Ο έρωτας είναι ένα είδος δοκιμής με τον θάνατο
"Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης" φέρνει στο προσκήνιο φαινομενικά ακραίες καταστάσεις για να μιλήσει για έναν πυρήνα απολύτως οικουμενικό: για την παιδική ηλικία ως πατρίδα, για την τέχνη ως σανίδα σωτηρίας, για την οικογένεια ως τόπο τρυφερότητας και μακελειού, και φυσικά για την απολύτως καταλυτική και τραγική δύναμη του έρωτα.
Συνέντευξη
«Ο έρωτας είναι μια επιλογή του ατόμου που ερωτεύεται να γίνει θύμα»
H Λένα Κιτσοπούλου μιλά για τους ήρωες που ζουν στα άκρα, για τον έρωτα ως μορφή αυτοκαταστροφής, για τη βία της επιθυμίας, αλλά και για εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό, το ένστικτο και τη συνείδηση. Με λόγο ρεαλιστικό, ποιητικό και αφοπλιστικά ειλικρινή, ξεδιπλώνει έναν κόσμο όπου η συνύπαρξη μοιάζει πάντα έτοιμη να μετατραπεί σε σύγκρουση κι όμως, εκεί ακριβώς γεννιέται η αλήθεια των ανθρώπων της.
fractalart.gr
Επιστροφή στην επαρχία, επιστροφή στον τόπο του τραύματος
Ο Συμβολισμός της λεοπάρδαλης είναι μια νουβέλα για τη δυσκολία τού να υπάρξει κανείς μέσα σε ένα σώμα, μέσα σε μια μνήμη και μέσα σε μια κοινωνία που απαιτεί σαφείς ορισμούς. Η λογοτεχνία της Κιτσοπούλου δεν είναι ούτε εύκολη ούτε «ευχάριστη» με συμβατικούς όρους. Διατηρεί μια σπάνια ένταση, επειδή γράφεται σαν να διακυβεύεται πάντα κάτι υπαρξιακά επείγον.
bookpress.gr
Αγαπάω πολύ την επαρχία, έχω περάσει όλα μου τα παιδικά καλοκαίρια στην επαρχία και στην ενήλικη ζωή μου επίσης, την έχω ζήσει αρκετά και την έχω χρησιμοποιήσει σε πολλά διηγήματά μου. Μου έχει προσφέρει τη φύση και τον ορίζοντα, την ησυχία τού να νιώθω μέρος του σύμπαντος και όχι το κέντρο του κόσμου, και απ’ την άλλη μεριά μού έχει αποκαλύψει την παθογένεια της ελληνικής οικογένειας, τα ταμπού, τον ρατσισμό και την κακοποίηση πολύ πιο ανάγλυφα, ίσως επειδή η μικρογραφία βοηθάει περισσότερο στην παρατήρηση. Για την καλλιτεχνική μου ιδιότητα, η επαρχία είναι ένα τεράστιο δώρο.
Συνέντευξη
Όταν η Κιτσοπούλου άρπαξε τον Σοφοκλή από τα χέρια της Βουγιουκλάκη
Η Κιτσοπούλου επέστρεψε στην πεζογραφία, διατηρώντας πλήρη κι ανέπαφο τον δημιουργικό της εαυτό και τη συνήθεια να λέει, με αυθάδεια και ωμότητα, αλήθειες που πονάνε, εξοργίζουν, ταράζουν τα έθη κι ερεθίζουν τα ήθη.
efsyn.gr
«Τα δύο φύλα μέσα μου τα νιώθω από παιδί»
Η Λένα Κιτσοπούλου μιλά με έναν τρόπο που δεν επιδιώκει να στρογγυλέψει τα πράγματα. Δεν της αρέσει η πόζα της σιγουριάς ούτε η σοβαροφάνεια της καλλιτεχνικής δήλωσης. Απαντά συχνά σαν να δοκιμάζει τη σκέψη της εκείνη τη στιγμή, με μια αμεσότητα που μπορεί να γίνει αιχμηρή, αστεία, τρυφερή, απόλυτη ή βαθιά υπαρξιακή μέσα στην ίδια φράση.
Συνέντευξη
Λεοπάρ
Η Λένα Κιτσοπούλου,αναλαμβάνει να απογράψει την οικεία μας πραγματικότητα, δίχως να κάνει κουβέντα για ηθικές και άλλα τέτοια. Αυτά τα αφήνει για τους ηθικολόγους που αφθονούν σε τούτο το μικρό, το μέγα μέρος.
literature.gr
Η σκοτεινή καρδιά της ελληνικής επαρχίας
Στο γνωστό «κιτσοπουλικό» ύφος, το σαρωτικό, το αυθάδες, το κόντρα στο κατεστημένο και στον συντηρητισμό, με γλώσσα που τσακίζει κόκαλα, που καταλύει ήθη και σεμνοτυφίες, πολιτική ορθότητα και κάθε στερεότυπο, με αφήγηση εναλλασσόμενη από το πρώτο στο τρίτο πρόσωπο, αφήγηση ιλιγγιώδη, διεστραμμένη, χειμαρρώδη, ρηξικέλευθη, ερωτεύσιμη, που ισορροπεί μεταξύ του γκροτέσκο και του σπαρακτικά τραγικού, μια αφηγηματική δίνη που σαρώνει και δεν αφήνει τίποτα όρθιο, που καρναβαλίζει την ελληνική πραγματικότητα.
topontiki.gr
Η Κιτσοπούλου βρυχάται
«Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης» σπάει οθόνες, παραδόσεις, στερεότυπα, «μοναδικές αλήθειες», εγκεφαλικούς έρωτες και τσάμπα μαγκιές…
reader.gr
Η αιχμηρή γραφή της Λένας Κιτσοπούλου έρχεται καταπρόσωπο, την ίδια στιγμή όμως λειτουργεί διεισδυτικά δημιουργώντας αξέχαστα πορτρέτα (και της συλλογικής μας ζωής και κοινωνίας), αποτελώντας έτσι και μερικές από τις σπάνιες συγγραφικές μαρτυρίες που παγώνουν στον χρόνο πρόσφατες εποχές της καθημερινής Ελλάδας. Κάπως έτσι και με το νέο της βιβλίο «Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης» παραδίδει μια αξέχαστη ακτινογραφία της επαρχιακής Ελλάδας, γκροτέσκα, μη πολιτικά ορθή, αλλά ειλικρινή και ολοζώντανη.
Η Κιτσοπούλου δεν χαρίζεται στους ήρωές της και ειδικά στις ηρωίδες της, τους ακολουθούμε στα πάνω και τα κάτω τους, τους μυρίζουμε, τους αγγίζουμε, γελάμε μαζί τους, ή μάλλον πάμε να γελάσουμε και το ξανασκεφτόμαστε, πικραινόμαστε, δυσφορούμε, αισθανόμαστε αμήχανα νιώθουμε. Νιώθουμε πολλά μες σ’ αυτό το ελληνικό Φαρ Ουέστ της βαθιάς Πελοποννήσου.
