Αρκετά καλό και αυτό το βιβλίο της Asa, συγκριτικά με τα άλλα ένα κλικ παρακάτω...
Ξεκίνησα να διαβάζω την συγκεκριμένη συγγραφέα με αφορμή τον προηγούμενο Μαραθώνιο Ανάγνωσης και αποκόμισα πολύ θετική εντύπωση. Βλέποντας πως ήταν στις επιλογές και αυτού του Μαραθωνίου αποφάσισα να διαβάσω όλα τα βιβλία της με τη χρονολογική σειρά που γράφτηκαν. Επομένως, δεν θα μπορέσω να έχω εντελώς αντικειμενική άποψη, διότι πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να ενδιαφέρεται περισσότερα για την προσωπική και επαγγελματική ζωή της Ρεμπέκα Μάρτινσον και της Άννα-Μαρία Μέλα παρά για την πλοκή της υπόθεσης. Γι’ αυτό το λόγο άφησα να περάσει αρκετό χρονικό διάστημα προκειμένου να μπορέσω να κρίνω τo συγκεκριμένο βιβλίο. «Ο κύκλος της οργής» δεν αποτελεί και το πιο «δυνατό» της βιβλίο, ενώ φαινομενικά σου δίνει την εντύπωση αρκετά ενδιαφέρουσας υπόθεσης, στην πορεία αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είναι και τόσο εντυπωσιακή. Ίσως φταίει και το γεγονός πως στα βιβλία της Asa Larsson δεν υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης γιατί γνωρίζεις τον δολοφόνο από την αρχή. Το μόνο που πρέπει να ανακαλύψεις είναι το κίνητρο. Παρόλα ταύτα είναι ενδιαφέρον πώς συνδυάζονται τα στοιχεία προκειμένου να λυθεί το μυστήριο.























Αρκετά καλό και αυτό το βιβλίο της Asa, συγκριτικά με τα άλλα ένα κλικ παρακάτω...
Ξεκίνησα να διαβάζω την συγκεκριμένη συγγραφέα με αφορμή τον προηγούμενο Μαραθώνιο Ανάγνωσης και αποκόμισα πολύ θετική εντύπωση. Βλέποντας πως ήταν στις επιλογές και αυτού του Μαραθωνίου αποφάσισα να διαβάσω όλα τα βιβλία της με τη χρονολογική σειρά που γράφτηκαν. Επομένως, δεν θα μπορέσω να έχω εντελώς αντικειμενική άποψη, διότι πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να ενδιαφέρεται περισσότερα για την προσωπική και επαγγελματική ζωή της Ρεμπέκα Μάρτινσον και της Άννα-Μαρία Μέλα παρά για την πλοκή της υπόθεσης. Γι’ αυτό το λόγο άφησα να περάσει αρκετό χρονικό διάστημα προκειμένου να μπορέσω να κρίνω τo συγκεκριμένο βιβλίο. «Ο κύκλος της οργής» δεν αποτελεί και το πιο «δυνατό» της βιβλίο, ενώ φαινομενικά σου δίνει την εντύπωση αρκετά ενδιαφέρουσας υπόθεσης, στην πορεία αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είναι και τόσο εντυπωσιακή. Ίσως φταίει και το γεγονός πως στα βιβλία της Asa Larsson δεν υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης γιατί γνωρίζεις τον δολοφόνο από την αρχή. Το μόνο που πρέπει να ανακαλύψεις είναι το κίνητρο. Παρόλα ταύτα είναι ενδιαφέρον πώς συνδυάζονται τα στοιχεία προκειμένου να λυθεί το μυστήριο.