ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΚΛΟΥΖ
Γ. Μπ. Γεια σου, Ντετέκτιβ Κλουζ!
Γεια σου κι εσένα!
Γ. Μπ. Θα ήθελα να σου κάνω ορισμένες ερωτήσεις.
Αχ, λυπάμαι… Eίμαι βιαστικός! Για έναν πολυάσχολο ιδιωτικό ντετέκτιβ σαν κι εμένα κάθε λεπτό είναι πολύτιμο.
Γ. Μπ. Έλα, Κλουζ, είναι λίγες οι ερωτήσεις που θέλω να σου κάνω!
Εντάξει, σε ακούω…
Γ. Μπ. Σε ευχαριστώ πολύ. Θα ήθελα να σε ρωτήσω ποια ήταν η πιο επικίνδυνη στιγμή της ζωής σου ως ιδιωτικού ντετέκτιβ.
Εύκολη ερώτηση! Όταν με απήγαγαν στην υπόθεση Τη νύχτα όλες οι φαλάκρες είναι μπλε.
Γ. Μπ. Μέχρι στιγμής έχεις φέρει σε πέρας 30 υποθέσεις. Άραγε θα υπάρξουν κι άλλες;
Αυτό είναι σίγουρο, γιατί οι εγκληματίες δεν κοιμούνται ποτέ! Μόλις τώρα διαλεύκανα μια υπόθεση ηλεκτρονικού εγκλήματος. Θα μάθεις περισσότερα γι’ αυτό εν καιρώ.
Γ. Μπ. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για τις ήδη γνωστές υποθέσεις σου. Ποια ήταν η πιο αστεία;
Δεν μου αρέσουν καθόλου αυτού του είδους οι ερωτήσεις. Αλλά για να σκεφτώ… Λοιπόν, ήταν η υπόθεση Η εκδίκηση της σοκολάτας. Ήταν η πρώτη –πιθανόν και η τελευταία– φορά στη ζωή μου που βοήθησα έναν από τους πελάτες μου με ένα γιγάντιο κέικ σοκολάτας.
Γ. Μπ. Και ποια ήταν η πιο δυσάρεστη;
Μπορείς να σταματήσεις αυτές τις απαίσιες ερωτήσεις; Τέλος πάντων, θα απαντήσω και σε αυτό. Είναι η υπόθεση Ο κλέφτης των εφημερίδων, για την οποία χρειάστηκε να κάνω έρευνα στους βρομερούς υπονόμους της πόλης μου. Κάποιος ζούσε εκεί, και αυτό είναι τόσο λυπηρό…
Γ. Μπ. Δύο από τις πιο πρόσφατες υποθέσεις σου εκτυλίχθηκαν στην Ελλάδα. Θα συνεχίσεις να λύνεις μυστήρια σε αυτή τη χώρα;
Δεν ξέρω. Αν ο καλός μου φίλος Ηρακλής με προσκαλέσει ξανά στην Ελλάδα, ενδεχομένως… Αλλά, αγαπητέ μου, νομίζω ότι μου έχεις κάνει ήδη πολλές ερωτήσεις.
Γ. Μπ. Με συγχωρείς, Κλουζ, αλλά είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η κουβέντα μας. Έχω τρεις τελευταίες.
Με τίποτα! Μόνο δύο αν θέλεις. Σου θυμίζω ότι βιάζομαι.
Γ. Μπ. Σύμφωνοι… Να η πρώτη ερώτηση: Τι έμαθες από τη μέχρι τώρα πορεία σου ως ντετέκτιβ;
Πίστεψέ με, έμαθα πολλά. Πρώτα απ’ όλα, στην αρχή χώριζα τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: στους εγκληματίες και τους μη εγκληματίες. Έπειτα όμως από τόσες υποθέσεις κατάλαβα ότι στον κόσμο δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο. Υπάρχουν και πολλές αποχρώσεις του γκρι. Κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες ο καθένας μας μπορεί να γίνει εγκληματίας. Επίσης, η ενοχή δεν είναι κάτι απλό. Σε πολλές περιπτώσεις, για παράδειγμα, μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να καταδικάσω κάποιον γι’ αυτό που έκανε. Και τέλος, ο ντετέκτιβ είναι ένα είδος γιατρού. Όταν κλείνεις μια υπόθεση, έχεις θεραπεύσει –λίγο ή πολύ– ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας.
Γ. Μπ. Όταν ενηλικιωθείς, θα συνεχίσεις να εργάζεσαι ως ντετέκτιβ;
Με τίποτα! Μάλλον θα γίνω γιατρός.
Γ. Μπ. Σε ευχαριστώ πολύ, Ντετέκτιβ Κλουζ. Σου εύχομαι όλα τα καλά.
Παρακαλώ! Σε χαιρετώ τώρα.
Γ. Μπ. Γεια σου, Ντετέκτιβ Κλουζ!
Γεια σου κι εσένα!
Γ. Μπ. Θα ήθελα να σου κάνω ορισμένες ερωτήσεις.
Αχ, λυπάμαι… Eίμαι βιαστικός! Για έναν πολυάσχολο ιδιωτικό ντετέκτιβ σαν κι εμένα κάθε λεπτό είναι πολύτιμο.
Γ. Μπ. Έλα, Κλουζ, είναι λίγες οι ερωτήσεις που θέλω να σου κάνω!
Εντάξει, σε ακούω…
Γ. Μπ. Σε ευχαριστώ πολύ. Θα ήθελα να σε ρωτήσω ποια ήταν η πιο επικίνδυνη στιγμή της ζωής σου ως ιδιωτικού ντετέκτιβ.
Εύκολη ερώτηση! Όταν με απήγαγαν στην υπόθεση Τη νύχτα όλες οι φαλάκρες είναι μπλε.
Γ. Μπ. Μέχρι στιγμής έχεις φέρει σε πέρας 30 υποθέσεις. Άραγε θα υπάρξουν κι άλλες;
Αυτό είναι σίγουρο, γιατί οι εγκληματίες δεν κοιμούνται ποτέ! Μόλις τώρα διαλεύκανα μια υπόθεση ηλεκτρονικού εγκλήματος. Θα μάθεις περισσότερα γι’ αυτό εν καιρώ.
Γ. Μπ. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για τις ήδη γνωστές υποθέσεις σου. Ποια ήταν η πιο αστεία;
Δεν μου αρέσουν καθόλου αυτού του είδους οι ερωτήσεις. Αλλά για να σκεφτώ… Λοιπόν, ήταν η υπόθεση Η εκδίκηση της σοκολάτας. Ήταν η πρώτη –πιθανόν και η τελευταία– φορά στη ζωή μου που βοήθησα έναν από τους πελάτες μου με ένα γιγάντιο κέικ σοκολάτας.
Γ. Μπ. Και ποια ήταν η πιο δυσάρεστη;
Μπορείς να σταματήσεις αυτές τις απαίσιες ερωτήσεις; Τέλος πάντων, θα απαντήσω και σε αυτό. Είναι η υπόθεση Ο κλέφτης των εφημερίδων, για την οποία χρειάστηκε να κάνω έρευνα στους βρομερούς υπονόμους της πόλης μου. Κάποιος ζούσε εκεί, και αυτό είναι τόσο λυπηρό…
Γ. Μπ. Δύο από τις πιο πρόσφατες υποθέσεις σου εκτυλίχθηκαν στην Ελλάδα. Θα συνεχίσεις να λύνεις μυστήρια σε αυτή τη χώρα;
Δεν ξέρω. Αν ο καλός μου φίλος Ηρακλής με προσκαλέσει ξανά στην Ελλάδα, ενδεχομένως… Αλλά, αγαπητέ μου, νομίζω ότι μου έχεις κάνει ήδη πολλές ερωτήσεις.
Γ. Μπ. Με συγχωρείς, Κλουζ, αλλά είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η κουβέντα μας. Έχω τρεις τελευταίες.
Με τίποτα! Μόνο δύο αν θέλεις. Σου θυμίζω ότι βιάζομαι.
Γ. Μπ. Σύμφωνοι… Να η πρώτη ερώτηση: Τι έμαθες από τη μέχρι τώρα πορεία σου ως ντετέκτιβ;
Πίστεψέ με, έμαθα πολλά. Πρώτα απ’ όλα, στην αρχή χώριζα τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: στους εγκληματίες και τους μη εγκληματίες. Έπειτα όμως από τόσες υποθέσεις κατάλαβα ότι στον κόσμο δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο. Υπάρχουν και πολλές αποχρώσεις του γκρι. Κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες ο καθένας μας μπορεί να γίνει εγκληματίας. Επίσης, η ενοχή δεν είναι κάτι απλό. Σε πολλές περιπτώσεις, για παράδειγμα, μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να καταδικάσω κάποιον γι’ αυτό που έκανε. Και τέλος, ο ντετέκτιβ είναι ένα είδος γιατρού. Όταν κλείνεις μια υπόθεση, έχεις θεραπεύσει –λίγο ή πολύ– ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας.
Γ. Μπ. Όταν ενηλικιωθείς, θα συνεχίσεις να εργάζεσαι ως ντετέκτιβ;
Με τίποτα! Μάλλον θα γίνω γιατρός.
Γ. Μπ. Σε ευχαριστώ πολύ, Ντετέκτιβ Κλουζ. Σου εύχομαι όλα τα καλά.
Παρακαλώ! Σε χαιρετώ τώρα.
