Αυτό είναι μάλλον το μεγαλύτερο (σε έκταση) βιβλίο που έχουμε διαβάσει ποτέ στο Bookworm, και ενδέχεται να είναι και το πιο μαύρο. Μαύρο, μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα, μια θλίψη, μια δυστυχία, μια αλληλουχία απίστευτα οδυνηρών πραγμάτων που συμβαίνουν σε μια παρέα νέων, επιτυχημένων και πλούσιων στη Νέα Υόρκη. Αλλά είναι τόσο καλογραμμένο, και με τόσο ωραία δομή, διάρθρωση, κλιμάκωση και ανάπτυξη, που δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω εύκολα, παρόλο που όσο περνάνε οι σελίδες όλο και περισσότερο δένεσαι με τους χαρακτήρες, και άρα όλο και περισσότερο σε επηρεάζουν αυτά που τους συμβαίνουν. Είναι δύσκολο, σκληρό και υπέροχο. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Πώς διαβάζουμε σήμερα την εναλλακτική στο «μεγάλο αμερικανικό μυθιστόρημα»
Αυτό που διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον για τη Λίγη ζωή και θα συνεχίζει να προτείνεται από αναγνώστρια σε αναγνώστη, είναι το συναισθηματικό αποτύπωμα που αφήνει σε καθέναν από εμάς, ένα κληροδότημα μαρτυρίας που θέλουμε να περάσουμε στους επόμενους. Η πρόσκληση ανάγνωσής του εσωκλείει μια υπόσχεση για ένα ταρακούνημα, για μια πολύ έντονη αναγνωστική εμπειρία, που εγείρει όλα τα συναισθήματα, διαφορετικά για τον καθένα αλλά όλα σε υπερθετικό βαθμό. Ίσως αυτό να είναι και το κλειδί της επιτυχίας του. Ότι κόντρα στους κριτικούς που πασχίζουν να βρουν κριτήρια αξιολόγησης της γραφής, κόντρα στον χρόνο που λειτουργεί αντίστροφα για τις νέες εκδόσεις, κόντρα στις φιλολογικές αναλύσεις, η Λίγη ζωή επιβιώνει γιατί μας προσκαλεί σε μια κατάδυση, συναισθηματικής έντασης και σύγχυσης. Και ποιος δεν θέλει να βιώσει κάτι τόσο σαρωτικό, διαβάζοντας;
bookpress.gr





















