Ο δρόμος προς τα αστέρια

Τι δύναμη μπορεί να έχει ένα «σκοτεινό» χριστουγεννιάτικο παραμύθι σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από τις feelgood προσδοκίες ενός αιώνα γεμάτου Disney; Τεράστια. Γιατί μιλάει για αληθινούς ανθρώπους με προβλήματα χειροπιαστά, καθημερινά μα κι αξεπέραστα. Στη θέση της μαγείας, η Ίνβιλ Ρίσχεϊ, διαλέγει να μιλήσει για τα Χριστούγεννα με ποιητικό ρεαλισμό. Η γλώσσα της, απλή, απτή, βαθιά συγκινητική, οδηγεί τους αναγνώστες απ’ το χέρι μέχρι την άκρη του γκρεμού - και πίσω. «Ο δρόμος προς τα αστέρια», ένα απατηλά μικρό σε μέγεθος βιβλιαράκι, είναι ένας κόσμος ολάκερος: οδύνης, χαράς, τραγουδιού, χιονιού και εορτών, μέσα από μια παιδική ματιά που προσπαθεί να πλάσει τη δική της μαγεία εκεί που δεν υπάρχει: τη μαγεία που αξίζουν όλα τα παιδιά.

Η μυρωδιά από τα έλατα που τέτοιες μέρες πλημμυρίζει την πόλη, η στολή για τη χριστουγεννιάτικη γιορτή που πρέπει να είναι καλοσιδερωμένη, το ζεστό φαγητό που ετοιμάζει ο καλοσυνάτος γείτονας και προσφέρει ζεστασιά. Η ελπίδα ενός μικρού παιδιού που ποτέ δεν σβήνει. Ούτε όταν το ψυγείο είναι άδειο κι ο μπαμπάς λείπει, ούτε όταν δεν μπορούν να βρουν τη λύση στα τόσα προβλήματα. Γιατί δεν μπορεί «θαύματα γίνονται. Μερικές φορές δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος και τότε γίνονται θαύματα». Και «Ο δρόμος προς τα αστέρια», αυτό το μικρό αλλά θαυματουργό βιβλιαράκι, μας κάνει να καταλάβουμε με τον πιο συγκινητικό τρόπο πως το μόνο που μένει στη ζωή είναι η καλοσύνη και η αγάπη.

«Ο δρόμος προς τα αστέρια» με άφησε απαρηγόρητη για τη ζωή και τον κόσμο. Πώς γίνεται όμως να μου έδωσε μαζί και ελπίδα, αγάπη, ζεστασιά; Η φωνή της Ρόνια είναι τελικά αυτή που λάμπει στο σκοτάδι και μας οδηγεί προς τα αστέρια. Στην εκπνοή του χρόνου, είναι η αγαπημένη μου λογοτεχνική ηρωίδα για το 2025. Αγαπώ όσα λέει - κι όσα δεν λέει ακόμα περισσότερο.

Ένας πατέρας παγιδευμένος στη δική του κόλαση. Μια μεγάλη αδερφή κυνική όσο χρειάζεται για να επιβιώσει, αλλά στοργική όσο χρειάζεται για να αγαπήσει. Ένας πατέρας που παλεύει να βρει τον δρόμο του. Ένας μοναχικός γέρος της διπλανής πόρτας. Και στο κέντρο όλων, μια δεκάχρονη αφηγήτρια που αρνείται να εγκαταλείψει την ελπίδα. Η καρδιά μου σφίχτηκε καθώς ακολουθούσα την αγωνία ενός μικρού κοριτσιού, τη στιγμή που αρχίζει να χτίζει τον δεσμό της με τον κόσμο – να φοβάται, μα ταυτόχρονα να χρειάζεται απεγνωσμένα να εμπιστευτεί. «Ο δρόμος προς τα αστέρια» είναι το μονοπάτι που χαράζουμε με τα μάτια του μυαλού μας κάθε φορά που μας επιτρέπουμε να ονειρευτούμε. Και η Ρόνια αποδεικνύει πως η ελπίδα, ακόμα και μέσα σε ένα σύστημα ωμής ταξικής επιβίωσης, δεν είναι αδυναμία. Είναι η δύναμη που μας κρατά ενωμένους.

Στην αρχή θα σου προκαλέσει ένα σφίξιμο στο στομάχι, καθώς παρακολουθείς τις κακουχίες που τα δύο γενναία κορίτσια αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν. Και στη συνέχεια θα σου ζεστάνει την καρδιά, θυμίζοντάς σου ότι οι φύλακες-άγγελοι βρίσκονται παντού γύρω μας και όχι μόνο στα χριστουγεννιάτικα παραμύθια. Το «Ο δρόμος προς τα αστέρια» είναι από εκείνα τα βιβλία που, αφού διαβάσεις την τελευταία τους πρόταση, τα κλείνεις, τα παίρνεις στην αγκαλιά σου και κοιτάς το κενό για ώρα.

«Ο δρόμος προς τα αστέρια» είναι μια χριστουγεννιάτικη ιστορία, χωρίς τη λάμψη όμως που συνοδεύει συνήθως τέτοια βιβλία. Και είναι ακριβώς αυτό που κάνει την ιστορία τόσο ξεχωριστή. Μιλάει για την πίστη στο καλό που υπάρχει μέσα μας, για το πόσο σημαντικό είναι να βλέπουμε εκείνους που έχουν ανάγκη. Η συγγραφέας δεν χρειάζεται πολλές σελίδες για να πλάσει βαθιά ανθρώπινους χαρακτήρες που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά. Η δική μου νέα παράδοση θα είναι να το διαβάζω κάθε χρόνο όσο οι νύχτες γίνονται μεγαλύτερες. Γιατί ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι μπορούμε να διακρίνουμε την ελπίδα και το φως.

Αν έχεις λίγα κοινά με το συγκεκριμένο αφήγημα θα θυμώσεις πολύ. Μόλις τελείωσα το βιβλίο και μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση στην καρδιά και ξέσπασα σε κλάματα. Από κανένα παιδί δε πρέπει να κλέβεις την παιδική του αθωότητα. Εμένα μου προκάλεσε άγχος, στην συνέχεια χαρά γιατί ήταν είχε αρκετές στιγμές χαράς η πρωταγωνίστρια αλλά ήταν χαρούμενη για πράγματα που θα έπρεπε να νοιαζουν μόνο έναν ενήλικα. Αξίζει να το πάρετε, θα νιώσετε πολλά συναισθήματα χαρά, λύπη απογοήτευση και στο τέλος αγάπη. Θα έχετε πολλά ερωτηματικά αλλά το συμπέρασμα που θα βγάλετε στο τέλος θα είναι σωστό.