Τρυφερό και βίαιο, με λόγο καίριο και ρεαλιστικό, το παρόν μυθιστόρημα σοκάρει όσο και η πραγματικότητα. Οι ήρωές του, ναύτες, μετανάστες, πόρνες, μαφιόζοι, και μοιραίες γυναίκες, διηγούνται, αναπολούν, μελαγχολούν και φιλοσοφούν. Γύρω τους η Μασσαλία, γοητευτική και απόκοσμη. Πόλη γεμάτη μνήμες, πόλη εξορίας, δίχως μέλλον και ωστόσο με τη ζωή να κυλάει καυτή στις φλέβες της.
Φίλιππος Πανταζής ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ του Ρίζου, 22/1/2006
no14me.blogspot.gr, 17/2/2011







Το συγκεκριμένο βιβλίο (1997), όσο καί ο συγγραφέας του, Ζαν-Κλωντ Ιζζό, μπορούμε να πούμε ότι δεν επιδέχονται κατηγοριοποίηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, ίσως, αστυνομικό λόγω των 'νουάρ' στοιχείων που διακρίνονται, περισσότερο, στο 2ο μέρος. Πέρα από αυτό, ενώ η ιστορία των 3 ναυτικών, οι οποίοι παλεύουν με τους προσωπικούς τους 'δαίμονες' σε ένα πλοίο που έχει ακινητοποιηθεί λόγω χρεών του ιδιοκτήτη στη Μασσαλία αποτελεί έναν δυνατό άξονα για το 'ξετύλιγμα' της υπόθεσης, η ροή της πλοκής είναι αρκετά αργή, οι αναμνήσεις και η νοσταλγία των ηρώων αναλύονται υπερβολικά - υπάρχουν αρκετές περιττές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής τους που δεν βοηθούν στην εξέλιξη της υπόθεσης με αποτέλεσμα κάποιοι αναγνώστες να δυσφορήσουν. Ωστόσο, οι τελευταίες 20 σελίδες του βιβλίου εξιτάρουν τον αναγνώστη και τον αποζημιώνουν για την υπομονή του.