21 ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 1821 Γνωστά και άγνωστα γεγονότα του Αγώνα

Με την υπογραφή του ιστορικού και συγγραφέα Νίκου Γιαννόπουλου

 

Αγαπητοί εκπαιδευτικοί,

Επικοινωνούμε μαζί σας με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του ιστορικού και συγγραφέα Νίκου Γιαννόπουλου, με τίτλο 21 ιστορίες για το 1821: Γνωστά και άγνωστα γεγονότα του Αγώνα. Το βιβλίο απευθύνεται σε όλους και όλες, αλλά αποτελεί και ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για γονείς και εκπαιδευτικούς, ως συμπλήρωμα του σχολικού μαθήματος της Ιστορίας. Η πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη του Νίκου Γιαννόπουλου εξετάζει γεγονότα, πρόσωπα και ζητήματα που βρίσκονται στο επίκεντρο ιστοριογραφικών συζητήσεων ή αναπαράγονται στον δημόσιο λόγο, με τρόπο συχνά αποσπασματικό ή διαστρεβλωμένο.

ΓΙΑΤΙ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ
Μέσα από απλή, κατανοητή γλώσσα, το βιβλίο αποτυπώνει την ουσία των γεγονότων, χωρίς να μένει μόνο στην αφήγησή τους. Οι αναγνώστες περιηγούνται σε μια εποχή γεμάτη αντιφάσεις, όπου το υψηλό συναντά το ταπεινό, η γενναιότητα την απελπισία, η πίστη την αμφιβολία. Αποδεικνύει ότι η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια ευθύγραμμη πορεία προς την ελευθερία. Ήταν ένα μωσαϊκό από συγκρούσεις, όνειρα, λάθη, θυσίες και κυρίως ασύλληπτο πείσμα.

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ
 

Νίκος Γιαννόπουλος
21 ιστορίες για το 1821: Γνωστά και άγνωστα γεγονότα του Αγώνα

Αν και έχουν περάσει δύο αιώνες, ο Αγώνας για την εθνική παλιγγενεσία εξακολουθεί να γεννά ερωτήµατα και νέες αναγνώσεις. Το βιβλίο αυτό δεν επιδιώκει να επαναλάβει τον ηρωοκεντρικό λόγο προηγούµενων δεκαετιών, ούτε να υιοθετήσει άκριτα τον αναθεωρητισµό της εποχής. Προσπαθεί να προσφέρει µια ισορροπηµένη και τεκµηριωµένη προσέγγιση του Αγώνα ως ενός σύνθετου ιστορικού φαινοµένου, όπου η στρατιωτική δράση συνυπάρχει µε πολιτικές συγκρούσεις, ανθρώπινους χαρακτήρες, διεθνείς παρεµβάσεις και µηχανισµούς συλλογικής µνήµης.

Μπορείτε να ξεφυλλίσετε κάποιες σελίδες του βιβλίου ΕΔΩ

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

• Ήταν πράγματι το 1821 η σωστή στιγμή για να ξεσπάσει η Επανάσταση ή μήπως οι συνθήκες δεν είχαν ωριμάσει πλήρως;
• Πώς έφτασε η Νάουσα να πολιορκηθεί από τους Τούρκους και ποιο ήταν το φοβερό τίμημα της αντίστασης;
• Γιατί οι Γενίτσαροι –επίλεκτοι πολεμιστές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας– δεν κινήθηκαν ουσιαστικά εναντίον των Ελλήνων επαναστατών;
• Τι πραγματικά συνέβη στην Κρήτη, όπου το νησί αγωνίστηκε μόνο του, αποκομμένο, μέσα σε συνθήκες απερίγραπτης σκληρότητας;
• Η προσωπικότητα του Γεώργιου Καραϊσκάκη και οι καταγεγραμμένες βωμολοχίες του φωτίζουν πλευρές της λαϊκής κουλτούρας, της κοινωνικής οργάνωσης των αρματολικών σωμάτων και της συχνά ανορθόδοξης συμπεριφοράς των στρατιωτικών αρχηγών.
• Η υπονόμευση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη κατά την πολιορκία της Πάτρας παρουσιάζεται στο πλαίσιο της διαμάχης μεταξύ πολιτικών-κυβερνητικών οργάνων και στρατιωτικών ηγετών, η οποία επηρέασε βαθύτατα την εξέλιξη της Επανάστασης.
• Η μελέτη του έρωτα μεταξύ του Δημήτριου Υψηλάντη και της Μαντώς Μαυρογένους συνδέεται με τη συμμετοχή της ελληνικής διασποράς στην Επανάσταση και τον φιλελληνισμό.
• Η πληθωρική προσωπικότητα του Παπαφλέσσα φιλοτεχνείται υπό τη σκιά και το φως των αντιφάσεών του. Ένας φλογερός επαναστάτης που μπορούσε να εμπνέει, αλλά και να διχάζει.
• Η διαμόρφωση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ως αδιαφιλονίκητου ηγέτη της Επανάστασης, μέσα από μια μακρά και επίπονη διαδικασία δεκαετιών.
• Στο Μεσολόγγι –την πόλη της πείνας, των απορριφθεισών προτάσεων παράδοσης και της λησμονημένης εποποιίας στην Κλείσοβα– γίνεται σαφές ότι η παραδοσιακή αφήγηση του ηρωισμού δεν αναιρεί την ιστορική πραγματικότητα, αλλά αποτελεί μέρος της.
• Η άλωση της Τριπολιτσάς εξετάζεται μέσα από το πρίσμα της ευθύνης για τις σφαγές, χωρίς υπεκφυγές, αλλά και χωρίς να προσεγγίζεται αποκλειστικά με όρους ηθικής καταγγελίας και αποσιώπησης αιτιών και συγκυριών.
• Η ανατίναξη της οθωμανικής ναυαρχίδας από τον Κωνσταντίνο Κανάρη ως πράξη προσωπικού ηρωισμού, αλλά και ως στρατηγικό πλήγμα στο οθωμανικό ναυτικό.
• Ο χορός του Ζαλόγγου αποδεικνύεται, με βάση τα διαθέσιμα τεκμήρια, ως πραγματικό ιστορικό γεγονός και όχι ως επινόηση ή «εθνικός μύθος», όπως επιμένει τμήμα της σύγχρονης ιστοριογραφίας.
• Η κατάσταση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο: Υποστηρίζεται η θέση –συχνά παραγνωρισμένη από την ιστοριογραφία– ότι ο Ιμπραήμ είχε ήδη ουσιαστικά ηττηθεί από τους επαναστάτες πριν από τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, χάνοντας σταδιακά την επιχειρησιακή του πρωτοβουλία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΙ: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΤΟΥΣ EΛΛΗΝΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ;»:
Ήταν από τους καλύτερους πολεμιστές της εποχής, άριστα εξοπλισμένοι, φανατικοί και πειθαρχημένοι. Οι γενίτσαροι της οθωμανικής ακμής –προϊόν του αναγκαστικού εξισλαμισμού νέων χριστιανικής καταγωγής από τα Βαλκάνια– αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της οθωμανικής δύναμης, χαρίζοντας στην αυτοκρατορία ένδοξες νίκες και μεγάλες κατακτήσεις. Εκείνοι άλλωστε ήταν που κατάφεραν να εκπορθήσουν τα τείχη της Βασιλεύουσας, στις 29 Μαΐου του 1453. Εκείνοι έσωσαν από βέβαιο θάνατο τον Μωάμεθ Β΄ τη νύχτα της 17ης Ιουνίου 1462, όταν ο διαβόητος Βλάχος ηγεμόνας Βλαντ Τσέπες (γνωστός ως Δράκουλας) επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στο οθωμανικό στρατόπεδο. Ήταν αυτοί που έφτασαν μέχρι τα τείχη της Βιέννης το 1529 προκαλώντας τον τρόμο στη δυτική Ευρώπη. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 έλαμψαν διά της απουσίας τους. Το επίλεκτο αυτό στρατιωτικό σώμα είχε εξελιχθεί σε ένα πραγματικό «καρκίνωμα» για την αυτοκρατορία. Όντας κλειστή κάστα επαγγελματιών στρατιωτικών, απομονωμένων από την κοινωνία, οι γενίτσαροι ήταν πολύ συντηρητικοί και αντιστέκονταν βίαια σε κάθε σουλτανική απόπειρα εκσυγχρονισμού του στρατού.