«Μία παγωμένη Guinness παρακαλώ»
Ποιο είναι άραγε το διαβατήριο απόδρασης από μία κοινωνία που επιμένει να παριστάνει την καλοζωισμένη φορώντας κουρέλια; Στο μυαλό των Φρανκ Μακέι και Ρόζι Ντέιλι το διαβατήριο ήταν ένα σχέδιο φυγής στην Αγγλία για να οικοδομήσουν την καινούργια τους ζωή. Στο ραντεβού, όμως, προς τον νέο κόσμο, η Ρόζι θα απουσιάσει αφήνοντας ένα αινιγματικό μήνυμα. Η «απόρριψη» θα μείνει χαραγμένη για δεκαετίες μέσα στον Φρανκ, ο οποίος ως μυστικός αστυνομικός και διαζευγμένος πατέρας αδυνατεί να συμφιλιωθεί με το παρελθόν. Ώσπου η βαλίτσα της Ρόζι θα βρεθεί, αρκετά χρόνια μετά, σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο, ανοίγοντας το χρονοντούλαπο συγκλονιστικών αποκαλύψεων που θα διαταράξουν μια για πάντα την καθημερινότητα του ευσυνείδητου αστυνομικού. Τι έγινε το μακρινό 1985 και ποια φαντάσματα επιμένουν να περιφέρονται στον ουρανό της Ιρλανδίας;
Η πρώτη μου επαφή με την Tana French είχε μπόλικη ένταση, μια άρτια δομημένη κοινωνιολογική ανάλυση των «φτωχοδιαβόλων» του Δουβλίνου και βροχή. Μπόλικη βροχή. Ανίκανη, ωστόσο, να ξεπλύνει τις βρομιές μιας πόλης που έχει γεννηθεί για να δημιουργεί noir σκηνικά, βουτηγμένα σε μια ξεχασμένη Guinness.
Η πρώτη μου επαφή με την Tana French είχε μπόλικη ένταση, μια άρτια δομημένη κοινωνιολογική ανάλυση των «φτωχοδιαβόλων» του Δουβλίνου και βροχή. Μπόλικη βροχή. Ανίκανη, ωστόσο, να ξεπλύνει τις βρομιές μιας πόλης που έχει γεννηθεί για να δημιουργεί noir σκηνικά, βουτηγμένα σε μια ξεχασμένη Guinness.
Ευθύμιος Σαββάκης, www.vantagemag.gr, 23/12/2015
Ως χαρακτηριστική ένδειξη συγγραφικών προθέσεων, η Τάνα Φρεντς, στο πρώτο βιβλίο της «Ιn the Woods», πίσω στο 2007, είχε ανασύρει από τα σκοτεινά βάθη ένα έγκλημα που κρατούσε επτασφράγιστα τα μυστικά του κοντά 20 χρόνια. Σε εκείνο το μυθιστόρημα, ο ντετέκτιβ Ρομπ Ράιαν αναλαμβάνει να ξετυλίξει το κουβάρι του ξαφνικού χαμού των δύο κολλητών του, σε ηλικία 12 ετών. Τι συνέβη κι ενώ έπαιζαν μέσα στο δάσος, αίφνης, χάθηκαν τα ίχνη τους;
Με αυτό το μεθύστερο σχήμα επανέρχεται και στο τρίτο κατά σειρά μυθιστόρημά της «Ο τόπος των πιστών», μόνο που τώρα οι καταστάσεις είναι ακόμη πιο σκοτεινές και οριακές. Ο δουβλινέζος αστυνομικός Φρανκ Μακέι, τον οποίο έχει χρησιμοποιήσει και σε άλλο μυθιστόρημα, ακολουθώντας την κλασική τυπολατρία που αρέσει σε αρκετούς συγγραφείς της crime λογοτεχνίας, εμφανίζεται τώρα να είναι 19 χρονών και να περιμένει το κορίτσι του, την Ρόζι Ντέιλι, να έρθει στο πιο καθοριστικό ραντεβού για τις ζωές τους. Έχουν αποφασίσει να πετάξουν από πάνω τους τον προβληματικό οικογενειακό διάκοσμο και να ανοιχτούν στη μεγάλη θάλασσα του Λονδίνου προς άγραν εμπειριών, ελευθερίας και αυτοπραγμάτωσης.
Μόνο που η Ρόζι δεν θα έρθει ποτέ στο ραντεβού και ο Φρανκ θα υποθέσει πως έκανε πίσω την ύστατη στιγμή και έφυγε μόνη της για το μεγάλο ταξίδι της εξερεύνησης.
Όπως και να ’χει, ο Φρανκ αποφασίζει να κάνει το ταξίδι προς το Λονδίνο: ακόμη και μόνος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να αντέξει άλλη μια ημέρα της ζωής του στο μουντό Δουβλίνο και στο ακόμη πιο μουντό σπίτι του όπου η αλκοολική, χειριστική και τυραννική μητέρα του δεν του αφήνει χώρο να αναπνεύσει;
Είκοσι χρόνια μετά, δέχεται ένα τηλεφώνημα από τη μικρή αδελφή του, την Τζάκι. Είναι η μόνη με την οποία έχει διατηρήσει ένα κανονικό, έστω και εκ του μακρόθεν, επίπεδο επαφής. Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του είναι μέσα του καλά θαμμένα: στάχτες, πάνω σε στάχτες, πάνω σε άλλες στάχτες.
Η Τζάκι ενημερώνει τον Φρανκ ότι βρέθηκε η βαλίτσα της Ρόζι, όπως και τα εισιτήρια που είχε βγάλει για το Λονδίνο: τα δύο εισιτήρια που θα τους πήγαιναν στη γη της Επαγγελίας τους.
Και τότε, μέσα από τα βάθη του χρόνου και από τις σκοτεινές γωνίες του μυαλού του, ο Φρανκ, συνειδητοποιεί ότι ο δολοφόνος είναι ακόμη εκεί – δεν έχει φύγει. Τριγυρίζει ωσάν φάντασμα ζητώντας, τι ακριβώς; Δικαίωση; Νέα εκδίκηση; Τη χαρά της απώλειας που «πρόσφερε» στους άλλους;
Η τραγωδία εναλλάσσεται με την απύθμενη σκοτεινιά. Το κακό δεν περνάει σε αυτό το βιβλίο, αλλά σέρνεται, κρύβεται κάτω από έπιπλα, από πτυχώσεις ρούχων, στα πιο απάτητα σημεία του σπιτιού. Ο Φρανκ δίνει ένα φιλί στην κόρη του για να της πει «καληνύχτα» και καθώς επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του είναι σίγουρος πως ακούει τη μυρωδιά και την ανάσα του δολοφόνου.
Θα έλεγε κανείς ότι το έγκλημα, ως αυθύπαρκτος «ρόλος» στη λογοτεχνία εγκλημάτων (sic), φτάνει για να προκαλέσει τα ρίγη. Ή, ενδεχόμενα, να αρκεί η λύση του από τον επιδέξιο ντετέκτιβ που δεν διστάζει να φτάσει μέχρι τα τελευταία σκαλοπάτια της κόλασης (προσωπικής ή όχι) για να βρει το τέλος του κουβαριού. Κι όμως, στα βιβλία της Φρεντς που δεν είναι «σπιντάτα» και που θέλουν τον χρόνο τους για να σου ανοιχτούν, αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία είναι το ύφος, το στιλ.
Η Φρεντς, σε αντίθεση με άλλες πένες τούτης της κατηγορίας, δεν προσδοκά να τραβήξει το ενδιαφέρον με το να σπέρνει αίμα στους δρόμους του Δουβλίνου• εκεί έξω δεν υπάρχει ένας κατά συρροή δολοφόνος, ο οποίος καταφέρνει με επιδέξιο και πανούργο τρόπο να αποφύγει τους διώκτες του.
Εδώ έχουμε ατμόσφαιρα υπνωτιστική, έχουμε το δέος των σκηνών και της εικόνας να δαμάζει τις λέξεις, έχουμε τη δεδομένη ικανότητα της Φρεντς να διηγηθεί μια ιστορία και να το κάνει με στιβαρό τρόπο. Παράλληλα, οικοδομεί έναν σταθερό, σάρκινο χαρακτήρα που δεν ρέπει προς τον μπαναλιτέ, τον ντετέκτιβ Φρανκ Μακέι. Πράξη απολύτως συγγνωστή, καθώς αυτός είναι που καλείται να λύσει τους κόμπους της αιματοβαμμένης ιστορίας. Άρα, αυτός είναι που πρέπει πρώτα και κύρια να εδραιώσει τις δομές της ιστορίας. Και το πράττει.
Με αυτό το μεθύστερο σχήμα επανέρχεται και στο τρίτο κατά σειρά μυθιστόρημά της «Ο τόπος των πιστών», μόνο που τώρα οι καταστάσεις είναι ακόμη πιο σκοτεινές και οριακές. Ο δουβλινέζος αστυνομικός Φρανκ Μακέι, τον οποίο έχει χρησιμοποιήσει και σε άλλο μυθιστόρημα, ακολουθώντας την κλασική τυπολατρία που αρέσει σε αρκετούς συγγραφείς της crime λογοτεχνίας, εμφανίζεται τώρα να είναι 19 χρονών και να περιμένει το κορίτσι του, την Ρόζι Ντέιλι, να έρθει στο πιο καθοριστικό ραντεβού για τις ζωές τους. Έχουν αποφασίσει να πετάξουν από πάνω τους τον προβληματικό οικογενειακό διάκοσμο και να ανοιχτούν στη μεγάλη θάλασσα του Λονδίνου προς άγραν εμπειριών, ελευθερίας και αυτοπραγμάτωσης.
Μόνο που η Ρόζι δεν θα έρθει ποτέ στο ραντεβού και ο Φρανκ θα υποθέσει πως έκανε πίσω την ύστατη στιγμή και έφυγε μόνη της για το μεγάλο ταξίδι της εξερεύνησης.
Όπως και να ’χει, ο Φρανκ αποφασίζει να κάνει το ταξίδι προς το Λονδίνο: ακόμη και μόνος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να αντέξει άλλη μια ημέρα της ζωής του στο μουντό Δουβλίνο και στο ακόμη πιο μουντό σπίτι του όπου η αλκοολική, χειριστική και τυραννική μητέρα του δεν του αφήνει χώρο να αναπνεύσει;
Είκοσι χρόνια μετά, δέχεται ένα τηλεφώνημα από τη μικρή αδελφή του, την Τζάκι. Είναι η μόνη με την οποία έχει διατηρήσει ένα κανονικό, έστω και εκ του μακρόθεν, επίπεδο επαφής. Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του είναι μέσα του καλά θαμμένα: στάχτες, πάνω σε στάχτες, πάνω σε άλλες στάχτες.
Η Τζάκι ενημερώνει τον Φρανκ ότι βρέθηκε η βαλίτσα της Ρόζι, όπως και τα εισιτήρια που είχε βγάλει για το Λονδίνο: τα δύο εισιτήρια που θα τους πήγαιναν στη γη της Επαγγελίας τους.
Και τότε, μέσα από τα βάθη του χρόνου και από τις σκοτεινές γωνίες του μυαλού του, ο Φρανκ, συνειδητοποιεί ότι ο δολοφόνος είναι ακόμη εκεί – δεν έχει φύγει. Τριγυρίζει ωσάν φάντασμα ζητώντας, τι ακριβώς; Δικαίωση; Νέα εκδίκηση; Τη χαρά της απώλειας που «πρόσφερε» στους άλλους;
Η τραγωδία εναλλάσσεται με την απύθμενη σκοτεινιά. Το κακό δεν περνάει σε αυτό το βιβλίο, αλλά σέρνεται, κρύβεται κάτω από έπιπλα, από πτυχώσεις ρούχων, στα πιο απάτητα σημεία του σπιτιού. Ο Φρανκ δίνει ένα φιλί στην κόρη του για να της πει «καληνύχτα» και καθώς επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του είναι σίγουρος πως ακούει τη μυρωδιά και την ανάσα του δολοφόνου.
Θα έλεγε κανείς ότι το έγκλημα, ως αυθύπαρκτος «ρόλος» στη λογοτεχνία εγκλημάτων (sic), φτάνει για να προκαλέσει τα ρίγη. Ή, ενδεχόμενα, να αρκεί η λύση του από τον επιδέξιο ντετέκτιβ που δεν διστάζει να φτάσει μέχρι τα τελευταία σκαλοπάτια της κόλασης (προσωπικής ή όχι) για να βρει το τέλος του κουβαριού. Κι όμως, στα βιβλία της Φρεντς που δεν είναι «σπιντάτα» και που θέλουν τον χρόνο τους για να σου ανοιχτούν, αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία είναι το ύφος, το στιλ.
Η Φρεντς, σε αντίθεση με άλλες πένες τούτης της κατηγορίας, δεν προσδοκά να τραβήξει το ενδιαφέρον με το να σπέρνει αίμα στους δρόμους του Δουβλίνου• εκεί έξω δεν υπάρχει ένας κατά συρροή δολοφόνος, ο οποίος καταφέρνει με επιδέξιο και πανούργο τρόπο να αποφύγει τους διώκτες του.
Εδώ έχουμε ατμόσφαιρα υπνωτιστική, έχουμε το δέος των σκηνών και της εικόνας να δαμάζει τις λέξεις, έχουμε τη δεδομένη ικανότητα της Φρεντς να διηγηθεί μια ιστορία και να το κάνει με στιβαρό τρόπο. Παράλληλα, οικοδομεί έναν σταθερό, σάρκινο χαρακτήρα που δεν ρέπει προς τον μπαναλιτέ, τον ντετέκτιβ Φρανκ Μακέι. Πράξη απολύτως συγγνωστή, καθώς αυτός είναι που καλείται να λύσει τους κόμπους της αιματοβαμμένης ιστορίας. Άρα, αυτός είναι που πρέπει πρώτα και κύρια να εδραιώσει τις δομές της ιστορίας. Και το πράττει.
Διονύσης Μαρίνος, www.vakxikon.gr, 1/2/2016
Η Τάνα Φρεντς (Δουβλίνο, 1973) εμφανίστηκε το 2007 με το ψυχολογικό θρίλερ In the Woods, το οποίο κέρδισε πολλά βραβεία. Ο Τόπος των Πιστών (Faithful Place, 2010), στο ομώνυμο έργο, που κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται έτσι ένα αδιέξοδο σε μια υποβαθμισμένη συνοικία του Δουβλίνου, γίνεται βραχνάς για δύο εφήβους που θέλουν να αποδράσουν από τη φτώχεια και τη μίζερη νοοτροπία της οικογένειας και της γειτονιάς, και να ξεκινήσουν από την αρχή τη ζωή τους στην Αγγλία. Ο πρωταγωνιστής της, ο Φράνκ Μακέυ, είχε εμφανιστεί πρώτη φορά στο μυθιστόρημά της The Likeness (2008), ένα από αυτά που ανήκουν στην ομάδα «Dublin Murder Squad». Ο Φρανκ, λοιπόν, ο αφηγητής, περιμένει τη Ρόζι, για να περάσουν στην απέναντι ακτή με το φέρυ, εκείνη, όμως, δεν εμφανίζεται ποτέ και χάνονται τα ίχνη της. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο ίδιος, μεσήλικας και αποτυχημένος στην προσωπική του ζωή, ώριμος μυστικός αστυνομικός πια, μαθαίνει από την αδερφή του Τζάκι, τη μόνη με την οποία διατηρεί σχέσεις από τα υπόλοιπα αδέρφια του, ότι ανακαλύφθηκαν κάποια στοιχεία της εξαφανισμένης φίλης του. Σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι βρέθηκε η βαλίτσα της νεαρής Ρόζι, μέσα στην οποία υπήρχαν τα δύο εισιτήρια για το Λονδίνο. Εκεί και το πτώμα της. Και η αναζήτηση αρχίζει για τον Φρανκ, ο οποίος στρέφεται εν τέλει και προς την οικογένειά του, καθώς αντιλαμβάνεται ότι ο φόβος, η απειλή και ο κίνδυνος ενυπάρχουν στο οικείο του περιβάλλον. Η ιστορία διαδραματίζεται σε δύο χρονικά επίπεδα, στο παρελθόν και το παρόν, μια αγαπημένη επιλογή των Ιρλανδών, όπως και σκανδιναβών συγγραφέων, ενώ σημαντική θέση σ’ αυτήν έχουν οι οικογενειακές σχέσεις, οι αλήθειες και τα ψέματα, τα μυστικά.
Στην ιστορία σημαντική θέση έχει και ο ευφυής αστυνόμος Στίβεν Μόραν, αλλά και η μικρή κόρη του Φράνκ, η οποία προσθέτει κάποιο σημαντικό στοιχείο, κατόπιν προτροπής του πρώτου, που θα βοηθήσει στην εξιχνίαση αυτής της παλιάς υπόθεσης εξαφάνισης.
Πάντως, το βάρος περισσότερο πέφτει στις κοινωνικές σχέσεις, στην ψυχολογία των προσώπων παρά στην αναζήτηση και τους τρόπους που χρησιμοποιούνται από την αστυνομία ή τον ερευνητή, για να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Το ότι υπάρχει αστυνομικός δεν κάνει και την ιστορία αστυνομική.
Στην ιστορία σημαντική θέση έχει και ο ευφυής αστυνόμος Στίβεν Μόραν, αλλά και η μικρή κόρη του Φράνκ, η οποία προσθέτει κάποιο σημαντικό στοιχείο, κατόπιν προτροπής του πρώτου, που θα βοηθήσει στην εξιχνίαση αυτής της παλιάς υπόθεσης εξαφάνισης.
Πάντως, το βάρος περισσότερο πέφτει στις κοινωνικές σχέσεις, στην ψυχολογία των προσώπων παρά στην αναζήτηση και τους τρόπους που χρησιμοποιούνται από την αστυνομία ή τον ερευνητή, για να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Το ότι υπάρχει αστυνομικός δεν κάνει και την ιστορία αστυνομική.
Χρύσα Σπυροπούλου, Ο Αναγνώστης, 5/7/2016
Κλειώ ΤσαλαπάτηΦίλοι της Λογοτεχνίας, 1/12/2018





















Ο Τόπος των Πιστών είναι μαγνητικός και δεν σε αφήνει να ξεφύγεις. Όπως ουσιαστικά δεν αφήνει ποτέ και τον Φράνσις (όπως τον φωνάζει η οικογένειά του) ή Φράνκ (όπως όλοι οι υπόλοιποι) να φύγει από εκεί, παρόλο που προσπαθεί. Του φυλάει τις πιο ισχυρές ανατροπές και εξασφαλίζει σε εμάς ένα πραγματικά έντονο ανάγνωσμα μέχρι το τέλος. Και με έναν επίλογο πραγματικά υπέροχο, αντάξιο του Δουβλίνου.
Εξαίρετικό βιβλίο. Πολύ καλή πλοκή που σε "κρατάει" μέχρι το τέλος. Η συγγραφέας θίγει κάποια σημαντικά θέματα που σχετίζονται με την οικογένεια κυρίως που με εντυπωσίασαν πολύ. Αν και έχει αρκετές σελίδες δεν το αντιλαμβάνεσαι καθόλου την στιγμή που το διαβάζεις... Το προτείνω ανεπιφύλακτα!
ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ 618 ΣΕΛΙΔΩΝ ΣΤΟΝ "ΤΟΠΟ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ" ΤΟΥ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ! Η ΚΥΡΙΑ ΤΑΝΑ FRENCH ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΧΕΣ, ΞΕΤΥΛΙΓΟΝΤΑΣ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ, ΑΛΛΗΛΟΣΥΝΔΥΑΖΟΜΕΝΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΗΣ ΡΟΖΙ ΝΤΕΪΛΙ. ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑΡΚΗ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ. ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΤΟΠΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΓΛΑΦΥΡΕΣ. ΟΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚ ΜΑΚΕΪ, ΑΓΩΝΙΩΔΕΙΣ. ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ. ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΙΕΣ ΤΟΥΣ, ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΝ Ή ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΜΙΑΣ ΜΟΙΡΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΗΣ, ΓΝΩΡΙΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΕΩΣ ΠΟΛΥ. "Ο ΤΟΠΟΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ" ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΜΑ, ΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ, ΠΑΡΑΣΥΡΟΝΤΑΣ ΤΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΣΕ ΣΥΝΕΧΗ ΑΓΩΝΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ ΤΟΥ. ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΟ, ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΟΥΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ NOIR!
Μια βαλίτσα που έρχεται τυχαία στο φως μετά από 22 χρόνια, είναι η αφορμή για να γυρίσει τον Φρανκ Μακέι πίσω στο σπίτι και στο παρελθόν. Οδυνηρές αναμνήσεις ξυπνούν, οικογενειακά μυστικά και μίση φανερώνονται αλλά και ερωτήματα που τώρα πρέπει να απαντηθούν. Η αγωνία είναι διάχυτη σε όλο το βιβλίο, οι ρεαλιστικές περιγραφές εμπλουτίζουν την ιστορία δίχως να κουράζουν.Διαφορετικοί χαρακτήρες με απωθημένα, κρυφά όνειρα αλλά δέσμιοι περιστάσεων. Ένα πολύ ωραίο βιβλίο που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι η αρχή και άλλων με τον ίδιο ήρωα, τον Φρανκ Μακέι.
Το παρελθόν αποτελεί πάντοτε την καλύτερη πρώτη ύλη για τη λογοτεχνία. Αυτό εμπιστεύεται και η Tana French για να μας χαρίσει ένα βιβλίο το οποίο διαθέτει δεμένη πλοκή, ανατροπές και, κυρίως, έναν πρωταγωνιστή, τον Φρανκ Μακέι, ο οποίος σε αντίθεση με πολλούς άλλους ήρωες του νουάρ ξέρει τι θέλει και πώς να το πάρει.
Δυνατό αλλά συνάμα το τέλος μου άφησε μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Η οικογένεια του Φρανκ εξαιρετικά αντιπαθής, τον κρατάει δεμένο ακόμα κι αν έχει χρόνια να τους δει. Διαφορετική αστυνομική λογοτεχνία από τη σκανδιναβική, που θα της δώσω μάλλον μια ακόμη ευκαιρία.
Η βαλίτσα που βρέθηκε μετά από 22 χρόνια είναι η αφορμή για να ξεθαφτούν όλα τα μυστικά του παρελθόντος. Ο Φράνκ προσπαθεί να ξεχάσει το παρελθόν και την Ρόζι αλλά τελικά μπαίνει στο παιχνίδι και ξετυλίγει το κουβάρι από την αρχή. Ένα βιβλίο που όλοι είναι ένοχοι και όλοι αθώοι! Σε καθηλώνει και σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να σε κουράζουν οι 600 σελίδες του.
Ο Φρανκ Μακέι νομίζει πως η κοπέλα του, η Ρόζι τον εγκατέλειψε. Όταν βρίσκουν τη βαλίτσα της, μετά από 22 χρόνια, τον καλούν για να ανακαλύψει τι συμβαίνει. Ένα βιβλίο με σασπένς. Μια ιστορία που σε καθηλώνει. Αρχίζεις στα μισά να καταλαβαίνεις προς τα που πάει η υπόθεση αλλά θα ήθελες να μην είναι έτσι. Η οικογένεια του Φρανκ είναι απαράδεκτη. Από τις οικογένειες που δεν θα μπορούσες να μείνεις ούτε λεπτό μαζί της. Δεν είχα διαβάσει ξανά βιβλίο της Tana French αλλά μου άρεσε ο τρόπος που γράφει. Λίγο κουραστική στα περιγραφικά σημεία. Ο λόγος που γίνεται το έγκλημα φαντάζει απλοϊκός και για τον 2ο φόνο δεν δίνει πολλά στοιχεία. Θα προτιμούσα να είχε ένα άλλο τέλος και μια καλύτερη εξήγηση για τον λόγο που έγιναν όλα. Στο τέλος, η οικογένεια Μακέι παίρνει πάλι την λάθος πλευρά.
Μου άρεσε αρκετά! Ο κεντρικός ήρωας αρκετά διαφορετικός από τα συνηθισμένα... Η υπόθεση με κράτησε μέχρι το τέλος. Πολύ καλό! ....Ο Σάι τελικά πλήρωσε τα λάθη του πατέρα του..
Ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα και ιδιαίτερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει, το οποίο παρ'όλο που χαρακτηρίζεται ως αστυνομικό, στην πραγματικότητα πιστεύω ότι ανήκει στην κατηγορία του κοινωνικού δράματος. Αναφορικά με τον τρόπο γραφής του, το μεγαλύτερο χάρισμα της συγγραφέως είναι οι καθηλωτικές περιγραφές και οι τόσο φυσικοί και αβίαστοι διάλογοι, που νομίζεις ότι είσαι παρών και συμμετέχεις! Παρ όλες τις 616 σελίδες του, δε γίνεται βαρετό στον αναγνώστη, καθώς η ταλαντούχα Tana French ξετυλίγει σιγά σιγά το κουβάρι των εξελίξεων ταυτόχρονα με τη σκιαγράφηση του προσωπικού προφίλ του κάθε ήρωα. Σε αυτό το βιβλίο εξέχουσα θέση δεν έχει κάποιος σίριαλ κίλερ, αλλά μια προβληματική οικογένεια που καθορίζει και στοιχειώνει βαθιά ολόκληρο το "είναι" του πρωταγωνιστή, που με τη σειρά του, προσπαθεί να λυτρωθεί από τους εφιάλτες του. Επίκεντρο είναι ένας εφηβικός έρωτας που καταλήγει σε δολοφονία, η εξιχνίαση της οποίας πυροδοτεί μια σειρά γεγονότων που "ανοίγουν" οικογενειακές πληγές του παρελθόντος. Η ενδοοικογενειακή βία, οι ταξικές συγκρούσεις, οι προδομένοι έρωτες και τα μυστικά του παρελθόντος, το πρόβλημα της ανεργίας και η μυστικοπάθεια που χαρακτηρίζει τις κλειστές κοινωνίες, δένουν όλα μαζί συνθέτοντας ένα οικογενειακό δράμα, από το οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Δεν υπάρχουν θύτες και θύματα, καθώς οι πρωταγωνιστές δεν μπορούν να ξεφύγουν από την προκαθορισμένη μοίρα τους και αναγκάζονται να προβούν σε ασυγχώρητες πράξεις με ολέθρια αποτελέσματα. Στο βιβλίο κυριαρχεί ο ρεαλισμός, ο κυνισμός και το μαύρο χιούμορ, προκειμένου να αφυπνιστεί ο αναγνώστης για όλες τις πιθανές τραγωδίες που "παίζονται" πίσω από τις κλειστές πόρτες του κάθε σπιτιού. Παράλληλα με όλα αυτά μας παρουσιάζεται η ατμόσφαιρα του Δουβλίνου, το οποίο στέκεται αγέρωχο, μεγαλοπρεπές αλλά και σκοτεινό, υποβάλλοντας τον αναγνώστη και εντείνοντας την αγωνία του. Στα μείον του βιβλίου θα έβαζα την αργή πλοκή του και και το απότομο τέλος που σου αφήνει μια περίεργη διάθεση με αμφιλεγόμενα συναισθήματα.
Δυνατό...! Με πρωταγωνιστή όλη την οικογένεια! Τελικά, ο καθένας ήταν δράστης και όλοι θύματα.
Ο Τόπος των Πιστών είναι το 3ο βιβλίο που διαβάζω για τον μαραθώνιο αστυνομικής λογοτεχνίας. Παρά τον μεγάλο όγκο του και τον τεράστιο αριθμό σελίδων βγαίνει πολύ γρήγορα. Η υπόθεση σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον και δεν καταλαβαίνεις πως το έχεις καταβροχθίσει σε τόσο λίγο χρόνο. Η συγγραφέας Tana French έχει μοναδικό ταλέντο να σε βάζει μέσα στην υπόθεση του έργου σαν να στέκεσαι δίπλα στους πρωταγωνιστές και να παρακολουθείς τα τεκταινόμενα. Οι περιγραφές αυτής της αρρωστημένης οικογένειας σε συγκλονίζουν, είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να επηρεάσουν οι σκηνές ενδοοικογενειακής βίας τα μικρά παιδιά. Στο τέλος καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι οι αμαρτίες γονέων όντως παιδεύουν τα παιδιά τους! Οι διάλογοι της είναι πέρα για πέρα αληθινοί, συντριπτικοί! Αισθάνομαι πολύ χαρούμενη που είχα την ευκαιρία να διαβάσω ένα τόσο καλογραμμένο βιβλίο!
Ο τόπος των πιστών είναι ένα βιβλίο το οποίο δεν πίστευα ότι θα διάβαζα, κυρίως ίσως γιατί δεν με ενθουσίαζε ιδιαίτερα η υπόθεση ή λόγω όλων αυτών τον σχολίων τύπου “είναι φοβερό πρέπει να το διαβάσετε οπωσδήποτε” που μερικές φορές σε ό,τι αναφορά εμένα λειτουργούν λίγο αποτρεπτικά (κακώς βέβαια όπως έχει αποδειχθεί πάμπολλες φορές). Εξαιτίας του Μαραθωνίου λοιπόν το πήρα απόφαση και το διάβασα. Και ενθουσιάστηκα. Το βιβλίο ξεκινάει σχετικά ήπια με την εύρεση της χαμένης βαλίτσας και τίποτα δεν σε προετοιμάζει για τη συνέχεια. Σιγά σιγά αρχίζουν οι ανατροπές, και τα ερωτήματα του τι συνέβη τελικά εκείνο το βράδυ και γιατί, ψάχνουν απάντηση. Νέα στοιχεία εμφανίζονται στο φως, πιθανοί μάρτυρες εξετάζονται και ένας απρόσμενος θάνατος κάνουν τον ήρωά μας να πιέζει για απαντήσεις και εκτοξεύουν την αγωνία μας στα ύψη. Όσο για το τέλος και το τι τελικά συνέβη τη μοιραία εκείνη νύχτα, μπορώ να πω πως ήταν τουλάχιστον απρόσμενο. Ένα πραγματικά καλό αστυνομικό θρίλερ με μπόλικο οικογενειακό δράμα μέσα του. Το συστήνω 100%.
Η Tana French κατορθώνει με τον "Τόπο των Πιστών" να αναβαθμίσει το νουάρ σε "καλή" λογοτεχνία, αν και η διάκριση αυτή δεν την αγγίζει προσωπικά, ούτε είναι το ζητούμενο! Στόχος της είναι να αναδείξει ήρωες της διπλανής πόρτας και να οριοθετήσει συμπεριφορές και καταστάσεις που κατευθύνουν ανθρώπινες ζωές και φέρουν βαρύ τίμημα. Και το καταφέρνει! Γράφει ένα συγκλονιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα λογοτεχνικών αξιώσεων που δεν περνά απαρατήρητο και πλησιάζει το ψυχογράφημα!