου
Συναντήσαμε τον Samuel Burr, απόφοιτο του προγράμματος δημιουργικής γραφής της Faber Academy, και μιλήσαμε για τη δημιουργική του διαδικασία και την έμπνευση πίσω από το λογοτεχνικό του ντεμπούτο Η Λέσχη των Γριφολόγων.
Στον πυρήνα της, αυτή είναι η ιστορία ενός νέου που αναζητά τη θέση του στον κόσμο. Το μυθιστόρημα του Burr, το οποίο θα λατρέψουν όσοι και όσες αγάπησαν τα Μαθήματα Χημείας, αποτελεί ένα εμπνευσμένο αφήγημα που περιστρέφεται γύρω από τις σχέσεις, την έννοια της κοινότητας και τη φιλία. Έχει ήδη γίνει μπεστ σέλερ στην Αμερική και μεταφράζεται σε 15 γλώσσες.
Διαβάστε παρακάτω για να ανακαλύψετε τη συγγραφική διαδικασία του Samuel Burr, τον τρόπο που σχεδιάζει τα βιβλία του, αλλά και τις συμβουλές που δίνει στους επίδοξους συγγραφείς για τη δημιουργία πειστικών και αυθεντικών φιλικών σχέσεων στους χαρακτήρες των βιβλίων τους.
Η Λέσχη των Γριφολόγων περιγράφεται ως μια ιστορία για «τη δύναμη της φιλίας». Έκανες φίλους κατά τη διάρκεια της φοίτησής σου στη Faber Academy; Πόσο σημαντικά ήταν τα σχόλιά τους για τη διαδικασία συγγραφής του βιβλίου σου;
Τα εποικοδομητικά σχόλια τους ήταν ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του προγράμματος, και ήμουν πολύ τυχερός που έλαβα σχόλια από τόσους διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικό υπόβαθρο, κοσμοθεωρίες και στιλ γραφής. Αυτό που έχει ανεκτίμητη αξία είναι οι παρατηρήσεις από περισσότερους από δώδεκα συγγραφείς στο κείμενό σου. Η αλήθεια είναι ότι αν ένας άνθρωπος πει κάτι με το οποίο διαφωνείς, τότε είναι εύκολο να το αγνοήσεις. Αν όμως αυτό το πουν περισσότεροι από ένας ή ακόμα και τρεις, τέσσερις, πέντε άνθρωποι, τότε είναι αδύνατον να το αγνοήσεις. Είναι ένα εξαιρετικό μέτρο αξιολόγησης.
Τι ήταν εκείνο που σε ενέπνευσε για να γράψεις το μυθιστόρημά σου;
Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα μυθιστορήματα, είναι δύσκολο να εντοπίσω μία μόνο ιδέα, ένα άτομο ή μία ιστορία που να μου ενέπνευσε το βιβλίο. Ωστόσο υπάρχει μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή.
Το πρώτο διάστημα των σεμιναρίων του προγράμματος –τη δεύτερη ή την τρίτη εβδομάδα–η καθηγήτριά μας Sarah May μας ζήτησε να βγούμε έξω και να παρατηρήσουμε απλούς ανθρώπους στον δρόμο, ως άσκηση ανάπτυξης χαρακτήρων.
Κατέληξα να κάθομαι σε ένα καφέ λίγο πιο κάτω από τη Faber Academy. Καθώς έβγαζα το σημειωματάριο και το στιλό μου, μπήκαν μέσα τέσσερις άντρες με αντιανεμικά τζάκετ, οι οποίοι κάθισαν απέναντί μου. Ήταν ένα κλαμπ για σταυρολεξόφιλους. Ξεκίνησαν να διαβάζουν τις ερωτήσεις του σταυρόλεξου στους Times και χτυπούσαν ένα μικρό μπρούτζινο κουδουνάκι όποτε κάποιος έβρισκε την απάντηση, τρώγοντας γλυκά και πίνοντας τσάι. Ήταν γοητευτικό, αστείο και αρκετά εκκεντρικό, και επιπλέον ήταν μια περίεργη σύμπτωση. Είχα ξεκινήσει το πρόγραμμα με την ιδέα να γράψω ένα μυστήριο που να συνδυάζει γρίφους και αφήγηση, καθώς είχα παρακολουθήσει ένα ντοκιμαντέρ στο BBC Four για δημιουργούς σταυρολέξων που είχε κεντρίσει τη φαντασία μου. Ήταν σαν να προσπαθούσε το σύμπαν να μου πει κάτι. Ένιωσα αυτό το κύμα ενθουσιασμού μέσα μου –ένα είδος εσωτερικής χαράς–, που με συνόδευσε σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής, μέχρι που έγραψα τη λέξη «Τέλος».
Στο μυθιστόρημά σου υπάρχει μια ποικιλία από γρίφους. Ποιος είναι ο αγαπημένος σου γρίφος όταν θέλεις να χαλαρώσεις;
Σίγουρα ένα παζλ. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να κλείνεις τις κουρτίνες, να βάζεις ένα ποτήρι κρασί και να ψάχνεις ανάμεσα σε χίλια κομμάτια! Αυτό που μου αρέσει στους γρίφους είναι ότι όλοι έχουμε κάποια σχέση μαζί τους. Είτε είναι αναμνήσεις από τα παιχνίδια ταιριάσματος της παιδικής μας ηλικίας είτε από ένα παζλ που φτιάχναμε με τους παππούδες μας ή το Wordle στο μετρό, οι γρίφοι είναι μέρος της ζωής όλων μας. Και αποτελούν την απόλυτη απόδραση. Όταν λύνουμε γρίφους, δεν σκεφτόμαστε τίποτα άλλο. Νομίζω ότι όλοι χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο στην εποχή μας.
Μπορείς να μας μιλήσεις για τη συγγραφική σου ρουτίνα; Πώς χωράει η συγγραφή στην καθημερινότητά σου;
Αυτή τη στιγμή η ρουτίνα μου έχει ξεφύγει εντελώς. Δεν έχω καταφέρει ακόμη να γράψω το δεύτερό μου βιβλίο την ώρα που ασχολούμαι με την προώθηση του πρώτου. Πιστεύω ωστόσο ότι η δημιουργία μιας ρουτίνας είναι αρκετά σημαντική για τους επίδοξους συγγραφείς, ειδικά αν έχουν να διευθετήσουν κι άλλες υποχρεώσεις. Είμαι τυχερός που τώρα ασχολούμαι αποκλειστικά με τη συγγραφή, όταν όμως δούλευα στην τηλεόραση και παράλληλα έγραφα, συνήθως μόνο τα πρωινά μπορούσα να βρω λίγο χρόνο για το βιβλίο μου. Για την ακρίβεια, από τις 5 έως τις 7 το πρωί. Φαντάζει τρομακτικό τώρα, αλλά υπάρχει κάτι πολύ ιδιαίτερο σε αυτές τις ώρες που ξεκλέβεις. Δεν έχεις να απαντήσεις σε μέιλ. Δεν έχεις μηνύματα στο WhatsApp που να αποσπούν την προσοχή σου. Είναι απίστευτο πόσα μπορείς να πετύχεις όσο όλοι οι άλλοι βρίσκονται ακόμη στο κρεβάτι τους.
Η Λέσχη των Γριφολόγων είναι ένα μυθιστόρημα δομημένο με σχολαστικότητα. Ποια ήταν η διαδικασία που ακολούθησες για να το σχεδιάσεις με αυτό τον τρόπο;
Θα περιέγραφα τη διαδικασία σχεδιασμού του βιβλίου μου ως επώδυνη, χαοτική και εξαντλητική. Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει να σχεδιάζω, αλλά είμαι επίσης πρόθυμος να εγκαταλείψω το σχέδιό μου αν η συγγραφή με οδηγήσει κάπου αλλού.
Ένας πολύ έξυπνος συγγραφέας είχε πει κάποτε ότι το να γράψεις ένα μυθιστόρημα είναι σαν να ξεκινάς ένα μεγάλο ταξίδι με το αυτοκίνητο. Θα ήταν τρέλα να μπεις σε αυτοκίνητο χωρίς να ξέρεις πού πηγαίνεις. Έτσι, προσπαθώ να οριοθετώ τα βασικά σημεία της αφήγησης και να έχω μια ξεκάθαρη αίσθηση του τέλους, αλλά συχνά οι απρογραμμάτιστες παρεκκλίσεις είναι αυτές που δημιουργούν τις πιο αξέχαστες σκηνές.
Τι θα συμβούλευες τους συγγραφείς που θέλουν να δημιουργήσουν πειστικές και αυθεντικές φιλίες στα μυθιστορήματά τους;
Στη ζωή όλες οι φιλίες είναι διαφορετικές, αλλά, όπως επισημαίνει ένας από τους ήρωές μου στο βιβλίο, «ο καλός φίλος σε βοηθάει να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου». Έτσι, όταν δημιουργώ μια σκηνή με φίλους, σκέφτομαι τι είναι αυτό που τους ενώνει, αλλά επίσης σκέφτομαι γιατί είναι διαφορετικοί. Πώς μπορεί ένας χαρακτήρας με τις μοναδικές του ιδιότητες να αναδείξει τα θετικά στοιχεία των άλλων; Πώς στηρίζονται μεταξύ τους; Τι είναι αυτό που υπάρχει στη φιλία τους και το οποίο προβάλλει τα καλύτερα στοιχεία σε καθέναν από αυτούς; Πού θα βρίσκονταν αν δεν είχαν ο ένας τον άλλον;
Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου σου, ο Κλέιτον Στάμπερ, περιγράφεται ως ένας εικοσιπεντάχρονος που «ντύνεται σαν παππούς και πίνει σέρι με πάθος». Μπορείς να μας πεις περισσότερα για αυτόν; Πώς τον εμπνεύστηκες;
Πρέπει να ομολογήσω ότι κι εγώ είμαι αθεράπευτα παλιομοδίτης, οπότε υπάρχουν σίγουρα κάποιες ομοιότητες ανάμεσα σ’ εμένα και τον Κλέιτον. Λατρεύω την εκπομπή με αντίκες «Antique’s Roadshow», έχω πάντα καραμέλες στις τσέπες μου και σπάνια ακούω κάτι άλλο πέρα από Radio 4. Αυτό το βιβλίο –και ο ίδιος ο Κλέι– μου έμαθαν να αγκαλιάζω αυτή την πλευρά του εαυτού μου. Με γοήτευε η ιδέα ενός νεαρού άντρα σε έναν παλιό κόσμο που σιγά σιγά εξαφανίζεται μπροστά στα μάτια του. Ήθελα να κάνω τον Κλέι έναν χαρακτήρα που να θέλεις να υποστηρίξεις, τον «καθημερινό» άνθρωπο σε αυτό τον κόσμο των αινιγματολόγων. Αυτό είναι που κάνει τον Κλέιτον μοναδικό στην ιστορία. Είναι ο μόνος που δεν έχει κερδίσει τη θέση του στη Λέσχη των Γριφολόγων, και αυτό κάνει την προοπτική να λύσει τον τελευταίο γρίφο της Πίπα ακόμα πιο τρομακτική για εκείνον.
Ποια είναι τα αγαπημένα σου βιβλία με θέμα τη φιλία;
Το We all want impossible things της Catherine Newman είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία για τη φιλία. Αφορά δύο κολλητές φίλες μέσης ηλικίας, μία εκ των οποίων λαμβάνει παρηγορητική φροντίδα. Δεν ακούγεται ιδιαίτερα ευχάριστο, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα, ακούγεται υπερβολικά συναισθηματικό, αλλά το ύφος είναι άψογα ισορροπημένο. Είναι ένα βιβλίο τόσο αληθινό και ωμό, και γι’ αυτό τον λόγο ακόμα πιο συγκινητικό.
Τέλος, τι ακολουθεί στη συγγραφική σου πορεία;
Νιώθω απίστευτα τυχερός που έχω την ευκαιρία να γράψω ένα δεύτερο βιβλίο το οποίο θα εκδοθεί από τον οίκο Orion Fiction. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα και, παρότι δεν μπορώ να αποκαλύψω πολλά προς το παρόν, ελπίζω ότι όσοι και όσες διάβασαν και αγάπησαν τη Λέσχη των Γριφολόγων θα απολαύσουν και αυτό το δεύτερο βιβλίο. Νοσταλγική χαρά. Αυτό είναι το μόνο που λέω για την ώρα!
Η συνέντευξη του Samuel Burr δημοσιεύτηκε στις 9 Μαΐου 2024 στο faberacademy.com.
μετάφραση: Ειρήνη Μανιατοπούλου
