Φεβρουάριος 2026: Το βιβλίο του μήνα
Το βιβλίο του μήνα
Πέτα το στη θάλασσα
Μια μητέρα πλησιάζει στην προκυμαία της Θεσσαλονίκης το 1963. Σε λίγα λεπτά το βρέφος που κρατά στην αγκαλιά της βυθίζεται στη θάλασσα. Δύο μέρες μετά τα πρωτοσέλιδα οργιάζουν. Γύρω της στροβιλίζεται το σκοτεινό σύμπαν εκείνης της εποχής. Μια αληθινή ιστορία για μια μάνα που έγινε παιδοκτόνος από τη μια στιγμή στην άλλη. Ποια γρανάζια της εξουσίας και της κοινωνίας την οδήγησαν σε αυτή την πράξη;
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.
«Πού είναι το παιδί σου, κυρά μου; Στη Σαλονίκη, κύριε Διοικητά. Το βρήκαμε εμείς. Αλήθεια; Πού; Στη θάλασσα, πνιγμένο. Αποκλείεται να είναι το δικό μου το παιδί αυτό. Βάλε τα παπούτσια σου και πάμε στο νεκροτομείο για αναγνώριση. Πηγαίνουμε, το βλέπεις το πνιγμένο, κι άμα δεν είναι το δικό σου, σε γυρνώ πάλι εγώ πίσω, με το περιπολικό. Το απόγεμα θα είσαι εδώ και θα τρως σπόρια με τις φίλες σου στη βόλτα».
Απόσπασμα από το βιβλίο
ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
«Άρχισα να ερευνώ και να επινοώ τα δεδομένα αυτής της αληθινής μυθιστορίας, για να μπορέσω να καταλάβω πώς μπορεί μια μάνα να οδηγείται σε μια τόσο ακραία πράξη, αυτήν της παιδοκτονίας. Κι έτσι, άρχισε να ξεπροβάλλει σιγά σιγά το σκηνικό της τραγωδίας που εκτυλίχθηκε πάνω στο πλακόστρωτο της Νέας Παραλίας, μπρος στον Λευκό Πύργο. Το ίδρυμα που δεν δέχτηκε να περιθάλψει το παιδί διοχέτευε παρανόμως βρέφη του που αγοράζονταν στην Αμερική. Το μοιραίο μωρό κρίθηκε ως σκάρτο στην υγεία του, οπότε δεν το δέχτηκαν. Πολιτικά σκάνδαλα και μεσίτες βρεφών. Αλισβερίσια δημοσιογράφων και αστυνομίας, κάτω απ’ το τραπέζι, για να κουκουλωθεί το βρόμικο κύκλωμα. Διάσημος πολιτικός που κάνει κομπίνες με τα οικόπεδα και τα βρέφη που πουλά ο κουμπάρος του. Νεογνά-μούμιες στις σοφίτες των παλιών σπιτιών της Αθήνας. Μια βρόμικη πραγματικότητα που τυλίγει το πτωματάκι του βρέφους σαν μαγαρισμένη φασκιά και την αποθέτει στα χέρια της μάνας, ψιθυρίζοντάς της “Πέτα το στη θάλασσα”. Αυτή τη φωνή είπε στην απολογία πως άκουσε μέσα της».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο με το οποίο ο Σάκης Σερέφας μάς συστήνει το βιβλίο του.
«Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι εάν αυτή η μητέρα ζει ακόμη είναι γύρω στα 90 της χρόνια. Μπορεί να ζει εδώ. Να έχει γυρίσει στο χωριό της, μπορεί να έχει πεθάνει. Αλλά αν είναι ζωντανή μπορεί να είναι μια γιαγιά που βλέπεις στον δρόμο. Ή που τη βλέπεις να κάθεται σε ένα παράθυρο, σε ένα μπαλκόνι. Σε μια συνοικία της Θεσσαλονίκης. Και δεν σου περνάει από το μυαλό οι γιαγιάδες και οι παππούδες που βλέπεις τι παρελθόν μπορεί να έχουν πίσω τους; Ο ένας μπορεί να είναι εγκληματίας. Ο άλλος μπορεί να ήταν ένας πολύ γνωστός άνθρωπος στην εποχή του. Τώρα τον καταπίνει σιγά σιγά η λήθη. Αυτό με απασχολεί πάρα πολύ, το πώς η λήθη είναι μια κινούμενη άμμος που χωνεύει μέσα της. Χωνεύει γεγονότα σε μια πόλη, χωνεύει τόπους. Χωνεύει ανθρώπους. Χωνεύει τα πάντα».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη τη συνέντευξη του συγγραφέα στον Χάρη Δημαρά και το parallaximag.gr.
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Η Λίνα Πανταλέων γράφει στην εφημερίδα Η Καθημερινή:
«Η δεσπόζουσα στόχευση της γλώσσας του Σερέφα είναι το περιγέλασμα της διαχρονικής έλξης της ανθρώπινης φύσης προς την ευτέλεια και τη μυσαρότητα, ο οικτιρμός ενός κόσμου που έχει πιάσει πάτο. Η γραφή του ποτέ δεν γελάει. Όταν φαίνεται να έχει κέφια, απλώς επιχωματώνει με έξαλλα γέλια τον μυχό της απόγνωσης. Όπως λέει μια δεσμοφύλακας στο βιβλίο, τον άνθρωπο “τον κάνει γερό ηθοποιό ο πόνος ο βουβός”. Σε αυτή τη δύσκολη υποκριτική διαπρέπει η γραφή του Σερέφα. Σπαράζει βουβά, συχνά και με χαχανητά. Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, ο Σάκης Σερέφας είναι μοναδικός συγγραφέας, δωροδότης για τα ελληνικά γράμματα».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.
Η Βιβή Γεωργαντοπούλου γράφει στην εφημερίδα Η Εποχή:
«Στα φοβερά λεπτά που μάνα και βρέφος κάθονται στο παγκάκι του σταθμού, στα λεπτά που κινούνται μετά στην προκυμαία, κατεβαίνουν τα σκαλάκια της και ειδικά στα λεπτά εκείνα που το παιδάκι αφήνεται και βυθίζεται στη θάλασσα, ο αφηγηματικός χωροχρόνος γίνεται στα χέρια του Σερέφα ένα καλειδοσκόπιο που τα κάτοπτρά του αντανακλούν τη ροή της ζωής άλλων ανθρώπων σε διαφορετικές στιγμές και σημεία ακριβώς εκείνη τη σύντομη και ταυτοχρόνως μακρόσυρτη σκηνή της τρομερής πράξης. Καρέ καρέ. Γυαλάκι γυαλάκι. Λέξη λέξη».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο.
ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
- Πόσο ατομική είναι η ευθύνη για ένα έγκλημα όταν γεννιέται μέσα σε ένα πλέγμα φτώχειας, έμφυλης καταπίεσης και ταξικής ανισότητας; Γιατί η κοινωνία τείνει να προσωποποιεί το κακό αντί να κοιτά τις δομές που το παράγουν;
- Ποιο νοηματικό νήμα διατρέχει τα ιστορικά γεγονότα που ενσωματώνονται στην αφήγηση, από τη δολοφονία του Λαμπράκη έως τον ρόλο του αστυνομικού διευθυντή Φρυδά και το σκάνδαλο με τον κουμπάρο του Καραμανλή, και πώς αυτά συγκροτούν το πολιτικό και ηθικό τοπίο της εποχής;
- Με ποιους τρόπους η επιλογή της «αληθινής μυθοπλασίας», η κινηματογραφική πολυεστιακή ματιά και η περιπλάνηση στον αστικό χώρο μετατρέπουν ένα δημοσιογραφικό γεγονός σε λογοτεχνική εμπειρία;
Το βιβλίο του μήνα
Πέτα το στη θάλασσα
Μια μητέρα πλησιάζει στην προκυμαία της Θεσσαλονίκης το 1963. Σε λίγα λεπτά το βρέφος που κρατά στην αγκαλιά της βυθίζεται στη θάλασσα. Δύο μέρες μετά τα πρωτοσέλιδα οργιάζουν. Γύρω της στροβιλίζεται το σκοτεινό σύμπαν εκείνης της εποχής. Μια αληθινή ιστορία για μια μάνα που έγινε παιδοκτόνος από τη μια στιγμή στην άλλη. Ποια γρανάζια της εξουσίας και της κοινωνίας την οδήγησαν σε αυτή την πράξη;
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.
«Πού είναι το παιδί σου, κυρά μου; Στη Σαλονίκη, κύριε Διοικητά. Το βρήκαμε εμείς. Αλήθεια; Πού; Στη θάλασσα, πνιγμένο. Αποκλείεται να είναι το δικό μου το παιδί αυτό. Βάλε τα παπούτσια σου και πάμε στο νεκροτομείο για αναγνώριση. Πηγαίνουμε, το βλέπεις το πνιγμένο, κι άμα δεν είναι το δικό σου, σε γυρνώ πάλι εγώ πίσω, με το περιπολικό. Το απόγεμα θα είσαι εδώ και θα τρως σπόρια με τις φίλες σου στη βόλτα».
Απόσπασμα από το βιβλίο
ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
«Άρχισα να ερευνώ και να επινοώ τα δεδομένα αυτής της αληθινής μυθιστορίας, για να μπορέσω να καταλάβω πώς μπορεί μια μάνα να οδηγείται σε μια τόσο ακραία πράξη, αυτήν της παιδοκτονίας. Κι έτσι, άρχισε να ξεπροβάλλει σιγά σιγά το σκηνικό της τραγωδίας που εκτυλίχθηκε πάνω στο πλακόστρωτο της Νέας Παραλίας, μπρος στον Λευκό Πύργο. Το ίδρυμα που δεν δέχτηκε να περιθάλψει το παιδί διοχέτευε παρανόμως βρέφη του που αγοράζονταν στην Αμερική. Το μοιραίο μωρό κρίθηκε ως σκάρτο στην υγεία του, οπότε δεν το δέχτηκαν. Πολιτικά σκάνδαλα και μεσίτες βρεφών. Αλισβερίσια δημοσιογράφων και αστυνομίας, κάτω απ’ το τραπέζι, για να κουκουλωθεί το βρόμικο κύκλωμα. Διάσημος πολιτικός που κάνει κομπίνες με τα οικόπεδα και τα βρέφη που πουλά ο κουμπάρος του. Νεογνά-μούμιες στις σοφίτες των παλιών σπιτιών της Αθήνας. Μια βρόμικη πραγματικότητα που τυλίγει το πτωματάκι του βρέφους σαν μαγαρισμένη φασκιά και την αποθέτει στα χέρια της μάνας, ψιθυρίζοντάς της “Πέτα το στη θάλασσα”. Αυτή τη φωνή είπε στην απολογία πως άκουσε μέσα της».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο με το οποίο ο Σάκης Σερέφας μάς συστήνει το βιβλίο του.
«Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι εάν αυτή η μητέρα ζει ακόμη είναι γύρω στα 90 της χρόνια. Μπορεί να ζει εδώ. Να έχει γυρίσει στο χωριό της, μπορεί να έχει πεθάνει. Αλλά αν είναι ζωντανή μπορεί να είναι μια γιαγιά που βλέπεις στον δρόμο. Ή που τη βλέπεις να κάθεται σε ένα παράθυρο, σε ένα μπαλκόνι. Σε μια συνοικία της Θεσσαλονίκης. Και δεν σου περνάει από το μυαλό οι γιαγιάδες και οι παππούδες που βλέπεις τι παρελθόν μπορεί να έχουν πίσω τους; Ο ένας μπορεί να είναι εγκληματίας. Ο άλλος μπορεί να ήταν ένας πολύ γνωστός άνθρωπος στην εποχή του. Τώρα τον καταπίνει σιγά σιγά η λήθη. Αυτό με απασχολεί πάρα πολύ, το πώς η λήθη είναι μια κινούμενη άμμος που χωνεύει μέσα της. Χωνεύει γεγονότα σε μια πόλη, χωνεύει τόπους. Χωνεύει ανθρώπους. Χωνεύει τα πάντα».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη τη συνέντευξη του συγγραφέα στον Χάρη Δημαρά και το parallaximag.gr.
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Η Λίνα Πανταλέων γράφει στην εφημερίδα Η Καθημερινή:
«Η δεσπόζουσα στόχευση της γλώσσας του Σερέφα είναι το περιγέλασμα της διαχρονικής έλξης της ανθρώπινης φύσης προς την ευτέλεια και τη μυσαρότητα, ο οικτιρμός ενός κόσμου που έχει πιάσει πάτο. Η γραφή του ποτέ δεν γελάει. Όταν φαίνεται να έχει κέφια, απλώς επιχωματώνει με έξαλλα γέλια τον μυχό της απόγνωσης. Όπως λέει μια δεσμοφύλακας στο βιβλίο, τον άνθρωπο “τον κάνει γερό ηθοποιό ο πόνος ο βουβός”. Σε αυτή τη δύσκολη υποκριτική διαπρέπει η γραφή του Σερέφα. Σπαράζει βουβά, συχνά και με χαχανητά. Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, ο Σάκης Σερέφας είναι μοναδικός συγγραφέας, δωροδότης για τα ελληνικά γράμματα».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.
Η Βιβή Γεωργαντοπούλου γράφει στην εφημερίδα Η Εποχή:
«Στα φοβερά λεπτά που μάνα και βρέφος κάθονται στο παγκάκι του σταθμού, στα λεπτά που κινούνται μετά στην προκυμαία, κατεβαίνουν τα σκαλάκια της και ειδικά στα λεπτά εκείνα που το παιδάκι αφήνεται και βυθίζεται στη θάλασσα, ο αφηγηματικός χωροχρόνος γίνεται στα χέρια του Σερέφα ένα καλειδοσκόπιο που τα κάτοπτρά του αντανακλούν τη ροή της ζωής άλλων ανθρώπων σε διαφορετικές στιγμές και σημεία ακριβώς εκείνη τη σύντομη και ταυτοχρόνως μακρόσυρτη σκηνή της τρομερής πράξης. Καρέ καρέ. Γυαλάκι γυαλάκι. Λέξη λέξη».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο.
ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
- Πόσο ατομική είναι η ευθύνη για ένα έγκλημα όταν γεννιέται μέσα σε ένα πλέγμα φτώχειας, έμφυλης καταπίεσης και ταξικής ανισότητας; Γιατί η κοινωνία τείνει να προσωποποιεί το κακό αντί να κοιτά τις δομές που το παράγουν;
- Ποιο νοηματικό νήμα διατρέχει τα ιστορικά γεγονότα που ενσωματώνονται στην αφήγηση, από τη δολοφονία του Λαμπράκη έως τον ρόλο του αστυνομικού διευθυντή Φρυδά και το σκάνδαλο με τον κουμπάρο του Καραμανλή, και πώς αυτά συγκροτούν το πολιτικό και ηθικό τοπίο της εποχής;
- Με ποιους τρόπους η επιλογή της «αληθινής μυθοπλασίας», η κινηματογραφική πολυεστιακή ματιά και η περιπλάνηση στον αστικό χώρο μετατρέπουν ένα δημοσιογραφικό γεγονός σε λογοτεχνική εμπειρία;
Σάκης Σερέφας
Το θεατρικό έργο του Ζωούλα τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου (2026).
Η ποιητική συλλογή του Κήτη τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών «Λάμπρου Πορφύρα» (2022).
Το θεατρικό έργο του Χέρια τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου μικρής φόρμας στον διεθνή διαγωνισμό του Διεθνούς Φεστιβάλ Αναλόγιο (2021).
Το θεατρικό έργο του Μαμ τιμήθηκε με το βραβείο νεοελληνικού έργου «Κάρολος Κουν» (2007) της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών Κριτικών.
Το θεατρικό έργο του Λιωμένο βούτυρο παρουσιάστηκε ως πρόταση του Υπουργείου Πολιτισμού στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαράγεβο (2012).
Το θεατρικό έργο του Αποστολή στον πλανήτη Γη τιμήθηκε με το Βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού (2007).
Το θεατρικό έργο του Θα σε πάρει ο δρόμος περιλαμβάνεται στον κατάλογο «Τα 120 καλύτερα σύγχρονα ευρωπαϊκά θεατρικά έργα» της European Theatre Convention (ETC, 2010).
Το βιβλίο του Ένας δεινόσαυρος στο μπαλκόνι μου τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για Παιδιά (2008).
Το βιβλίο του Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου (2013).
Το βιβλίο του Μια τρύπα στο Νερό τιμήθηκε με το Βραβείο «Πηνελόπη Μαξίμου» για το 2012 από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου-Greek IBBY (2012).
Το βιβλίο Θεσσαλονίκη σε πρώτο πρόσωπο (κείμενα: Σάκης Σερέφας, φωτογραφίες: αρχείο Χάρη Γιακουμή) τιμήθηκε με το βραβείο Milos και εκδόθηκε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Kallimages (2005).
Έγραψε το σενάριο για τη μεγάλου μήκους ταινία Ρουλεμάν (2004).
