Χρησιμοποιώντας γρήγορους ρυθμούς, ένταση από την αρχή ως το τέλος, πολλά ανοιχτά δεδομένα και εντυπωσιακές ανατροπές, ο Νταλ μας προσφέρει ένα ακόμα συναρπαστικό μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που κλείνει μια ιδιαίτερα επιτυχημένη σειρά και χαρίζει στους αναγνώστες ένα πολύ ικανοποιητικό τέλος.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Από την αρχή είχα μια περίπλοκη ιστορία με την αστυνομική λογοτεχνία. Ξεκίνησα ως παιδί, ίσως υπερβολικά νωρίς, να διαβάζω θρίλερ, hard-boiled βιβλία, στην ηλικία των 10-11 ετών. Κάπου εκεί μου γεννήθηκε η επιθυμία να διαβάζω. Θρίλερ, αστυνομικά, μυστήριο, όλα τα βιβλία της Άγκαθα Κρίστι και όχι μόνο. Κυρίως αγγλική και αμερικανική λογοτεχνία. Μετά βέβαια άρχισε να με ενδιαφέρει και το γράψιμο.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Μου αρέσει πάρα πολύ το γεγονός ότι οι Έλληνες αναγνώστες εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους. Αν τους αρέσει ένα βιβλίο, θα το δείξουν με όποιον τρόπο μπορούν. Αν δεν τους αρέσει, δεν πρόκειται να συγκρατήσουν τα λόγια τους. Θα σου πουν ότι είναι σκατά.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Το 1998 ο μυθιστοριογράφος, ακαδημαϊκός, κριτικός λογοτεχνίας, Γιαν Άρναλντ κάνει το μεγάλο βήμα στην αστυνομική λογοτεχνία ως Άρνε Νταλ, θέλοντας «να μελετήσει με έναν συναρπαστικό τρόπο, τα αποτελέσματα που είχε η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1990 στη ζωή των ανθρώπων» και να χρησιμοποιήσει, όπως δηλώνει ο ίδιος, το αστυνομικό μυθιστόρημα σαν καθρέφτη των αλλαγών που σημειώθηκαν στη Σουηδία από τα τέλη του 20ού αιώνα. Η πορεία του δικαιολογεί πλήρως αυτή την απόφαση αφού εδώ και πολλά χρόνια θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους συγγραφείς του είδους, δεξιοτέχνης στη δημιουργία ευφυούς, εξαιρετικά σύνθετης πλοκής και συναρπαστικών χαρακτήρων, καθώς και στην πολυεπίπεδη αφήγηση.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Η συγγραφή είναι ο τρόπος με τον οποίο μετράω τον χρόνο. Πρέπει να γράφω για να αναπνέω! Αν γράψω μια ακόμα σειρά -που το θέλω-, θα πρέπει να την επιλέξω προσεκτικά, γιατί θα είναι η τελευταία μου.
Συνέντευξη
«Έχω πολλούς φίλους σε αυτή τη δουλειά που γράφουν crime. Η αλήθεια είναι πως, παρότι γράφουμε φρικτά πράγματα, είμαστε καλοί άνθρωποι γενικά. Μερικές φορές νιώθω ότι αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε χρησιμοποιήσει το crime fiction σαν ψυχοθεραπεία. Είναι σαν να βγάζεις από μέσα σου τα φαντάσματα, τον διάβολο, είναι σαν εξορκισμός. Ανησυχείς πολύ για το τι συμβαίνει στην κοινωνία και στον κόσμο, αλλά βγάζοντας αυτούς τους φόβους και τις ανησυχίες και βάζοντάς τα σε μια ελεγχόμενη φόρμα, όπως είναι η μυθιστορηματική, όπου μπορείς να τα κατευθύνεις όπως θέλεις, δεν μοιάζει πια σαν το χάος που βλέπεις όταν κοιτάζεις τον κόσμο γύρω σου. Είναι πιο πολύ σαν να τα βάζεις σε ένα μικρό κουτί και να το πετάς μακριά».
Συνέντευξη
«Μπορεί ο κόσμος να είναι σκοτεινός, αλλά δεν αναζητώ το σκοτάδι, ψάχνω για ψήγματα φωτός».
Συνέντευξη
«Υπάρχουν δύο βασικά είδη αστυνομικής λογοτεχνίας, από τη μία πλευρά το είδος “ποιος είναι ο δολοφόνος”, που απογειώθηκε με τα έργα της Άγκαθα Κρίστι, και από την άλλη το είδος που θέτει την ερώτηση “ποιοι είμαστε ως κοινωνία”, ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουμε που οδηγούν στα εγκλήματα εντός του δεδομένου κοινωνικού πλαισίου. Προτιμώ να μη μένω στο προφίλ του δολοφόνου, αλλά να εστιάζω στη συνολική εικόνα της κοινωνίας και στο πώς ο δράστης παραβιάζει τους κανόνες της».
Συνέντευξη
Στο σουηδικό crime fiction ήταν απαραίτητη η κοινωνική ατζέντα, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Σε κάθε περίπτωση το σουηδικό crime fiction έχει κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις, δεν προσφέρεται απλώς για να περνάς ευχάριστα την ώρα σου.
Συνέντευξη





















