Η “Παραπλάνηση” παίζει… με το μυαλό του αναγνώστη
«Η Αθήνα της “Παραπλάνησης” είνα μια θανατερή, διεστραμμένη πόλη»
Ο αντίποδας του αστυνομικού νουάρ είναι το θρίλερ. Ο Γ. Αζαριάδης που ξεκίνησε μάλλον στη σκιά του Π. Μάρκαρη εξέλιξε το δικό του στίγμα σε ένα είδος που ευδοκιμεί κυρίως στις βόρειες χώρες και τις ΗΠΑ, το σύγχρονο θρίλερ με ήρωες σίριαλ κίλερς. Οι ιστορίες του κινούνται κυρίως στις γειτονιές της Αθήνας, έχουν ως βασικό μοτίβα έναν διεστραμμένο σίριαλ κίλερ και απηνή διώκτη του την καλλονή αστυνόμο Τρύπη. Στην Παραπλάνηση ο Γ. Α. έχει κεντρικό πρόσωπο έναν συγγραφέα αστυνομικών ιστοριών που έχει πάρει την κάτω βόλτα. Κυνηγώντας την έμπνευσή του θα ζητήσει βοήθεια από τη φίλη του Ηλιάνα Πετράκη και την ψυχολόγο Άρτεμις Βάλενταλ. Την ίδια περίοδο εμφανίζονται απανωτοί σκληροί φόνοι. Ο συγγραφέας σε ανύποπτο χρόνο προβλέπει στοιχεία αυτών των φόνων σε τέτοιο βαθμό ώστε να κατηγορηθεί ως αυτουργός. Ο Γ. Α. παίζει με την πραγματικότητα, τις ψυχικές διαταραχές και την πολλαπλή οπτική των δεδομένων. Για εραστές του είδους.
Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Γρηγόρης Αζαριάδης, στο πέμπτο βιβλίο του με τον εύστοχο τίτλο «Παραπλάνηση», κάνει στροφή από το σκληρό αστυνομικό μυθιστόρημα στο ψυχολογικό θρίλερ τρόμου με στοιχεία σπλάτερ, εφαρμόζοντας με επιτυχία τη συνταγή των ιστοριών με κατά συρροή δολοφόνους και αποτρόπαια τελετουργικά εγκλήματα, των οποίων η αποκρυπτογράφηση οδηγεί στο σκοτεινό παρελθόν των πρωταγωνιστών. Ο συγγραφέας αστυνομικών ιστοριών Ιωάννης Πατρίκιος αναζητά τη χαμένη του έμπνευση στις συμβουλές της μυστηριώδους ψυχολόγου Βάλενταλ. Παράλληλα, άγριοι φόνοι με κατακρεουργημένα πτώματα ενεργοποιούν την αστυνόμο Τρύπη και τους συνεργάτες της. Τα μη διακριτά όρια μεταξύ της φαντασίας του συγγραφέα-πρωταγωνιστή και της πραγματικότητας, καθώς και το διφορούμενο τέλος όπου ο αναγνώστης καλείται να επιλέξει τη δική του εκδοχή στην ιστορία, αυξάνουν το σασπένς και τη διαφοροποιούν από τις κοινότοπες ιστορίες των ψυχοπαθών δολοφόνων.
«Ελληνικό νουάρ ρεαλιστικής πλοκής και απρόβλεπτων ανατροπών»




















Η Παραπλάνηση του Γρηγόρη Αζαριάδη είναι κάτι παραπάνω από ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα: είναι μια μετα-λογοτεχνική άσκηση πάνω στο πώς η δημιουργία και η εμμονή μπορούν να γίνουν ένα με το έγκλημα. Ο κεντρικός ήρωας, ο Ιωάννης Πατρίκιος, συγγραφέας σε συγγραφικό τέλμα, μοιάζει σχεδόν καθρέφτης του ίδιου του Αζαριάδη. Η σχέση τους είναι αμφίδρομη: όπως ο Πατρίκιος αναζητά την έμπνευση μέσα από το σκοτάδι, έτσι και ο Αζαριάδης φαίνεται να εξερευνά, με λεπτομέρεια και αυτοαναφορικό χιούμορ, το βάρος και το τίμημα της συγγραφικής ιδιότητας. Αυτή η ταύτιση χαρίζει στην ιστορία μια ιδιαίτερη ένταση· ο αναγνώστης δεν ξέρει πού τελειώνει η μυθοπλασία και πού ξεκινά η πραγματικότητα. Η πλοκή εκτυλίσσεται καταιγιστικά, χωρίς καμία ανάσα. Από το πρώτο κιόλας πτώμα με την αφαιρεμένη καρδιά, ο ρυθμός θυμίζει κινηματογραφικό θρίλερ: κάθε κεφάλαιο οδηγεί μοιραία στο επόμενο, οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ οι ανατροπές κρατούν τον αναγνώστη σε διαρκή εγρήγορση. Ο Γρηγόρης Αζαριάδης στήνει μια Αθήνα σκληρή και δυστοπική, έναν χώρο που γίνεται κι αυτός χαρακτήρας στο δράμα, γεμάτο διαφθορά, βία και σκοτεινές εμμονές. Η Παραπλάνηση είναι λοιπόν μια διπλή εμπειρία: από τη μία, ένα κλασικό αστυνομικό με ένταση και άψογο σασπένς· από την άλλη, ένα παιχνίδι αντανάκλασης ανάμεσα στον συγγραφέα και τον ήρωά του, που σε βάζει να αναρωτηθείς για τα όρια της δημιουργίας και το τίμημα της φαντασίας. Ένα μυθιστόρημα που δεν σε αφήνει ούτε να πάρεις ανάσα.