Γινόταν ένα με τη γραφομηχανή
Πρωτοπρόσωπη αφήγηση, με το παραλήρημα να κάνει καλά τη δουλειά του, χωρίς να συσκοτίζει το νόημα της αφήγησης, οδηγεί στην αναγκαιότητα του παρόντος, γιατί δεν μπορούμε να περιμένουμε το μέλλον και το παρελθόν είναι νεκρό. Καταβύθιση στην αθλιότητα κι όμως, αντί να επικάθηται η βρομιά, επιπλέει το καθάριο σε μια θάλασσα εναλλαγής εικόνων παφλαστικών. Η αλητεία σε όλο της το μεγαλείο δημιουργεί.
Ονειρικές παραμορφώσεις
[…] με τον Μίλερ συμβαίνει αυτό που συμβαίνει με τον Καζαντζάκη: τα κείμενά τους σου επιβάλλονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορείς να τα κρίνεις μόνο με τους εσωτερικούς όρους που τα ίδια περιέχουν. Μ’ έναν ιδιότυπο τρόπο –και οπωσδήποτε καταργώντας τη συνήθη απόσταση που χωρίζει τον αναγνώστη από το κείμενο- σε αναγκάζουν να υιοθετήσεις την αφηγηματική λογική τους και, μ’ έναν μηχανισμό ταύτισης, να τα κρίνεις εκ των ένδον, με τα κριτήρια και τους όρους που αυτά αποφασίζουν πως πρέπει να χρησιμοποιήσεις. Και αυτό είναι ίδιον μόνον των μεγάλων συγγραφέων.
Ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης έχει πάρει για τα καλά τον αέρα του Μίλερ. Και με πρωτότυπες και ευρηματικές λύσεις κατορθώνει να αποδώσει στα ελληνικά ένα πρωτότυπο που η τεράστια γκάμα του –από την αργκό ως τα λυρικά του αποσπάσματα και την ηθελημένα αντιγραμματική, κατά τόπους, οργάνωση του λόγου- θέτει μεγάλα προβλήματα στον μεταφραστή.
Περιπλάνηση στο παρελθόν σ’ έναν κόσμο ζοφερό…
Ο συγγραφέας επιτυγχάνει να αποτυπώσει εκστατικά, σχεδόν παραληρηματικά, τους δαιδαλώδεις συνειρμούς του – άλλωστε πίστευε απόλυτα στον αυτοσχεδιασμό. Σε κάθε περίπτωση, η Μαύρη άνοιξη συνιστά ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και κάπως πειραματικό καλλιτεχνικό εγχείρημα, ένα πολυεπίπεδο αφηγηματικό κολάζ και –τελικά- ένα αυθεντικό χρονικό συγγραφικής αυτοκάθαρσης που ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στην ποίηση και την πεζογραφία.




















