Αν δεν είχε καταντήσει τόσο τετριμμένη φράση, θα σας έλεγα πως διαβάζεται σαν μυθιστόρημα. Πλεονεκτεί στο ότι… δεν είναι.
Οι αναμνήσεις της Μαργκερίτ Ντιράς
Κέντρο βάρους τω αφηγήσεων, η παιδική ηλικία, η οικογένεια, η μητέρα, οι ιθαγενείς […] όλα καταγράφονται και αναμειγνύονται για να επιβεβαιώσουν, μάλλον, παρά να αναιρέσουν την αμεσότητα της γραφής της, την ανατρεπτική της στάση, τη σύμπλεξη αυτοβιογραφίας και μυθοπλασίας, την οποία γνωρίζουμε από το προηγούμενο έργο της. Και παράλληλα, αποτυπώνουν εν θερμώ την έμπνευση και τη σχέση της με το πραγματικό, το τραύμα και το βίωμα, με ένα ύφος που προαναγγέλλει τα μελλοντικά της μείζονα έργα, αλλά διατηρεί τη φρεσκάδα της προσωπικής καταγραφής.
Παιδικές μνήμες
Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν





















