Αν δεν ξέρεις τις αδερφές μου τότε δεν ξέρεις ούτε εμένα.
Αν δεν ξέρεις τις αδερφές μου, δεν ξέρεις ούτε εμένα. Αυτή η φράση –την οποία μου είπε για πλάκα ένας φίλος πριν από αρκετά χρόνια, όταν ακόμη έγραφα το Cleopatra and Frankestein και ονειρευόμουν απεγνωσμένα να τελειώσω ένα (μόνο ένα!) μυθιστόρημα– ήταν αυτή που τελικά φύτεψε τον σπόρο του βιβλίου Οι αδερφές Μπλου.
Αυτό ίσχυε άραγε για μένα και τα αδέρφια μου; αναρωτιόμουν. Θα μπορούσατε να μάθετε ποια είμαι εγώ αν δεν είχατε γνωρίσει εκείνα πρώτα; Και, αν αυτό ήταν αλήθεια, ποια θα ήμουν αν έχανα κάποιο από αυτά;
Φαντάστηκα τις Αδερφές Μπλου ως τη δική μου εκδοχή όλων εκείνων των ιστοριών με πρωταγωνιστές που είναι αδέρφια, όπως στα έργα Οι μικρές κυρίες, Οι διορθώσεις, Οικογένεια Τενενμπάουμ, στα οποία τα παιδιά της ίδιας οικογένειας εξελίσσονται εντελώς διαφορετικά το ένα από το άλλο. Το μυθιστόρημα αυτό είναι, πρώτα και κύρια, ένα οικογενειακό μυθιστόρημα. Μιλάει για τον τρόπο με τον οποίο οι αδερφές διαμορφώνουν η μία την άλλη, για το πώς εκδηλώνεται ο εθισμός σε διαφορετικές γενιές και για το πώς μας αλλάζει η θλίψη. Μιλά επίσης (επειδή είμαι αυτή που είμαι και δεν μπορώ να γράψω για το σκοτάδι χωρίς το φως) για τη φήμη, το σεξ και τη χαρά της ζωής.
Σε συναισθηματικό επίπεδο, αυτό το μυθιστόρημα με έκανε να φτάσω βαθύτερα από ποτέ. Με ανάγκασε επίσης να ξεπεράσω κατά πολύ το όρια στα οποία ήμουν συνηθισμένη, σε ό,τι αφορά την έρευνα που χρειάστηκε να κάνω. Η Μπόνι, η δεύτερη μεγαλύτερη αδερφή, είναι επαγγελματίας πυγμάχος· προκειμένου να γράψω τις σκηνές των αγώνων της με ακριβείς τεχνικούς όρους, έκανα προπονήσεις πυγμαχίας στο Λος Άντζελες για πάνω από έναν χρόνο (και μάλιστα πηγαινοερχόμουν περήφανα μ’ ένα μαυρισμένο μάτι για να το αποδείξω).
Πήρα επίσης συνεντεύξεις από μοντέλα από όλο τον κόσμο για να κατανοήσω καλύτερα την καριέρα της μικρότερης αδερφής, της Λάκι, μιας έφηβης στη βιομηχανία της μόδας. Για την Έιβερι, τη μεγαλύτερη αδερφή, και τη σχέση της με έναν άντρα που γνωρίζει στους Ανώνυμους Αλκοολικούς ενώ είναι δέκα χρόνια καθαρή, έκανα αμέτρητες συζητήσεις με άλλους εξαρτημένους σχετικά με το πώς οι αυτοκαταστροφικές παρορμήσεις μπορούν να αλλάξουν μορφή σε μακροχρόνιες περιόδους αποχής από το αλκοόλ.
Και τέλος, μιας και είμαι παιδί της πόλης από την κορυφή ως τα νύχια, αυτό που αγάπησα πολύ καθώς έγραφα τις Αδερφές Μπλου ήταν ότι είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω να αποτυπώσω εκτός από τη Νέα Υόρκη και άλλες τρεις αγαπημένες μου πόλεις: το Παρίσι, το Λος Άντζελες και το Λονδίνο.
Μου είναι αδύνατον να περιγράψω πόσο υποχρεωμένη είμαι στους βιβλιοπώλες για την επιτυχία του Cleopatra and Frankestein. Πολλές από τις πιο χαρούμενες αναμνήσεις μου τα τελευταία δύο χρόνια συνδέονται με τις επισκέψεις μου στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας, όπου γνώρισα τους αναγνώστες μου, καταλήγοντας πολύ συχνά να κουβεντιάζουμε μαζί ως και πολύ μετά το κλείσιμο (για το οποίο ζητώ συγγνώμη!).
Δύο πράγματα εύχομαι, καθώς οι Αδερφές Μπλου κάνουν την εμφάνισή τους στον κόσμο, κι είναι και τα δύο πολύ απλά: πρώτον, να καταλάβετε πόσο βαθιά σας ευχαριστώ για τη στήριξή σας, και δεύτερον, να απολαύσετε την ανάγνωση του βιβλίου όσο εγώ απόλαυσα τη συγγραφή του.
Coco Mellors
Αν δεν ξέρεις τις αδερφές μου, δεν ξέρεις ούτε εμένα. Αυτή η φράση –την οποία μου είπε για πλάκα ένας φίλος πριν από αρκετά χρόνια, όταν ακόμη έγραφα το Cleopatra and Frankestein και ονειρευόμουν απεγνωσμένα να τελειώσω ένα (μόνο ένα!) μυθιστόρημα– ήταν αυτή που τελικά φύτεψε τον σπόρο του βιβλίου Οι αδερφές Μπλου.
Αυτό ίσχυε άραγε για μένα και τα αδέρφια μου; αναρωτιόμουν. Θα μπορούσατε να μάθετε ποια είμαι εγώ αν δεν είχατε γνωρίσει εκείνα πρώτα; Και, αν αυτό ήταν αλήθεια, ποια θα ήμουν αν έχανα κάποιο από αυτά;
Φαντάστηκα τις Αδερφές Μπλου ως τη δική μου εκδοχή όλων εκείνων των ιστοριών με πρωταγωνιστές που είναι αδέρφια, όπως στα έργα Οι μικρές κυρίες, Οι διορθώσεις, Οικογένεια Τενενμπάουμ, στα οποία τα παιδιά της ίδιας οικογένειας εξελίσσονται εντελώς διαφορετικά το ένα από το άλλο. Το μυθιστόρημα αυτό είναι, πρώτα και κύρια, ένα οικογενειακό μυθιστόρημα. Μιλάει για τον τρόπο με τον οποίο οι αδερφές διαμορφώνουν η μία την άλλη, για το πώς εκδηλώνεται ο εθισμός σε διαφορετικές γενιές και για το πώς μας αλλάζει η θλίψη. Μιλά επίσης (επειδή είμαι αυτή που είμαι και δεν μπορώ να γράψω για το σκοτάδι χωρίς το φως) για τη φήμη, το σεξ και τη χαρά της ζωής.
Σε συναισθηματικό επίπεδο, αυτό το μυθιστόρημα με έκανε να φτάσω βαθύτερα από ποτέ. Με ανάγκασε επίσης να ξεπεράσω κατά πολύ το όρια στα οποία ήμουν συνηθισμένη, σε ό,τι αφορά την έρευνα που χρειάστηκε να κάνω. Η Μπόνι, η δεύτερη μεγαλύτερη αδερφή, είναι επαγγελματίας πυγμάχος· προκειμένου να γράψω τις σκηνές των αγώνων της με ακριβείς τεχνικούς όρους, έκανα προπονήσεις πυγμαχίας στο Λος Άντζελες για πάνω από έναν χρόνο (και μάλιστα πηγαινοερχόμουν περήφανα μ’ ένα μαυρισμένο μάτι για να το αποδείξω).
Πήρα επίσης συνεντεύξεις από μοντέλα από όλο τον κόσμο για να κατανοήσω καλύτερα την καριέρα της μικρότερης αδερφής, της Λάκι, μιας έφηβης στη βιομηχανία της μόδας. Για την Έιβερι, τη μεγαλύτερη αδερφή, και τη σχέση της με έναν άντρα που γνωρίζει στους Ανώνυμους Αλκοολικούς ενώ είναι δέκα χρόνια καθαρή, έκανα αμέτρητες συζητήσεις με άλλους εξαρτημένους σχετικά με το πώς οι αυτοκαταστροφικές παρορμήσεις μπορούν να αλλάξουν μορφή σε μακροχρόνιες περιόδους αποχής από το αλκοόλ.
Και τέλος, μιας και είμαι παιδί της πόλης από την κορυφή ως τα νύχια, αυτό που αγάπησα πολύ καθώς έγραφα τις Αδερφές Μπλου ήταν ότι είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω να αποτυπώσω εκτός από τη Νέα Υόρκη και άλλες τρεις αγαπημένες μου πόλεις: το Παρίσι, το Λος Άντζελες και το Λονδίνο.
Μου είναι αδύνατον να περιγράψω πόσο υποχρεωμένη είμαι στους βιβλιοπώλες για την επιτυχία του Cleopatra and Frankestein. Πολλές από τις πιο χαρούμενες αναμνήσεις μου τα τελευταία δύο χρόνια συνδέονται με τις επισκέψεις μου στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας, όπου γνώρισα τους αναγνώστες μου, καταλήγοντας πολύ συχνά να κουβεντιάζουμε μαζί ως και πολύ μετά το κλείσιμο (για το οποίο ζητώ συγγνώμη!).
Δύο πράγματα εύχομαι, καθώς οι Αδερφές Μπλου κάνουν την εμφάνισή τους στον κόσμο, κι είναι και τα δύο πολύ απλά: πρώτον, να καταλάβετε πόσο βαθιά σας ευχαριστώ για τη στήριξή σας, και δεύτερον, να απολαύσετε την ανάγνωση του βιβλίου όσο εγώ απόλαυσα τη συγγραφή του.
Coco Mellors
