Όταν ο Ρέμπους
Το Με τις πόρτες ανοιχτές διαθέτει όλα τα γνώριμα στους μυημένους χαρακτηριστικά της μαστοριάς του Ράνκιν στη γραφή. Οι χαρακτήρες του είναι ολοζώντανοι και πολυδιάστατοι. Είναι επίσης κι αυτή η ικανότητα που έχει ο Ράνκιν να σπάει τη βασική ιστορία σε αρκετές μικρότερες και στην πορεία να τις επανασυνδέει αριστοτεχνικά και με απρόβλεπτο τρόπο, και μέσα απ’ αυτές να θίγει καίρια ζητήματα της εποχής μας (μετανάστευση, ξενοφοβία, εγκληματικότητα και αστυνομική βία, κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες κ.λπ.). Πρώτα απ’ όλα όμως είναι (ξανά!) η ίδια η πόλη του αυτή που δίνει το κάτι παραπάνω. Ένα Εδιμβούργο που σύμφωνα με τον Ράνκιν είναι όμοιο με τον δρ. Τζέκιλ και τον κύριο Χάιντ (τους οποίους και γέννησε). Μια πόλη επιφανειακά υπέροχη και αρχοντική, με τεράστια λογοτεχνική και πνευματική παράδοση, η οποία όμως κάτω από την παραμυθένια επιφάνεια κρύβει ένα «διαβολικό» υπόστρωμα. Αυτήν ακριβώς τη σκοτεινή πλευρά, το underbelly του Εδιμβούργου, όπως το αποκαλεί ο ίδιος, εξερευνούν πρωτίστως τα βιβλία του Ράνκιν.






















