Η αίγλη του μικρόκοσμου
[…] Το «Περιθώριο» δεν απέσπασε αδίκως το Βραβείο Γκονκούρ, το 1967: ο Αντρέ Πιερ ντε Μαντιάργκ δίνει εδώ το μέτρο των μειζόνων ομολογουμένως δυνατοτήτων του στο χώρο της δημιουργικής μυθιστορίας, η οποία, ενώ κλείνει το μάτι στον ύστερο ρεαλισμό, παραμένει σταθερή στις αρχές των νεωτερικών, όχι κατ’ ανάγκην εξεζητημένων κειμενικών εφαρμογών. Ελαχιστοποιώντας δράση και πλοκή, περιορίζοντας τα πρόσωπα του δράματος σε δύο διαρκώς παρόντα […] αναδεικνύεται σε μάστορα ενός τραγικού μινιμαλισμού.
Ένας εξόριστος του εαυτού του
[…] Ο ντε Μαντιάργκ χρησιμοποιεί και εδώ μια γλώσσα συμβολική, όπου η παρατήρηση μικροσκοπικών πραγμάτων οδηγεί σε μακροσκοπικούς συμβολισμούς. Καταφεύγει, με μέτρο αλλά και τρόπο μοναδικό, στην ιστορία της λογοτεχνίας. Και ακόμη, αναμετριέται με τα μικρά για να αποφύγει τη σύγκρουση με τα μεγάλα. Όλα αυτά μέσα σε μια αποθέωση της ρητορικής, που καθιστά απολύτως νόμιμο το μεικτό (ρεαλιστικό-ρομαντικό-αισθητιστικό) μυθιστορηματικό είδος που προτείνει ο ντε Μαντιάργκ. Στην εποχή της πλαστικής ευρηματικότητας και του εύκολου εντυπωσιασμού, το μοναδικό αυτό μυθιστόρημα αποτελεί αληθινή όαση για τον απαιτητικό αναγνώστη.




















