«Ένα άψυχο σώμα επιπλέει στην παραλία και κανείς δεν δίνει δεκάρα». Έτσι περιγράφει συνοπτικά η ίδια η «νέα βασίλισσα του σκανδιναβικού νουάρ» το πρώτο της θρίλερ. Παρουσιάζοντας μια αποτροπιαστική, όσο και ρεαλιστική εκδοχή της σύγχρονης Ευρώπης ως βιότοπου ανθρώπινης δουλείας, η Σουηδέζα Alsterdal αντλεί από τις προσωπικές εμπειρίες της στον δημοσιογραφικό χώρο για να προσθέσει νέα κεφάλαια στην πολιτικοκοινωνική προβληματική που εγκαθίδρυσε το scandi-noir στις λίστες των παγκόσμιων μπεστ σέλερ. Η Tove Alsterdal υπήρξε συνάδελφος της περίφημης Liza Marklund στο ρεπορτάζ εφημερίδων, ενώ διετέλεσε και επιμελήτρια των βιβλίων της. Εύλογα η γραφή της ανιχνεύει ομοειδή μονοπάτια και θα συναρπάσει τους αναγνώστες του σκανδιναβικού αστυνομικού που αναζητούν μια νέα φωνή. Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο ετοιμάζεται και το δεύτερο βιβλίο της «Θαμμένοι στη σιωπή».
Δημήτρης Καραθάνος, ATHENS VOICE, 15/4/2015
«Μαύρο χρήμα και πτώματα στις παραλίες της Ευρώπης»
Χίλντα Παπαδημητρίου, www.bookpress.gr, 31/5/2015
Συνέντευξη στον Νίκο Κουρμουλή, Η ΑΥΓΗ, 7/6/2015
Πατριάρχης Φώτιος, Βιβλιοκαφέ, 4/11/2015
Συνέντευξη στη Νόρα Ράλλη, Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 27/10/2016
Συνέντευξη στη Λουκία Λυκίδη, MARIE CLAIRE, Ιανουάριος 2017























...δίνει μια σκληρή αλλά αληθινή εικόνα της ζοφερής πλευράς της Ευρώπης", όπως πολύ σωστά γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Δυστυχώς, παρά τη μυθοπλασία όλα όσα εξιστορεί συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Ψυχοπλακωτικό το θέμα, ωστόσο καλογραμμένο και με αγωνία, χωρίς φανφάρες, η συγγραφέας σε κερδίζει με τη γραφή της. Με στεναχώρησε το τέλος αλλά η αλήθεια είναι ότι το καλό δε θριαμβεύει συνήθως σε τέτοια θέματα.
Ωραίο βιβλίο, χωρίς πολλές ανατροπές, που δείχνει την εις βάθος έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας για το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης. Με έκανε να "μισήσω" την αστυνομία για την άγνοια και την έλλειψη πρωτοβουλίας όσον αφορά τις έρευνες μίας ή και πολλών δολοφονιών- γιατί φαντάζομαι ότι η δολοφονία του Πάτρικ δεν θα ήταν η μόνη που ξεχάστηκε επειδή νόμιζαν ότι ήταν παράνομος μετανάστης. Ποιός θα μπορούσε να κατηγορήσει την Άλι που πήρε τον νόμο στα χέρια της; Όσο για το τέλος, δεν μου άρεσε, γιατί μου προκάλεσε θλίψη το γεγονός ότι η Αλίνα έπρεπε να εξαφανιστεί από προσώπου γης χωρίς να έχει ούτε έναν άνθρωπο στο πλευρό της. Ίσως όμως μας γεννήθηκε μια ελπίδα για το μέλλον της, αφού είπε ότι θα ψάξει για τον πατέρα της.