Το μεταξένιο

Τι συμβαίνει όταν ένας συγγραφέας δεν ασχολείται με τις τάσεις που ακολουθούν οι ομότεχνοί του; Βγαίνει μπροστά με το έργο του! Και τι συμβαίνει όταν δεν γράφει βάσει ατζέντας - είναι καλό το βιβλίο μου για το σχολείο, καλό για τους γονείς με «οδηγίες» για τα παιδιά τους κ.λπ.; Και πάλι βγαίνει μπροστά με το έργο του! Γράφει γιατί νιώθει, βιώνει, συναισθάνεται, μια εσωτερική ανάγκη τον ωθεί να εκφραστεί. Χρυσός κανόνας της λογοτεχνικής γραφής είναι η μη τυποποίηση, κυρίως των συναισθημάτων και της τρυφερότητας. Διαφορετικά, το λογοτεχνικό κείμενο μετατρέπεται σε σχεδόν νεκρή κατασκευή. Ο Κυριάκος Χαρίτος βρίσκεται εκτός αυτής τη νόρμας. Διάβασα λοιπόν και αισθάνθηκα πως Το μεταξένιο (Μεταίχμιο) ξεπήδησε από μέσα του με πηγαία φόρα. Κάθε λέξη ζυγισμένη και τίποτα περιττό στην ιστορία του λεπτεπίλεπτου, ευάλωτου αγοριού που κακοπαθαίνει από την κτητικότητα και την περιέργεια των αδιάφορων κατά βάθος ανθρώπων που συνάντησε όταν βγήκε από το καβούκι της μοναξιάς. Ο Χαρίτος ξέρει τις δυσκολίες και τα κακά του κόσμου και δεν ωραιοποιεί τις ακτίνες ελπίδας που ξεπροβάλλουν πότε και πότε… Ο Βασίλης Κουτσογιάννης ήθελε οι εικόνες του να μοιάζουν μεταξένιες σαν το παιδί. Το πέτυχε!

Κρατώ στα χέρια μου «Το μεταξένιο», το ποιητικό παραμύθι που έγραψε ο Κυριάκος Χαρίτος και εικονογράφησε ο Βασίλης Κουτσογιάννης, και προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Δάκρυα χαράς, συγκίνησης, επανόρθωσης, ανακούφισης, γιατρειάς.
«Το μεταξένιο» δεν είναι απλώς ένα παιδικό βιβλίο· μπορεί σαφώς να διαβαστεί ως παραμύθι, μα πάνω απ’ όλα είναι ένα οικουμενικό ψυχαναλυτικό κείμενο, μια θεραπευτική ιστορία ενηλικίωσης, στην οποία ο καθένας θα βρει στοιχεία ταύτισης. Συγχαρητήρια στις Εκδόσεις Μεταίχμιο - Ekdoseis Metaixmio για την έκδοση αυτή, που ελάχιστα ομοιάζει με το μέσο παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο που κυκλοφορεί σήμερα στην ελληνική αγορά και μακάρι να δούμε τόσο τολμηρά βήματα και από δημιουργούς και από εκδοτικούς. [Μάλλον από δημιουργούς, οι εκδοτικοί οίκοι, νομίζω, είναι πλέον πρόθυμοι να κάνουν ανοίγματα σε πιο αντισυμβατικά κείμενα.]
Ο Κυριάκος, όπως πολύ καλά ξέρει να κάνει, βουτάει στα βάθη της ψυχής (του) και αφηγείται μια υπαρξιακή, πανανθρώπινη ιστορία για πλάσματα ευάλωτα, για πλάσματα φοβισμένα, για πλάσματα μοβόρα, για πλάσματα που αγαπούν άνευ όρων… Μια ιστορία για την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα βρούμε, χάρη σε μια ανέλπιστη συγκυρία, ποιοι πραγματικά είμαστε και ποια είναι η θέση μας στον σκληρό τούτο κόσμο, που μόνο παραμυθένιος δεν είναι. (Στην κυριολεξία είναι παραμυθένιος, γιατί τα παραμύθια κινούνται σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Απλώς, στον σύγχρονο λόγο έχουμε ταυτίσει το παραμύθι με κάτι μαγικά θετικό και οπωσδήποτε με ευχάριστο τέλος…)
Μια φορά ήταν ένα μεταξένιο αγόρι, που δεν ήταν σαν τα άλλα, όπως του ’λεγε η μάνα του, η μεταξομάνα του. Ευαίσθητο σαν μετάξι, έμαθε να προσέχει τα πάντα και πιο πολύ τους ανθρώπους. (Πόσο όμορφα απέδωσε με τις λέξεις του ο Κυριάκος την ασχήμια της ανθρώπινης φύσης και πόσο ξεχωριστά την αποτύπωσε με τις εικόνες του, μαλακώνοντάς τη λίγο, δίνοντάς της το χρώμα της ελπίδας, ο Βασίλης.)
Το μεταξένιο την άκουγε τη μάνα του και φοβόταν και κρυβόταν στο προσωπικό του ξεραμένο μαύρο δάσος. Ίσως κάποτε τα πράματα να ’τανε καλύτερα, μα όχι πια. Χωρίς τριβή με τον έξω κόσμο, η ζωή του κυλούσε απαλά σαν το μαλακό μετάξι. Μα η μοναξιά του το βασάνιζε τόσο, που αποφάσισε, σηκώνοντας στο παιδικό του κορμί το βάρος του φόβου της πλάσης όλης, να ξεμυτίσει με γενναιότητα από το στενό λαγούμι του και να πάει να γιορτάσει με τους ανθρώπους. Γιατί ήθελε να ζήσει. Ήταν, όμως, απροετοίμαστο.
Τους πλησίασε. Μαγεύτηκε. Μα πιο πολύ μαγεύτηκαν οι άνθρωποι από το μοναδικό μεταξένιο. Θαμπωμένο καθώς το βρήκαν από την πολυχρωμία και την ένταση της ζωής που ’χε για χρόνια στερηθεί, έπεσαν πάνω του και σχεδόν το κατασπάραξαν, στην προσπάθειά τους να το κατακτήσουν. Μέσα στην έκσταση της γιορτής, ξήλωσαν μία μία τις κλωστές του παιδιού, αφήνοντάς το λεηλατημένο σ’ ένα χαντάκι, να μνημονεύει τα λόγια της μεταξομάνας του και να κλαίει μες στα κουρέλια του που την παράκουσε.
Το κλάμα του τσακισμένου μεταξένιου ακούει ένα ραφτάκι. Τα δυο παιδιά γίνονται φίλοι και το μεταξένιο ζητάει από το ραφτάκι να ράψει τα τραύματά του, να το «φτιάξει» ξανά όπως ήταν πριν, σαν απ’ τους ανθρώπους ανέγγιχτο. Το ραφτάκι δέχεται, μα δεν έχει μετάξια.
Έχει μόνο βαμβάκι, που δεν στραφταλίζει και δεν γλιστράει στο χέρι σαν νερό. Έχει άλλα χαρίσματα το βαμβάκι, μα μετάξι δεν είναι. Το μεταξένιο, αν επιτρέψει στο ραφτάκι να περιποιηθεί τις υφασμάτινες πληγές του, δεν θα ξαναγίνει ποτέ πια μεταξένιο. Καλείται, λοιπόν, να πάρει μια συμβολική απόφαση ζωής ή θανάτου, χωρίς να μπορεί να διακρίνει ακριβώς ποια επιλογή του θα σήμαινε τη ζωή και ποια τον θάνατο.
Απαρνούμενο το μετάξι, απαρνείται τη μάνα του, την καταγωγή του, την ασφάλεια του κόσμου πριν από τη γιορτή των ανθρώπων, την ομορφιά και τη μοναδικότητά του. Όμως, η βεβήλωσή του δεν φαίνεται αναστρέψιμη. Και, δόξα τω Θεώ, το μεταξένιο έχει στη διάθεσή του νέο ύφασμα και νέα συντροφιά, γεμάτη αγάπη και πρόθυμη να το βοηθήσει να ξαναγεννηθεί… Εσείς τι λέτε ότι θα επιλέξει; Κι ακόμα πιο σημαντικό. Τι λένε τα παιδιά που έχουν την τύχη να διαβάσουν ένα παραμύθι σαν απ’ τα πολύ παλιά, κλασικό ήδη από την πρώτη στιγμή της εκτύπωσής του;
Υ.Γ. Κυριάκο, Βασίλη, ευγνώμων για «Το μεταξένιο». Κάποτε φοβόμουν κι εγώ, μα όχι πια. Το δάσος μου ξαναγέμισε με νερό και τα λιβάδια μου με άλογα ασημένια και οι μηλιές γεννούν μήλα χρυσά και τα δάκρυα, αν σπάνια τύχει και έρθουν, δεν λερώνουν, στεγνώνουν. Ναι. Τι; Δεν το πιστεύετε; Αλήθεια. Ξέρετε, με βρήκε κάποτε ξεφτισμένη ένα ραφτάκι και με πήρε από το χέρι… Εκείνο, βέβαια, θα σας πει ότι συνέβη το αντίστροφο!

Αυτές τις μέρες διαβάζουμε με τα παιδιά το Μεταξένιο του Κυριάκου Χαρίτου σε καταπληκτική εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Όταν ένα κείμενο μυθοπλασίας μπολιάζεται με ποιητικό λόγο υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί ανισορροπία και αυτή με τη σειρά της να οδηγήσει σε γλυκερά αποτελέσματα ή σε μια οχληρή κακοφωνία. Η ποιητικότητα απογυμνώνει το αφηγηματικό υποκείμενο. Δεν είναι ένα ένδυμα που κρύβει αλλά που αποκαλύπτει τα τρωτά του σημεία. Για να μη συμβεί κάτι τέτοιο χρειάζεται μεγάλη ειλικρίνεια και αφηγηματική τόλμη από τον συγγραφέα. Χρειάζεται πίστη στο γράψιμο. Αλλά αδιαφορία για τον εαυτό. Ο Χαρίτος μπαίνει με μια διάθεση αυτοθυσίας στην ιστορία του. Στρέφεται μέσα του και βουτάει στα σκοτεινά βάθη του φέρνοντας στην επιφάνεια μια αφάνταστα τρυφερή, ευάλωτη και εύθραυστη ιστορία που τη μοιράζεται γενναιόδωρα με μικρούς και μεγάλους αναγνώστες.
Η μουσικότητα της πρόζας του είναι αναμφισβήτητη. Αλλά από μόνο του αυτό το στοιχείο δεν θα ήταν επαρκές για να εξηγήσει την ισχυρή εντύπωση που μας γεννά. Από κάθε σελίδα ξεχειλίζει τόση ενσυναίσθηση! Μακάρι να διαβάζαμε πιο συχνά τέτοια βιβλία.

To Mεταξένιο είναι ο ψίθυρος ενός ποιητή που μέσα του θα είναι για πάντα ένα μικρό αγόρι. Ένα αγόρι με μεταξένιες ιστορίες που μιλούν στο κέντρο της καρδιάς μας.

Να διαβάζετε στα παιδιά σας ιστορίες που μιλούν σαν παραμύθια. Ιστορίες με φως και σκοτάδια. Και να μην αμφιβάλλετε αν και τι θα καταλάβουν γιατί τέτοιες ιστορίες θα κουβαλάνε στην καρδιά τους και θα περπατήσουν στον κόσμο.

Εμπνευσμένη η εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη. Και πολύ ωραία τα μπλε.

Oι εικόνες του Βασίλη Κουτσογιάννη έχουν μια εκρηκτική δυναμική, άλλοτε έντονες κι άλλοτε περισσότερο διακριτικές αποχρώσεις, πάντα όμως πολύχρωμες, σε κάθε «σαλόνι» του βιβλίου διαθέτουν μια άλλη ισορροπία. Το κείμενο του Κυριάκου Χαρίτου εισέρχεται μέσα στις εικόνες, συνήθως με μια τυπογραφική δωρικότητα, αλλά επίσης συχνά και με μια ανάλαφρη καμπυλότητα.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Τα βιβλία του Κυριάκου Χαρίτου ξεχωρίζουν για την πρωτοτυπία τους και αφήνουν στους αναγνώστες τους, μικρούς και μεγάλους, την αίσθηση μιας μεγάλης ζεστής αγκαλιάς. 
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Είχα πολύ καιρό να απολαύσω ένα τόσο καλογραμμένο και μοναδικά εικονογραφημένο βιβλίο που απευθύνεται σε κάθε ηλικία μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, για την αγάπη, κάθε είδους αγάπη, τη φροντίδα και τελικά την ολοκλήρωση και αποδοχή του εαυτού μας. 
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Αμάραντος ο λόγος του συγγραφέα∙ αμάραντος, ακριβός και μεταξένιος, δουλεμένος λέξη τη λέξη, κλωστή τη κλωστή, έχοντας φτάσει σε ένα απόσταγμα που κινητοποιεί όλες τις αισθήσεις, ακόμα κι εκείνες που φύσει είναι αδρανείς στην ανάγνωση ενός βιβλίου. Ουσιαστικά και ρήματα που σκίζουν τον αέρα στα δύο, καθώς ξετυλίγουν μπροστά σου ένα ατμοσφαιρικό πέπλο σύγχρονου παραμυθιού, το οποίο αξιοποιεί δυναμικά μοτίβα και χαρακτηριστικά των λαϊκών παραμυθιών για να μεταβολίσει αλήθειες και νοήματα, λεπτά κεντημένα, ξεγυμνωμένα, παραδομένα στο δυναμικό κάθε αναγνώστη, αφού αυτός δεν είναι ένας, μιας ξεκάθαρης ηλικίας.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

ertecho.gr

Μια έκρηξη συναισθημάτων και χρωμάτων. Ένα παραμύθι με ενήλικη παιδικότητα που αξίζει να διαβαστεί όχι μόνο από τα παιδιά!
Η ποιητική γραφή του Κυριάκου Χαρίτου σε αυτό το βιβλίο αγγίζει τον αναγνώστη σαν ηλιαχτίδα που τρυπώνει ανάμεσα απ’ τις γρίλιες, σαν ζεστή αύρα που σε τυλίγει ένα χειμωνιάτικο απόγευμα.

Το μεταξένιο είναι το κάθε παιδί που μεγαλώνει μέσα στις φτερούγες των γονιών του κι έπειτα βγαίνει στον αδυσώπητο κόσμο. Η καλοσύνη του, η ευγένειά του, η υπομονή του, η αντοχή του δοκιμάζονται. Το πολύτιμο μετάξι του πληγώνεται, λερώνεται, σκίζεται, η ψυχή του ξεγυμνώνεται. Και μετά τι; 

Μετά έρχεται μια άλλη αγάπη που δεν έχει μετάξι να του δώσει μα κάτι τελικά ακόμα πιο πολύτιμο. Έχει μια κλωστή γερή και δροσερή που τα δάκρυα πάνω του στεγνώνουν χωρίς να αφήνουν σημάδια. 

Το ομολογώ πως δάκρυσα μ’ αυτές τις λέξεις γιατί έτσι είναι η ζωή. Έτσι είναι η φροντίδα, η πτώση, η αναγέννηση μέσα από την αγάπη.

Δεν έχω λόγια για την εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη σε αυτό το βιβλίο, από ό,τι θαυμάσιο έχει φτιάξει ως τώρα, έχει ξεπεράσει τον εαυτό του!

Μια έκρηξη συναισθημάτων και χρωμάτων. Ένα παραμύθι με ενήλικη παιδικότητα που αξίζει να διαβαστεί όχι μόνο από τα παιδιά!

Ένα γλυκόπικρο κείμενο για τη φιλία και την αγάπη και ένα καταπληκτικό ταξίδι στις διαπροσωπικές σχέσεις. 

Είναι μια ιστορία που γράφτηκε για ένα αγόρι. Για να μετριάσω τη λύπη μου. Είναι μια ιστορία για ένα παιδί έξω από αυτόν τον κόσμο, που ο κόσμος το πληγώνει. Μια ιστορία για ένα πλάσμα που μαθαίνει με τρόπο σκληρό τι σημαίνει βγαίνω «εκεί έξω». Στο τέλος βέβαια καταφθάνει η αγάπη. Στη ζωή, ένας άνθρωπος αρκεί για να σταθούμε και πάλι στα πόδια μας.α
Συνέντευξη

Πόσο αριστοτεχνικά χτίζει τη φυλακή του "Μεταξένιου" ο Κυριακός Χαρίτος. Λέξη τη λέξη, φράση τη φράση. Και με τον ίδιο τρόπο την γκρεμίζει. Λέξη λέξη! Ένα παιδικό βιβλίο που ξεχειλίζει από ευαισθησία και ενσυναίσθηση. Ένα ποιητικό κείμενο γεμάτο μουσικότητα που φωλιάζει στη μοναδική πολυεπίπεδη εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη η οποία μετατρέπει το βιβλίο σε ένα έργο τέχνης. Θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά στέκομαι στο ότι ο Κυριάκος Χάριτος μας χάρισε το καλύτερο παιδικό βιβλίο της χρονιάς. 

Ένα εξαιρετικό βιβλίο, σπάνιας ευαισθησίας. Ένα βιβλίο που έρχεται να αναδείξει με τρόπο μαγικό τη σημασία της αποδοχής της διαφορετικότητας, τόσο τη δική μας όσο και των άλλων. Ένα βιβλίο πολυεπίπεδο.α

Το «Μεταξένιο», το παραμύθι του Κυριάκου Χαρίτου, ενδεδυμένο με την υπέροχη εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη, είναι ένα παραμύθι που με εύληπτο πλην συμβολικό τρόπο θίγει τη διαφορετικότητα, το τραύμα, τον φόβο, την ευθραυστότητα και εν τέλει την αλληλεξάρτηση, μέσα από ένα τρυφερό ταξίδι μεταμόρφωσης. Το μεταξένιο είναι ένα παιδί πλασμένο από μετάξι, πολύτιμο και μαλακό, λεπτεπίλεπτο και ευαίσθητο. Το υλικό του είναι ιδιαίτερο, γι’ αυτό μαθαίνει από μικρό να ζει σε ένα κουκούλι γεμάτο απαγορεύσεις, μακριά από τους ανθρώπους που πλάθονται από άλλα υλικά. Όταν αποφασίζει να εκτεθεί στον κόσμο, πληγώνεται, και μόνο το Ραφτάκι μπορεί να επουλώσει τις πληγές του.

Ένα παραμύθι με αυθόρμητη και όχι στημένη λυρικότητα, πηγαία άφυλο, με ευρηματική λεξιπλασία, αλλά και εικόνες που αποτυπώνουν συναισθήματα, με διδάγματα, αλλά χωρίς στάλα διδακτισμού, είναι κουίρ γιατί στέκει αντίθετα στο ρεύμα παιδικών βιβλίων, που πασχίζουν να εγκλωβίσουν σε λέξεις αυτό που εκπέμπει πυρηνικά το Μεταξένιο. Απαλό και τρυφερό σαν τον ήρωά του, με ξέχειλη αγάπη από τους συντελεστές του, θα τέρψει τα μικρά παιδιά, αλλά θα συγκινήσει βαθιά τα μεγάλα.

Ένα ποιητικό κείμενο, απολαυστικά λυρικό, που με ευαισθησία, συγκινητικό και συνάμα αισιόδοξο τρόπο, αποτυπώνει ρεαλιστικές εικόνες της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας.
periou.gr

Το «Μεταξένιο» είναι μία τρυφερή, αλλά και δύσκολη ιστορία τραύματος και ίασης. Στη θέση του μπορούν να δουν τον εαυτό τους ενήλικες και παιδιά, που η διαφορετικότητά τους κάποια στιγμή τους έκανε βορά σε χέρια που αρπάζουν, σκίζουν, πνίγουν, μεταφορικά ή κυριολεκτικά. 
kokkinialepou.gr

youtube.com

«Το μεταξένιο» είναι από τα βιβλία με τα οποία μπορεί να κάνει κανείς θεατρικό παιχνίδι, εκπαιδευτικό δράμα αλλά και φιλοσοφία με παιδιά. [...] Όταν οχτάχρονα παιδιά απολαμβάνουν την ανάγνωση ενός βιβλίου και δεν κουράζονται να συζητούν τόσο για την εικονογράφηση όσο και για το κείμενό του, όταν ακουμπά τις σκέψεις, τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις τους σημαίνει ότι έχει πετύχει τον στόχο του ως βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά. Όταν το ίδιο βιβλίο μπορεί να διαβαστεί σε ένα βιωματικό εργαστήριο ενηλίκων, τότε είναι ξεκάθαρα ένα διηλικιακό βιβλίο που συνομιλεί με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικά επίπεδα με κάθε αναγνώστη.
kokkinialepou.gr

Ο βραβευμένος συγγραφέας και ηθοποιός Κυριάκος Χαρίτος αναφέρει σε ουδέτερο γένος Το μεταξένιο, προκειμένου να αποδώσει με τον τρόπο αυτόν (αλλά και με τις γλωσσοπλαστικές του «εφευρέσεις») την κρυμμένη και χαμένη πολλές φορές αθωότητα κάθε πλάσματος σε αυτόν τον κόσμο. Αναμφίβολα και η επιλογή του υλικού, από το οποίο είναι φτιαγμένο αυτό το πλάσμα που πρωταγωνιστεί στο εικονοβιβλίο, δεν είναι τυχαία: Το μετάξι από την αρχαιότητα θεωρούνταν υλικό πολύτιμο, με αξία αντίστοιχη εκείνης του χρυσού και άλλων πολύτιμων λίθων, όπως επίσης σύμβολο πολυτέλειας, δύναμης, φινέτσας, υψηλής κοινωνικής θέσης και ευαισθησίας - τέτοιας ώστε να έχει την ιδιότητα να «ρουφά» κάθε άλλο χρώμα βαφής με την τεχνική του batik. Το μεταξένιο, λοιπόν, νιώθοντας μόνο για αυτό που είναι, εκεί που είναι, αψηφά τις συμβουλές του ατόμου που το ξέρει, όπως είναι και αποφασίζει να πάει σε μια γιορτή γεμάτη ανθρώπους με διαφορετικά χαρακτηριστικά και χρώματα. Η αλληλεπίδρασή τους, ωστόσο, κάθε άλλο παρά εποικοδομητική είναι. Θυμίζοντας το «εφήμερο», το «επιφανειακό» του σύγχρονου συγχρωτισμού, αλλά και τα λόγια του αείμνηστου Freddy Mercury των Queen που παραδέχθηκε πως, όσο πιο δημοφιλής είσαι, τόσο πιο πολύ μόνος καταλήγεις να είσαι, αφού αναγκαστικά «παίρνεις» κάτι απ’ όλους, για νατους ευχαριστήσεις χάνοντας στοιχείατου Εαυτού σου,που μοιάζει πια με «ώριμο φρούτο που σαπίζει και το καταβροχθίζουν μυγάκια», Το μεταξένιο καταλήγει πάλι μόνο του, αλλά αυτή τη φορά εξαντλημένο. H «ύφανσή» του έχει απορροφήσει τόσο πολλά χρώματα από άγνωστους, εφήμερους ανθρώπους, που έσπευσαν εντυπωσιασμένοι -για λίγο- από τηδιαφορετικότητά του ναπάρουν τις κλωστές του,στοιχεία που ενωμέναμαζί απαρτίζουν τον Εαυτό του. Ακούγοντας το τραγούδι του George Michael «Amazing», που συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό, όσο διάβαζα και ερμήνευα την ποιητικά αποδοσμένη λεκτική τροπικότητα του βιβλίου, με την οποία άψογα εναρμονίζονται οι εικόνες του Βασίλη Κουτσογιάννη -εικονογράφηση που λειτουργεί ως κείμενο πάνω στο κείμενο-, αναρωτήθηκα πόσοι από εμάς τελικά κάνουμε χώρο στις εμμονές μας, για να επιτρέψουμε σε Ραφτάκια να κεντήσουν με σεβασμό το προστατευτικό μας κουκούλι -αυτό πουηθελημένα διαλύσαμε ενμέρει ή εξολοκλήρου, για ναγνωρίσουμε τον κόσμο- καλύπτοντας τα κενάπου πάντοτε θα μας θυμίζουν την ανεκτίμητη αξία του ολόκληρου Εαυτού μας, και την αέναη μάχη του να τον διατηρήσουμε έτσι, ολόκληρο.

Ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει με αφοπλιστική ευαισθησία, χωρίς να ωραιοποιεί τον κόσμο αλλά και χωρίς να αφαιρεί από αυτόν τη μαγεία της ελπίδας. Οι λέξεις του είναι προσεγμένες, σαν να έχουν υφανθεί με μετάξι, μεταφέροντας στον αναγνώστη μια αίσθηση τρυφερότητας αλλά και αλήθειας. 

theatromusicbooks.blogspot.com

Ένα βιβλίο που σε κάθε ανάγνωση ανακαλύπτεις κάτι ακόμα. Που δικαιώνει την άποψη ότι η επαφή με την Τέχνη γεννά απόλαυση. Ένα βιβλίο που ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη της λογοτεχνίας για παιδιά.
diastixo.gr

Το δικό μου συγγραφικό χρέος είναι να γράψω ένα καλό βιβλίο και να προσεύχομαι να αναγνωριστεί. Δεν είναι το ανάποδο. Δηλαδή να γράψω ένα βιβλίο για να αναγνωριστεί προσευχόμενος να είναι καλό ή να μην καταλάβει κανείς πως δεν είναι.
Συνέντευξη

Απόψε κουβεντιάζουμε με τον συγγραφέα του «Μεταξένιου» Κυριάκο Χαρίτο. Ένα «παραμύθιο παραμύθι» όπως το ένιωσα για την αγάπη, την αποδοχή και τις «τούμπες που όλοι, μικροί και μεγάλοι τρώμε πριν ξανασηκωθούμε». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και συστήνεται για μικρούς και μεγάλους για την ποιητική του ματιά στη ζωή και τη μαγική εικονογράφηση.
ertecho.gr

Ο συγγραφέας Κυριάκος Χαρίτος μάς μιλά για το παραμύθι του «Το μεταξένιο», μια τρυφερή ιστορία που γεννήθηκε από προσωπική εμπειρία και εξελίχθηκε σε έναν ολόκληρο κόσμο γεμάτο εικόνες, συμβολισμούς και συναισθήματα.
Συνέντευξη

Το βιβλίο «Μεταξένιο» του Κυριάκου Χαρίτου, σε εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη, είναι πραγματικά μεταξένιο. Χρώματα ξεχύνονται σαν κλωστές, τόσο που νιώθεις ότι θα ακουμπήσεις το βιβλίο και θα είναι απαλό, πολυτελές, στιλπνό, γυαλιστερό, πολύτιμο! Σαν μετάξι. Τα χρώματα δένονται με λέξεις απέριττες, εύστοχες και ποιητικές. 
kokkinialepou.gr