Στο μυθιστόρημα υπάρχει ένας ρυθμός από δευτερεύουσες πλοκές και πλήθος χαρακτήρων, αλλά η Ρέντελ κατορθώνει με απαράμιλλη μαστοριά ναμην αφήσει τίποτα ασύνδετο και να «εκμεταλλευτεί» επαρκώς όλα τα πρόσωπα, αναπτύσσοντας πλήρως ακόμα και τους λιγότερο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του βιβλίου.
Λογική κι ευαισθησία σε παρένθεση
Χωρίς εκπτώσεις στις συμβάσεις του παραδοσιακού μυθιστορήματος μυστηρίου όσον αφορά το σασπένς, τη σφιχτή πλοκή, τη συνοχή, το πλήθος των χαρακτήρων και τη συνεχή εμφάνιση ανατροπών και αινιγμάτων, αλλά και με επιμέρους δευτερεύουσες πλοκές και απρόβλεπτες μεταστροφές των υπόπτων, θέτει συνεχώς καινούργια θέματα, εμφανίζοντας υπόγεια κίνητρα, ενισχύοντας αδιαλείπτως το ενδιαφέρον του αναγνώστη για την επίλυση του μυστηρίου και τον εντοπισμό των ενόχων. Επιπλέον, χωρίς να αποτελεί μια ακριβή αποτύπωση της πραγματικότητας, το μυθιστόρημα σχολιάζει τις μεταβολές που έχουν λάβει χώρα στη Βρετανία τις τελευταίες δεκαετίες, μεταβολές που καθιστούν τους νεότερους κυνικούς και τους παλαιότερους τρομαγμένους και αμήχανους. […] Το πρώτο κεφάλαιο είναι υποδειγματικό και θα μπορούσε να αποτελεί οδηγό για την εισαγωγής ενός επιτυχημένου μυθιστορήματος μυστηρίου. […] Η Ρουθ Ρέντελ κατορθώνει να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον, παρότι η ιστορία της εμπλουτίζεται συνεχώς με επιμέρους υποπλοκές, πλαστά και παραπλανητικά στοιχεία, αποσπώντας την προσοχή μας με συνεχείς παρεμβολές και με φαινομενικά άσχετες στην υπόθεση παρεκκλίσεις.






















