Η τρομοκρατία της ομορφιάς

Ερωτική ποίηση από έναν ποιητή ο οποίος ξέρει να ελέγχει την εκφραστικότητα του λυρισμού του και να δημιουργεί γόνιμο και ιδιαιτέρως πειστικό συγκινησιακό αποτέλεσμα. Ουσιαστική ανάσα σε μιαν εποχή που ο έρωτας έχει αποχωρήσει προκλητικά από την ποίηση.  

[…] Ο Κουτσούνης ανταμώνει στην ποίησή του την αρχαιογνωσία με το δημοτικό τραγούδι. [...]
Στην ποίηση του Κουτσούνη εισχωρούν τα σκοτεινά στοιχεία των παραλογών. Εκεί που ο πόθος, το πάθος και ο έρωτας συναντιούνται με τον θάνατο. Όπως συναντιέται και η ζωή με τον θάνατο, ο επάνω με τον κάτω κόσμο. [...]
Το ποιητικό υποκείμενο-άντρας τρυγά την ηδονή, αλλά ο τρόμος παραμονεύει. Αυτή η πράξη δεν είναι ανώδυνη και αναίμακτη. Τα ρήγματα, τα τραύματα και οι πληγές είναι του άντρα. Ανθρωποφάγο το σμίξιμο. Υπάρχει ομορφιά, καταλυτική, τρομακτική. Ο τρόμος είναι της ομορφιάς: δεν είναι ο κίνδυνος που με χωνεύει μέσα σου αλλά της ομορφιάς σου ο τρόμος («κρεσέντο»). 

[…] Ο Στάθης Κουτσούνης σ’ αυτή τη συλλογή του μας δίνει μια όψη της ποίησής του γεμάτη ιδιότυπο λυρισμό. Χρησιμοποιεί τα σύμβολα, καίτοι ξεκινά από το ρεαλισμό και τη φυσιοκρατία των πραγμάτων. Λόγος καλοδουλεμένος, ελεγχόμενος ρυθμός, πολλές φορές σοφά λιτός ζυγίζει το κόστος της ψυχικής του φόρτισης από τη μια και του ερωτικού στοιχείου από την άλλη, με αποτέλεσμα το επαρκές νοηματικό βάρος και το συγκρατημένο αλλά συγκροτημένο συναίσθημα. […]
Θεματολογικά το κορμί στην ποίησή του γίνεται Χώρος-Χώρα, περιβάλλον, δώμα δοκιμών ερωτικής γλυπτικής και πλαστικής φθόγγων. […]  

[…] Όλα λοιπόν εντείνουν στην κατάδειξη της υπαρκτικής δίψας για κατάκτηση του ελλείποντος άλλου, για ένα συμπλήρωμα εν μέσω αόριστων και απροσδιόριστων επιθυμιών. Γι’ αυτό και μια μπουκοφσκική τρέλα διατρέχει πολλούς από τους στίχους των ποιημάτων της συλλογής αυτής, εκλιπαρώντας να κατέλθουν οι αμυχές της καθημερινής φθοράς ή και οι εμβολισμοί του άφατου και του ανέκφραστου μέσα στο καλλιτέχνημα. Ο στόχος πάντα είναι να δοθεί σάρκα σε μια χωρίς όρια υποταγή στο πάθος και το άχθος της κυριαρχικής πάνω στο βίο μας ομορφιάς.  

[…] Ο Σ. Κουτσούνης νοεί πρωτίστως την ποίηση σωματικά. […]
Ως σαρκική και σαρκωμένη ποίηση γνωρίζει και το σαρκασμό, τον αυτοσαρκασμό, το αδιόρατο χιούμορ (ευρηματικό το «Η ανίατη»). Βαθύ κόκκινο, σχεδόν μαύρο, ο κυρίαρχος χρωματικός της τροπισμός. Η ποίηση είναι πράξη ερωτικής εκκένωσης, κάποτε με στοιχεία δαιμονικού και αλλόκοτου, με στοιχειωμένη την αδηφάγα φαντασίωση, την ερωτική παραίσθηση. Η αφηγηματική ανάπτυξη είναι ο συνήθης τρόπος της, με θεατρογενή στοιχεία κάποτε και συχνή χρήση διαλόγου. Η ανατροπή, η απομύθευση κλασικών προτύπων (Πηνελόπη, Ελένη) κατά το βαρναλικό προηγούμενο, η σταθερή ροπή του σε μονολεκτικούς τίτλους, ο άμεσος, γυμνός, αψιμυθίωτος λόγος είναι μερικά από τα βασικά γνωρίσματα της δουλειάς του. Το ποίημα «κρεσέντο» είναι από τα καλύτερα που έχουμε διαβάσει τελευταία.
Ο Κουτσούνης διακονεί με βακχικό μένος την ιεροτελεστία της γραφής/σφαγής, φτάνοντας στο παρανάλωμα, στη σωματική αυτοανάφλεξη, δοσμένος στην ουτοπία του να αποδώσει την ποιητική του έρωτα και τον έρωτα της ποιητικής.  

Εξακολουθεί να υπάρχει κάτι το επιθετικό ή ίσως και το απειλητικό στην ποίηση του Στάθη Κουτσούνη. Αυτό το κάτι ασφαλώς δεν βρίσκεται στα θέματά του... Μάλλον οφείλεται στην πίεση και στην οξύτητα με την οποία εκφράζεται γενικότερα το βίωμα της δημιουργίας: από την απλή αλλά δύσκολη αναπνοή ως το σχηματισμό μιας ταραγμένης συνείδησης των πραγμάτων. […]
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην Τρομοκρατία της ομορφιάς υπάρχει μια σαφής τάση πρόσδεσης του δίπολου «έρωτας-θάνατος» στην ανθρώπινη φαινομενικότητα. Μια τάση γείωσης στη φυσιολογία της καθημερινής ζωής… Γενικά όμως, η στερεότητα και η πυκνότητα που διέκριναν ως τώρα την ποιητική του γλώσσα και που εξακολουθούν να είναι τα ειδοποιά στοιχεία της ομιλίας του, θα έλεγα πως εδώ ανταποκρίνονται επιπλέον σε ένα σύμπαν που επιτέλους ψαύεται. Κάτι που δεν αφορά μόνο τα καθαρώς αισθησιακά ποιήματά του, αλλά και εκείνα, τα αρκετά σε αριθμό, όπου δημιουργεί μια ιδιότυπη ποιητική τέχνη, μια ars poetica. Ιδιότυπη, εξηγούμαι, προπάντων ως προς τη σύλληψή της. Γιατί μάλλον σπάνια συναντάμε στους νεότερους ποιητές κάτι ανάλογο. Το να ταυτίζει δηλαδή ο δημιουργός την πράξη και τη διαδικασία της ποιητικής δημιουργίας με τη διαδικασία μιας πράξης απολύτως ενδοσκοπικής. Μιας πράξης που συναντά τον οιωνό του ποιητικού σχηματισμού στα ίδια τα σπλάχνα του ποιητή, για να θυμηθώ έτσι μια παλαιότερη εύστοχη παρατήρηση του Γιάννη Κουβαρά (Εποχή, 1991), ότι ο Κουτσούνης «αντιλαμβάνεται την ποίηση, κύρια, ως διείσδυση και ως ανατομία· ως βυθοσκόπηση». Έτσι, ο στίχος επωάζεται και βρίσκει διέξοδο προς τη ζωή, όπως ακριβώς το ανθρώπινο έμβρυο […].