Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν πρέπει να τρομάξει τον αμύητο σε παρόμοια θέματα αναγνώστη, δεδομένου πως μπορεί να διαβαστεί ευχάριστα, όπως καθετί σημαντικό και διαυγές.
Η άρτια μετάφραση και οι πρόσθετες υποσημειώσεις (με εξηγηματικά μάλιστα παραθέματα) ανήκουν στον Τάσο Μπέτζελο. Η επιστημονική επιμέλεια, που επικυρώνει την έκδοση, στον επίκουρο καθηγητή Φιλοσοφίας του ΑριστοτελείουΆρη Στυλιανού. Πρόθυμος εκδότης το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. [...]
Ο ισότιμος αυτός διάλογος μερίζεται και προάγεται σε εννέα κεφάλαια, που καταλαμβάνουν 450 ευανάγνωστες σελίδες. Οι διαδοχικοί τίτλοι μαρτυρούν τη θαρραλέα εμμονή των συνομιλητών να πατούν στην κόψη του ξυραφιού, αντιμετωπίζοντας επίμαχα διλήμματα του δίσεχτου καιρού μας [...]
Ο προκείμενος εξάλλου διάλογος υπήρξε εξαρχής προφορικός˙ χαρακτήρας που ευτυχώς δεν αλλοιώθηκε από την εξ υστέρου κειμενική του διόρθωση και συμπλήρωση. Γεγονός που επηρεάζει και το ύφος του λόγου, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση απέχει από τη συνήθως διφορούμενη και κάποτε αινιγματική έκφραση του γάλλου στοχαστή. Για να το πω αλλιώς και προσωπικότερα: ακόμη και οι επιφυλακτικοί, μ’ αυτό το δείγμα διαλόγου στο χέρι, συμφιλιώνονται με τη γλώσσα και τη μέθοδο της αποδόμησης, αναγνωρίζοντας, κοντά στα άλλα της ευρήματα, τον αντιδογματικό και βαθύτατα προοδευτικό της χαρακτήρα. [...]
Οι «Συνομιλίες για το αύριο» θα πρέπει, μεταφρασμένες τώρα, να διαβαστούν σήμερα.
Ο Ζακ Ντεριντά, ένα χρόνο μετά
Θα έχουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε το σπινθηροβόλο πνεύμα του σε έναν έντονο φιλοσοφικό διάλογο με την Ελίζαμπεθ Ρουντινεσκό. [...] «Οι συνομιλίες με το αύριο» δεν φωτίζουν μόνο την πνευματική κληρονομιά του Ντεριντά, αλλά αναφέρονται και σε πτυχές της προσωπικής και οικογενειακής του ζωής που επηρέασαν το έργο του.
Ο πρόσφατα εκλιπών Γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ντεριντά και η ιστορικός της ψυχανάλυσης Ελιζαμπέτ Ρουντινεσκό υπήρξαν φίλοι, συνομιλητές, με κοινή εν πολλοίς ιστορία. Ο πρώτος, ένας Καθολικός διανοούμενος, κληρονόμος μιας μακράς παράδοσης στοχασμού που, σύμφωνα με τη δική του διατύπωση «λάτρευε το παρελθόν και έτρεμε τη νοσταλγία», η δεύτερη, μελετήτρια και θαυμάστρια του έργου του, ενός έργου «που αφύπνιζε το κριτικό πνεύμα μιας ολόκληρης γενιάς» συναντούνται για να ανταλλάξουν απόψεις πάνω σε μερικά από τα πλέον κρίσιμα ζητήματα της εποχής μας. Οι λόγοι τους, «δύο “ιδιώματα” δύο ιδιαίτεροι τρόποι έκφρασης σε μία κοινή γλώσσα», κατά τη Ρουντινεσκό, διασταυρώνονται χωρίς να συγχωνεύονται, αντενεργούν «χωρίς φιλοφρονήσεις», ομολογούν τις διαφορές ή τα συγκλίνοντα σημεία τους, σε μια συνομιλία ιδιαίτερα υψηλής ποιότητας. Ο στοχασμός τους, πλούσιος σε φιλοσοφικές, ιστορικές, λογοτεχνικές, πολιτικές, ψυχαναλυτικές αναφορές [...]. Σπάνιας πυκνότητας διάλογος, με κάθε αποστροφή του να λειτουργεί σαν ένα μικρό δοκίμιο υψηλού στοχασμού.
Το μέλλον επί τάπητος
Οι Συνομιλίες για το αύριο είναι ένα πραγματικά ζωντανό και πολύπλευρο βιβλίο με όλες τις χάρες μιας διαλογικής συζήτησης ανάμεσα σε δύο φίλους που μοιράζονται μια κοινή διανοητική διαδρομή αλλά και μια συναισθηματική επικοινωνία. Η ευρύτητα των θεμάτων και το βάθος του προβληματισμού γύρω από σημαντικά, σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά, ζητήματα παρέχουν τη δυνατότητα πολλαπλών εισόδων στο κείμενο. Αξίζει να σημειωθεί, τέλος, ότι το βιβλίο δίνει την ευκαιρία ακόμη και στον μη ειδικό αναγνώστη να εξοικειωθεί, έστω εν μέρει, με τη σκέψη του Ζακ Ντεριντά, ενός πολύ σημαντικού διανοητή που έφυγε πρόσφατα, έχοντας σφραγίσει την κριτική θεωρία του τέλους του 20ού αιώνα με τον ανατρεπτικό στοχασμό του.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν πρέπει να τρομάξει τον αμύητο σε παρόμοια θέματα αναγνώστη, μια και μπορεί να διαβαστεί άνετα και ευχάριστα, όπως καθετί σημαντικό, διαυγές και μεγάλο.






















