Το βιβλίο του μήνα

Υφάντρα
Η Μπιάνκα, µια νεαρή υφάντρα, το σκάει από τον βάναυσο σύζυγό της χωρίς σχέδιο ή καταφύγιο. Ένας εκκεντρικός ξένος, ο κύριος Τέιλορ, τη βρίσκει να περιφέρεται µόνη της και της προσφέρει κάτι που µοιάζει µε σωτηρία· για κείνον είναι µια απλή χειρονοµία, για κείνην είναι τα πάντα. Όταν χρόνια αργότερα η γυναίκα του κυρίου Τέιλορ αρρωσταίνει βαριά, η Μπιάνκα, για να ανταποδώσει τη χάρη που της έγινε, θα επικαλεστεί για τη θεραπεία της έναν θρύλο που περνάει από µάνα σε κόρη και εγγονή εδώ και γενεές ολόκληρες – χωρίς να ξέρει ότι συχνά χειρότερη από µια αναπάντητη προσευχή είναι η εκπλήρωσή της.
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.

«Τα όσα ήταν πρόθυµοι να θυσιάσουν οι κοινοί άνθρωποι στ’ όνοµα της αγάπης δεν ακολουθούσαν λογικούς κανόνες· το σε ποιους απηύθυναν αυτή την αγάπη και γιατί ήταν κι αυτό µυστήριο. Δεν παραπονιόταν· µέσα σε αυτά τα λογικά χάσµατα, τα κενά νοήµατος, γεννιόταν η απόγνωση και το πείσµα που τις έθρεφαν, την ίδια και τις αδελφές της, και πριν από αυτές τις προηγούµενες αδελφές, και πριν από αυτές τις προηγούµενες, εις τους αιώνες των αιώνων αµήν».
Απόσπασμα από το βιβλίο

 ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

«Την Υφάντρα την ξεκίνησα το καλοκαίρι του 2024, σε μια απόπειρα να εξερευνήσω την οικογενειακή ιστορία ενός ήρωα που με απασχολεί εδώ και χρόνια· αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου “κόσμου”, στου οποίου την αρχή, αν έχει όντως μία αρχή, βρίσκεται μια παρανάγνωση ενός στίχου του Τσέζαρε Παβέζε.
Κλωθογύριζα στο μυαλό μου την ιδέα μιας γυναίκας που ζει σε έναν κόσμο ο οποίος δεν της αφήνει καθόλου χώρο για να κινηθεί – αντιθέτως, προσπαθεί να τη στριμώξει ακόμα περισσότερο, να τη μικρύνει· μιας γυναίκας που είναι τόσο απομακρυσμένη από την ελπίδα ώστε δεν μπορεί καν να της δώσει σχήμα. Αναρωτιόμουν αν μια τέτοια γυναίκα είναι σε θέση να φανταστεί ένα μέλλον, πόσο μάλλον να το σχεδιάσει· αν είναι σε θέση να αναγνωρίσει τη βοήθεια, όταν της προσφέρεται, κι αν η ευγνωμοσύνη της για το ελάχιστο που μπορεί να της δοθεί είναι, ίσως, επικίνδυνη».
Διαβάστε ΕΔΩ όσα αποκαλύπτει η συγγραφέας για το βιβλίο της.

Σε συνέντευξή της στον Γρηγόρη Μπέκο και το ΒΗΜΑ της Κυριακής η Μαρία Ξυλούρη εξομολογείται:
«Νομίζω ότι έχω οδηγηθεί στα βιβλία που έχω γράψει επειδή μία ερώτηση είναι καρφωμένη στο κεφάλι μου εδώ και πάρα πολλά χρόνια. “Πώς ζεις παρ’ όλα αυτά;” – αυτή είναι η ερώτηση. Αφοσιώνεσαι σε έναν άνθρωπο, σε προδίδει. Πώς ζεις παρ’ όλα αυτά; Αγαπάς έναν άνθρωπο, πεθαίνει. Πώς ζεις παρ’ όλα αυτά; Ονειρεύεσαι ένα καλύτερο μέλλον και ο κόσμος κάνει τα πάντα για να το τσαλαπατήσει. Πώς ζεις παρ’ όλα αυτά;»

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη τη συνέντευξη.Σε συνέντευξή της στη Γεωργία Χάρδα και το Fractal η Μαρία Ξυλούρη επισημαίνει:
«Με ενδιαφέρει η στενή σχέση της υφαντικής με τη συγγραφή και η σύνδεσή της με τη μοίρα σε πολλούς πολιτισμούς. Και, παρότι η υφαντική δεν είναι πάντα αποκλειστικά “γυναικεία δουλειά” –για παράδειγμα, στην ύφανση του ξακουστού Harris tweed εμπλέκονται και οι άντρες–, είναι κάτι που συνήθως το τοποθετούμε στην επικράτεια των γυναικών, και (όπως πολλοί “γυναικείοι ρόλοι”) μπορεί να διαβαστεί ταυτόχρονα ως καταπιεστικό και απελευθερωτικό. Σκεφτόμουν, λοιπόν, μια Πηνελόπη που, αντί να υφαίνει ολημερίς και να ξηλώνει ολονυχτίς μέχρι να επιστρέψει, επιτέλους, ο Οδυσσέας, θα υφαίνει προσπαθώντας να καθυστερήσει, αν όχι και να αποτρέψει, την επιστροφή του. Και υφάντρες που προσπαθούν να ορίσουν έναν κόσμο με τα νήματά τους, χωρίς ο κόσμος να τις υπακούει πάντα».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη τη συνέντευξη.

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Γιάννης Καλογερόπουλος γράφει στην Εφημερίδα των Συντακτών:
«H Ξυλούρη χτίζει την τριτοπρόσωπη αφήγηση με μια γλώσσα ταυτόχρονα άκρως επιμελημένη και αβίαστη, η οποία ρίχνει έναν μανδύα αχρονίας στην ιστορία, αιωρούμενη με άνεση, άκοπα ρευστή, αθόρυβα μαγική, συγκροτώντας εντέλει μια κατασκευή αρμονική και δραστική. Όπως και στον Καλλιγράφο, έτσι και εδώ, παρότι φαινομενικά αναχωρητική και άχρονη, αποσπασμένη από τον τριγύρω κόσμο, η ιστορία είναι πλασμένη από χώμα και νερό, το αρχέγονο αυτό μίγμα. Είναι σημαντικό να ειπωθεί αυτό. Ο κόσμος της Ξυλούρη είναι αυτός, για τις ανάγκες της αφήγησης προσαρμοσμένος, αλλά την ίδια στιγμή αληθινός και πραγματικός, το μεταφυσικό δεν έρχεται να συσκοτίσει αλλά να επιτρέψει στην απομάγευση να βρει ακόμα μία διέξοδο, το άχρονο δεν απομακρύνει το παρόν από το κάδρο, το εντάσσει, αντίθετα, στη μακρά ροή του ποταμού της ανθρωπότητας».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο.

Η Φανή Χατζή γράφει στην BOOK PRESS για την Υφάντρα:
«Όποια ανάγνωση κι αν επιλέξει κανείς για να διαβάσει την Υφάντρα, θα απολαύσει τα ετερόκλητα στοιχεία της, το φολκλόρ, το γοτθικό, τον μαγικό ρεαλισμό. Γιατί η γραφή της Ξυλούρη ναι μεν ακουμπά σε διάφορες λογοτεχνικές παραδόσεις, όμως διατηρεί τη μοναδικότητά της. Διαθέτει τη γνώριμη γοητεία μιας ιστορίας που θα μπορούσε να είναι ένα φεμινιστικό παραμύθι, μια παραβολή, ένας λαϊκός μύθος, αλλά και την ανατρεπτικότητα μιας αφήγησης που ξαφνιάζει γλωσσικά και υφολογικά».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Η συγγραφέας Ρένα Λούνα γράφει στο προσωπικό της blog για την Υφάντρα:
«Το έργο της Μ.Ξ. δεν “ακουμπάει” πάνω στους μύθους, μονάχα δανείζεται τα εντυπωσιακά χρώματα, κάνει σχόλια πάνω στο ίδιο το storytelling, ενώ οι ήρωες ισορροπούν ανάμεσα στο παλιό και το σύγχρονο που καταλήγει αιώνιο και ανάμεσα στην ειρωνεία και τη σιγουριά, χωρίς να είναι βαρύ το μυθολογικό φορτίο τους – μόνο το συστημικό τους, το γενεαλογικό τους λογοτεχνικό δέντρο».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

1. «“Μπορεί να ξέρεις κάτι και να μην το γνωρίζεις καθόλου” της απάντησε “γι’ αυτό καμία ερώτηση δεν έχει αυτονόητη απάντηση”» (σ. 13). Πώς πιστεύετε ότι προοικονομείται η εξέλιξη της ιστορίας μέσα από τα λόγια της Επισκέπτριας;
2. Πώς επηρεάζουν οι ταξικές και έμφυλες ανισορροπίες τη δυνατότητα της Μπιάνκα να ερμηνεύσει τις πράξεις του κυρίου Τέιλορ ως πράξεις «σωτηρίας» ή ελέγχου;
3. Πώς εξηγείται η αναπαραγωγή των πατριαρχικών δομών μέσα από τις επιλογές και τις αντιφάσεις των γυναικείων χαρακτήρων του βιβλίου;