Μπλε, βενετσιάνικο και χρυσαφί
Το αφήγημα του διάσημου βρετανού φιλέλληνα Λόρενς Ντάρελ (1912-1990) για την Κέρκυρα είναι ένα από τα πιο γοητευτικά ταξιδιωτικά αναγνώσματα που μπορεί να διαβάσει κάποιος, ακόμα και για σήμερα, για το νησί του Ιονίου. [...] η σπηλιά του Πρόσπερου, τ οδοιπορικό του Ντάρελ στην προπολεμική Κέρκυρα –στην πολύ καλή μετάφραση του Λύο Καλοβυρνά- είναι απολαυστικό για περισσότερους από έναν λόγους: για τη γλώσσα του, την οξεία ματιά του συγγραφέα στην κοινωνία του νησιού, τους ανθρώπους και το ονειρικό τοπίο. Παράλληλα αποτελεί καλό παράδειγμα άμεσης και ανεπιτήδευτης προσέγγισης του ελληνικού τόπου, απαλλαγμένης από το φορτίο και τις παραμορφωτικές εξιδανικεύσεις του, προγενέστερου της εποχής του Ντάρελ, φιλελληνικού κύματος.
Το σύμπλεγμα με τα ημίψηλα
Γραμμένο με ποιητικότητα και ανάλαφρο στιλ, το βιβλίο δεν περιέχει μόνο τις εντυπώσεις και τις αναμνήσεις του συγγραφέα από την Κέρκυρα, αλλά και τα σχόλιά του για τις ποικίλες ιδιομορφίες των Κερκυραίων και της κερκυραϊκής κοινωνίας. Επίσης ο συγγραφέας προβαίνει και σε ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για τον σύγχρονο Έλληνα [...]. Ύμνος λοιπόν για την Κέρκυρα και ταυτόχρονα οδηγός για τον τόπο, εγχειρίδιο για τους περιηγητές Η σπηλιά του Πρόσπερου. Διότι, εκτός από τα βιώματά του με χωρικούς και ψαράδες, καθώς και τις συζητήσεις με τους φίλους του, ο Ντάρελ στο τελευταίο κεφάλαιο παραθέτει ένα «Παράρτημα για ταξιδιώτες». Σε αυτό καταγράφει τα σπουδαία ιστορικά γεγονότα του νησιού, με το οποίο σχετίστηκαν παντοιοτρόπως, ο Περίανδρος, ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, ο Νέρων, ο Ναπολέων, αλλά και χωριάτικα γιατροσόφια, αξιοθέατα, πανηγύρια, τοπικά φαγητά, κρασιά, γλυκά. Αρκετά κατατοπιστικές είναι οι σημειώσεις του Λύο Καλοβυρνά που μετέφρασε το κείμενο με εμφανή αγάπη για τον συγγραφέα και το θέμα του.
Εκατό χρόνια από τη γέννηση ενός «κυνικού φιλέλληνα»






















