Μακριά από τον κατεστημένο λυρισμό των περασμένων δεκαετιών, ο Πρατικάκης, γυμνώνεται υπέρ μιας αφήγησης που κόβει σαν καλά ακονισμένο μαχαίρι. Ο τόνος δίνεται μετά ειρωνείας καρυωτακικής καταγωγής [...].
Βασίλης Κ. Καλαμαράς ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (Βιβλιοθήκη), 19/5/2006
Ο γιατρός-ποιητής δίνει για μια ακόμη φορά ένα έργο υψηλών προδιαγραφών, παίρνοντας θέματα και από τους ασθενείς του, τα οποία μεταφέρει όμως ως ποιητική συμπεριφορά και όχι ως κατάθεση εμπειρίας. Τελικώς, φωνές όπως αυτή του Πρατικάκη, προτού κοσμήσουν την ποίηση, κοσμούν πρώτα τον εαυτό τους.
Χρήστος Παπαγεωργίου ΔΙΑΒΑΖΩ, Ιούλιος-Αύγουστος 2006
Όλοι φιλοξενούμενοι
Είχαμε πολλά χρόνια να διαβάσουμε σύγχρονη ελληνική ποίηση σημαντικού συγγραφέα η οποία κυριολεκτικά αναδεικνύει μια τραγωδία «σπάζοντας κόκαλα», κι αυτή είναι η πρώτη μεγάλη αναγνώριση της συλλογής του Μανόλη Πρατικάκη Ο μεγάλος ξενώνας.
Δημήτρης Κονιδάρης ΠΟΡΦΥΡΑΣ, Απρίλιος-Ιούνιος 2007





















