Ο φράχτης

Ένα συγκινητικό και βαθυστόχαστο βιβλίο για παιδιά που μας μιλάει για τη φιλία, τις παιδικές ζωές και αναμνήσεις, την ενηλικίωση, τον κύκλο της ζωής και την αγνότητα των παιδικών χρόνων.

Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία για την αιώνια φιλία και για τα κοινωνικά, φυλετικά ή άλλα εμπόδια που αυτή καταρρίπτει, γραμμένη με τρόπο που συγκινεί.

Η Φραγκίσκη και η Αντωνία είναι δύο μικρά κορίτσια με διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές καταβολές. Η μία έρχεται για διακοπές στο μέρος όπου μεγάλωσε η άλλη και κάποια στιγμή συναντιούνται και μοιράζονται κοινές καλοκαιρινές αναμνήσεις. Να όμως που σταδιακά χάνονται, αποξενώνονται, χαράζουν δικές τους πορείες αλλά χρόνια μετά θα ξαναβρεθούν με απρόσμενο τρόπο.

Η συγκινητική ιστορία του Αλφρέντο Σοντεργκίτ με λιτή αφηγηματική έκφραση και λίγες προτάσεις καταφέρνει να στήσει μια τρυφερή ιστορία και να την ξεδιπλώσει σε βάθος χρόνου, συστήνοντάς μας δυο κορίτσια που περνάνε τα καλοκαίρια τους μαζί, που ακολουθούν τελικά διαφορετικούς δρόμους (η μία στο πανεπιστήμιο, η άλλη με δυο δουλειές για να επιβιώσει) και στο τέλος έρχεται μια ανατροπή γεμάτη γλύκα. Με τη δύναμη των εικόνων του ο Αλφρέντο Σοντεργκίτ δείχνει δυο ξεχωριστούς κόσμους που αρχικά ξεδιπλώνονται παράλληλα, στη συνέχεια ενώνονται και μετά ξαναστήνονται πλάι πλάι, δείχνοντας το φυσικό εμπόδιο του φράχτη που χωρίζει τα σπίτια των κοριτσιών αλλά και το νοητό εμπόδιο του χρόνου που τις απομακρύνει ξανά. Με άφθαστο ρεαλισμό και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που μου θύμισαν bande dessinée, οι εικόνες στήνουν έναν συναρπαστικό μικρόκοσμο, το πενάκι του συγγραφέα και καλλιτέχνη μεγαλώνει τα κορίτσια, η οπτική γωνία είναι κυρίως από πάνω προς τα κάτω μέχρι τη γνωριμία οπότε φτάνουμε στην ίδια ευθεία με τις μικρές ηρωίδες, οι φωτοσκιάσεις είναι μελετημένες, οι απεικονίσεις των κοινών στιγμών είναι και μια ολόκληρη ιστορία η καθεμία τους. Πρόκειται για μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία για την αιώνια φιλία και για τα κοινωνικά, φυλετικά ή άλλα εμπόδια που αυτή καταρρίπτει, γραμμένη με τρόπο που συγκινεί.

Ένα από τα ωραιότερα βιβλία του είδους του για τη χρονιά που μας φεύγει. Με έξοχες εικόνες και με κείμενο που μιλάει για τα απολύτως απαραίτητα, αφήνοντας όλα τα υπόλοιπα (που είναι και πολύ περισσότερα), να μιλήσουν χωρίς λέξεις.
paidikopandoxeio.wordpress.com

Ο Αλφρέντο Σοντεργκίτ είναι βραβευμένος συγγραφέας και εικονογράφος. Γεννήθηκε στην Ουρουγουάη και έχει εκδώσει πολλά βιβλία με αφετηρία τη Λατινική Αμερική. Είναι επίσης και δημιουργός ταινιών κινουμένων σχεδίων. Ανήσυχο πνεύμα, με ιδιαίτερη εικαστική ματιά, διαθέτει τη συγγραφική ζεστασιά και τον μαγικό ρεαλισμό που εκφράζεται ποικιλοτρόπως στη λατινοαμερικανική λογοτεχνική παράδοση.

Ο Σοντεργκίτ στο βιβλίο με τον τίτλο «Ο φράχτης» (βασισμένο σε μια ιδέα της Μαριάλε Αρισέτα) αφηγείται με λίγες λέξεις και πολλές εικόνες την ιστορία της Αντωνίας και της Φραγκίσκης. Τα δύο κορίτσια προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους: η Φραγκίσκη μεγαλώνει σε ένα σπίτι της μεγαλοαστικής τάξης και η Αντωνία σε μια (μάλλον) μονογονεϊκή οικογένεια της εργατικής τάξης. Αυτό που χωρίζει τα σπίτια τους είναι ο πλούσιος χορτάρινος φράχτης. Αυτό που ενώνει τους δύο κόσμους είναι η μικρή πόρτα του κήπου, σύνορο και κατώφλι, εκεί όπου τα δύο κορίτσια συναντιούνται μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα και γίνονται φίλες. Η φιλία τους είναι ζεστή, ευφρόσυνη. Η μητέρα της Αντωνίας εργάζεται για την οικογένεια της Φραγκίσκης, ως κηπουρός και οικιακή βοηθός. Η Αντωνία είναι ευπρόσδεκτη στο σπίτι των πλουσίων ιδιοκτητών, όπως και η Φραγκίσκη στο σπίτι της Αντωνίας. Τα δύο κορίτσια θα μοιραστούν τις χαρές, τις ανησυχίες, τα όνειρα του θέρους. Όσο όμως ο φράχτης μεγαλώνει με τα χρόνια, άλλο τόσο οι ζωές των δύο κοριτσιών παίρνουν διαφορετικούς δρόμους. Μα αν οι δρόμοι είναι διαφορετικοί, ο Σοντεργκίτ υπαινίσσεται με εκλεπτυσμένο τρόπο, οι ανησυχίες ίσως παραμένουν ίδιες ή όμοιες. Οι ζωές μπορεί να είναι παράλληλες αλλά εντέλει με κάποιο τρόπο διασυνδεόμενες. Μέχρι που μια μέρα οι κόρες των δύο κοριτσιών θα ξανασυναντηθούν, δρασκελώντας τον φράχτη, μια επίσης καλοκαιρινή μέρα…

Ο Σοντεργκίτ συνδυάζει τις πολύ προσεκτικά διαλεγμένες φράσεις με τις επίσης εικαστικά προσεγμένες εικόνες που επιμελείται ο ίδιος. Τόνοι του πράσινου ηγεμονεύουν˙ ίσως θέλοντας μέσα από το χρώμα που «αποτονίζει» τις άλλες αποχρώσεις, να επισημάνει την επίδραση του χρόνου στις σχέσεις, την επίγευση ενός χρόνου φραγμού και ένωσης μαζί. Η σχεδιαστική καθαρότητα του συγγραφέα συμπορεύεται με τη γλωσσική εντύπωση. Η εικόνα καταλαμβάνει τον περισσότερο χώρο σε κάθε σελίδα, εύγλωττη και πολύσημη, επιτρέπει το παιχνίδι των ερμηνειών και των αναπαραστάσεων.

Η μετάφραση της Δέσποινας Δρακάκη συντονίζεται με τον ιμπρεσιονισμό της γραφής του Σοντεργκίτ. Οι αναγνώστες -και θεατές μαζί- θα ανατρέξουν στο βιβλίο πολλές φορές. Η έννοια του διαφορετικού, της συμπερίληψης, της ουσιαστικής επικοινωνίας, η χαρμολύπη των σχέσεων είναι για ακόμα μία φορά στο κέντρο του προβληματισμού του συγγραφέα, ο οποίος είναι γνωστός στο ελληνικό κοινό και από το βιβλίο του «Οι ξένοι».