Το βιβλίο αυτό, βιάζεται να δηλώσει ο Τζον Μπάνβιλ (κι έχει δίκιο), δεν είναι ταξιδιωτικός οδηγός, αλλά μια ενδοσκοπικού τύπου (με την επιστράτευση της μνήμης και της φαντασίας) περιπλάνηση στο ιστορικό τοπίο της Πράγας.
Η γεύση της επιθυμίας
Το πορτρέτο μιας πόλης παλιάς, με γοητεία πλατιά σαν τον ποταμό Βλτάβα, «άγριο» μόνο στη χαμένη ρίζα του κέλτικου ονόματός του και τις πλημμύρες του.
Ένας δόκιμος Ιρλανδός μυθιστοριογράφος κοιτάζει ίσια στα μάτια και αφουγκράζεται βαθιά την πόλη με «τα νύχια αρπακτικού, που δεν σ’ αφήνει άμα σε γραπώσει», κατά τον ορισμό του διασημότερου τέκνου της, του Φραντς Κάφκα. Πορεία στην αλλόκοτη μαγεία της Πράγας όχι όπως το κάνουν συνήθως οι ταξιδιωτικοί οδηγοί, αλλά ένας εραστής της πόλης που της τραγουδάει στίχους θλιμμένου ερωτικού τραγουδιού για την παντοτινή επιστροφή του σ’ αυτήν, όπου κι αν βρίσκεται.



















