Ιδού ένα πολύ έξυπνο, αλλά και πολύ διαβαστερό βιβλίο. Ο πολύς Τζούλιαν Μπαρνς αποφασίζει να μπει στην κουζίνα και να τα κάνει (με το απίστευτα εκλεπτυσμένο και τόσο υποδόριο χιούμορ του) κυριολεκτικώς γυαλιά καρφιά. [...] Ένας συγγραφέας με πλήρη επίγνωση της δύναμης, αλλά και των δυνατοτήτων των μέσων του, που τον κάνουν να γράψει ένα απολαυστικό κείμενο, τέλεια συντονισμένο τόσο με την καθημερινότητα όλων μας όσο και με την απαίτηση για καλή και συνάμα διασκεδαστική λογοτεχνία.
Μια απολαυστική μελέτη της καθημερινής ζωής που συνδυάζει πολιτισμικές συνήθειες, συνταγές μαγειρικής, προσωπικά διαβάσματα και το σπινθηροβόλο πνεύμα ενός σημαντικού εκπροσώπου της τρέχουσας βρετανικής πεζογραφίας.
Ο Δον Κιχώτης της κουζίνας
Χιουμοριστικό και διασκεδαστικό, με την καυστικότητα που χαρακτηρίζει συνήθως τους άγγλους συγγραφείς παρηγορεί όλους για την αδυναμία μας να αναπαραγάγουμε τη συνταγή που είδαμε εικονογραφημένη προκλητικά σε κάποιο βιβλίο μαγειρικής. Γοητευτική είναι και η εικονογράφηση που ακολουθεί το πνεύμα του βιβλίου.
Κατσαρολικά και εδέσματα
Είναι τόσο πνευματώδες το βιβλίο, που θα συγχωρήσουμε στον Τζούλιαν Μπαρνς τον ελαφρύ ρατσισμό του: άλλοι είναι, λέει, για να μαγειρεύουν και άλλοι για να πλένουν τα πιάτα. Τον συγχωρούμε επειδή το εξισορροπεί στην αρχή του βιβλίου: «Αφιερωμένο σ' Εκείνη που για χάρη της μαγειρεύει ο διανοούμενος».
Πόσο αλεύρι σηκώνει η ζύμη;
Περιγράφοντας τη μαθητεία του στην τέχνη της μαγειρικής, ο Τζούλιαν Μπαρνς συνδέει αναπόφευκτα τα γαστρονομικά στοιχεία με τα υλικά της άλλης τέχνης του – φιλοσοφία, ιστορία, φιλολογία. Το βιβλίο του, αν και περιέχει αρκετές ιδέες για «πιάτα», και μάλιστα τολμηρές, δεν είναι οδηγός μαγειρικής αλλά μια τερπνή και πολύ χρήσιμη μελέτη, καρυκευμένη με λόγιες αναφορές και δεμένη με άφθονο χιούμορ.






















