[...] Οι χρονικές αποστάσεις [στο βιβλίο] διανύονται δίχως λαχανιάσματα, τα δύο ζευγάρια της ιστόρησης διασταυρώνονται σε μια παρτίδα πινάκλ, κάποτε αγριεμένοι σαν πάλη σωμάτων και ψυχών.
Ευανάγνωστο αλλά και απαιτητικό, το αφήγημα του Γούτα μοιάζει να ζητά την ίδια τη ρεβάνς της θεσσαλονικιώτικης λογοτεχνίας.
A story of love and revenge, of passion and manipulation, of male friendship and adultery. A story that contrasts the ideals of youth with the shrivelled visions of middle age.
Πρόκειται για μια ιστορία έρωτα και εκδίκησης, πάθους και υπολογισμού, ανδρικής φιλίας και συζυγικής απιστίας. Μια ιστορία που συμπλέκει τη φοιτητική Κομοτηνή του ’80 με τη Θεσσαλονίκη του σήμερα και αντιπαραθέτει στα ιδανικά της νεότητας τις έκπτωτες αξίες και τα συρρικνωμένα οράματα της μέσης ηλικίας.
The main characteristic of the narration is its vivacity. Short sentences, a narration in the first person enriched with many vivid and spontaneous dialogues, in which the author always uses the appropriate idiolect to great effect. […] The story, like a game of cards, is played in an erotic atmosphere, between two cities, Komotini and Thessaloniki, with sensual accounts and an impeccable soundtrack.
Πάθος με το πινάκλ
[...] ο Γούτας κατορθώνει το πέρασμα στο μυθιστόρημα να γίνει ομαλά, χωρίς αβαρίες, διατηρώντας το κατακτημένο έδαφος. [...]
[...] το πινάκλ του μυθιστορήματος παίζεται σε ερωτική ατμόσφαιρα μεταξύ Κομοτηνής και Θεσσαλονίκης, με αισθησιακές περιγραφές και άψογα επιμελημένη μουσική υπόκρουση.
Η ρεβάνς των φοιτητικών χρόνων
Το ίδιο αξιοσημείωτος τίτλος του μυθιστορήματος θα μπορούσε έτσι να είναι «Η ρεβάνς της Κομοτηνής» που θα υποσήμαινε εύγλωττα πώς τα βιώματα των φοιτητικών τους χρόνων μένουν ανεξίτηλα και γυρεύουν, όσο οι πρωταγωνιστές τους είναι εν ζωή, τη ρεβάνς τους...






















