500 λέξεις με τη Μαρλένα Πολιτοπούλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής, 15/3/2015
Μια γυναίκα συγγραφέας τολμά δυναμική εμφάνιση στον ανδροκρατούμενο χώρο της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας, με αφηγηματικό φόντο έναν καθαρά νεοελληνικό λαϊκό μύθο στον χώρο του τραγουδιού: Τον Στέλιο Καζαντζίδη! Και μάλιστα τον Στέλιο της μετανάστευσης, «τραγουδώντας» τον σήμερα, σε μια εποχή νέας μετανάστευσης. Είναι η Μαρλένα Πολιτοπούλου. Γεννημένη το 1950 στην Αθήνα, με σπουδές Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, δημοσιογράφος στην «Αυγή», στα «Νέα» και στην «ΕΡΑ», διδάσκουσα δημοσιογραφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μεταφράστρια έργων από τα γερμανικά, μετά τα μυθιστορήματά της «Η μνήμη της πολαρόιντ» και «Ο κύριος Μάριος μετάνιωσε αργά», κυκλοφόρησε πρόσφατα το αστυνομικό μυθιστόρημα «Η Πηνελόπη των τρένων», από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Ο Παύλος Γεωργούλας, αρχιτέκτονας και σκιτσογράφος της αστυνομίας, γιος του τέως διοικητή Ασφαλείας Αθηνών, συνεργάζεται ως ειδικός σύμβουλος με το Τμήμα Ανθρωποκτονιών και δεν τον αφήνει ήσυχο ένας φάκελος που του άφησε κληρονομιά ο πατέρας του. Τον ανοίγει και αρχίζει να μπαίνει στον κόσμο της ξενιτιάς και του καζαντζιδικού τραγουδιού -αυτός ένας λάτρης της τζαζ- ενώ θα γνωρίσει την Ημαθία της Κατοχής με ερωτικά μυστήρια, προδότες και αγωνιστές, σε αντίστιξη με την Ελλάδα της κρίσης που έχει γεμίσει με συνθήματα κατά των τροϊκανών.
Μια βραδινή καταδίωξη ενός ύποπτου μελαμψού μετανάστη στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της Columbia στον Περισσό, σε χώρο όπου βρέθηκε ένας λευκός δολοφονημένος, του στοιχίζει ένα κάταγμα στο πόδι από πτώση στα άθλια ερείπια. Έτσι -λες και προκάλεσε την πτώση του- έχει την ευκαιρία να διαβάσει τον φάκελο της έρευνας με τίτλο «Η Πηνελόπη των τρένων» που παραμένει στον αέρα εδώ και μισό σχεδόν αιώνα, παρότι ο πατέρας του είχε πάει στη Γερμανία για να εξιχνιάσει τον αξεδιάλυτο φόνο. Καθώς στην κατ΄ οίκον νοσηλεία του συμπαραστέκεται μια παλιά του ερωμένη, γυρίζει πίσω και…
Λοιπόν: Την ημέρα που φτάνει ο Καζαντζίδης στον σταθμό του Μονάχου για να κάνει συναυλίες και οι Έλληνες τον υποδέχονται σαν αρχηγό του ελληνικού κράτους, ένας έλληνας εργάτης βρίσκεται νεκρός στην αποβάθρα του σταθμού , με ένα παραδοσιακό ελληνικό υφαντό τυλιγμένο γύρω από το λαιμό του. Ο ιατροδικαστής αποφαίνεται ότι ο θάνατος επήλθε από θανατηφόρο χτύπημα με σίδερο σιδερώματος στο πίσω μέρος του κρανίου. Η έρευνα δείχνει ότι ο νεκρός είχε γυναίκα, κόρη και ερωμένη. Το όνομά του: Στρατής Κοκκινίδης. Συνδικαλιστής σε εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Μόναχο. Τον αντάρτη πατέρα του τον είχαν εκτελέσει οι Γερμανοί. Λίγο πριν τον θάνατό του είχε έρθει σε άγρια σύγκρουση με τον εκπρόσωπο της εργοδοσίας Γιόχαν, ο οποίος κατηγόρησε τους Έλληνες εργάτες για απειθαρχία.
Άραγε ο Στρατής γνώριζε κάτι σημαντικό, ίσως επικίνδυνο για κάποιον και είχε φτάσει στον σταθμό για να το πει στον Θεό-Καζαντζίδη; Ή μήπως είναι άλλοι οι λόγοι; Ο Γερμανός επιστάτης Γιόχαν, μετανιωμένος για τα βαριά λόγια που αντάλλαξε με τον Έλληνα, πηγαίνει στην κηδεία και εκεί, με την πρώτη ματιά, ερωτεύεται την αδελφή του Στρατή τη Ρένα. Εκείνη αρνείται πεισματικά κάθε σχέση, αλλά χάρη στη γερμανική επιμονή υποκύπτει. Τον παντρεύεται και ζουν ευτυχισμένοι.
Ο ερευνητής Παύλος του τηλεφωνεί από την Αθήνα και του ζητάει να τον δεχθεί και να του μιλήσει για τον φόνο. Στην έρευνά του τον συνδράμει ο στενός του φίλος Περικλής Γιατζόγλου, διευθυντής του τμήματος ανθρωποκτονιών και -τρελαμένος καζαντζιδικός καθώς είναι- τον προμηθεύει με τραγούδια του Καζαντζίδη: «Κοινωνία ένοχη, παλιοκοινωνία είσαι σκάρτη και άδικη και σε κατηγορώ».
-Καλό είναι να ανασκαλεύεις τα παλιά; Ρωτάει ο ερευνητής…
- Καλό, κακό το έχουμε ανάγκη να κλείνουμε τα κενά στις οικογενειακές ιστορίες.
… Και μέχρι τη σελίδα 418 που τελειώνει η ιστορία, ο αναγνώστης απολαμβάνει την αφήγηση της Πολιτοπούλου, αποδεικνύοντας πως υπάρχει ελληνικό φιλμ νουάρ που υπερβαίνει τον φόνο, φωτίζοντας ελληνικές, ψυχικές και κοινωνικές καταστάσεις του μαύρου χθες με ένα μοντέρνο στιλ.
Ο Παύλος Γεωργούλας, αρχιτέκτονας και σκιτσογράφος της αστυνομίας, γιος του τέως διοικητή Ασφαλείας Αθηνών, συνεργάζεται ως ειδικός σύμβουλος με το Τμήμα Ανθρωποκτονιών και δεν τον αφήνει ήσυχο ένας φάκελος που του άφησε κληρονομιά ο πατέρας του. Τον ανοίγει και αρχίζει να μπαίνει στον κόσμο της ξενιτιάς και του καζαντζιδικού τραγουδιού -αυτός ένας λάτρης της τζαζ- ενώ θα γνωρίσει την Ημαθία της Κατοχής με ερωτικά μυστήρια, προδότες και αγωνιστές, σε αντίστιξη με την Ελλάδα της κρίσης που έχει γεμίσει με συνθήματα κατά των τροϊκανών.
Μια βραδινή καταδίωξη ενός ύποπτου μελαμψού μετανάστη στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της Columbia στον Περισσό, σε χώρο όπου βρέθηκε ένας λευκός δολοφονημένος, του στοιχίζει ένα κάταγμα στο πόδι από πτώση στα άθλια ερείπια. Έτσι -λες και προκάλεσε την πτώση του- έχει την ευκαιρία να διαβάσει τον φάκελο της έρευνας με τίτλο «Η Πηνελόπη των τρένων» που παραμένει στον αέρα εδώ και μισό σχεδόν αιώνα, παρότι ο πατέρας του είχε πάει στη Γερμανία για να εξιχνιάσει τον αξεδιάλυτο φόνο. Καθώς στην κατ΄ οίκον νοσηλεία του συμπαραστέκεται μια παλιά του ερωμένη, γυρίζει πίσω και…
Λοιπόν: Την ημέρα που φτάνει ο Καζαντζίδης στον σταθμό του Μονάχου για να κάνει συναυλίες και οι Έλληνες τον υποδέχονται σαν αρχηγό του ελληνικού κράτους, ένας έλληνας εργάτης βρίσκεται νεκρός στην αποβάθρα του σταθμού , με ένα παραδοσιακό ελληνικό υφαντό τυλιγμένο γύρω από το λαιμό του. Ο ιατροδικαστής αποφαίνεται ότι ο θάνατος επήλθε από θανατηφόρο χτύπημα με σίδερο σιδερώματος στο πίσω μέρος του κρανίου. Η έρευνα δείχνει ότι ο νεκρός είχε γυναίκα, κόρη και ερωμένη. Το όνομά του: Στρατής Κοκκινίδης. Συνδικαλιστής σε εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Μόναχο. Τον αντάρτη πατέρα του τον είχαν εκτελέσει οι Γερμανοί. Λίγο πριν τον θάνατό του είχε έρθει σε άγρια σύγκρουση με τον εκπρόσωπο της εργοδοσίας Γιόχαν, ο οποίος κατηγόρησε τους Έλληνες εργάτες για απειθαρχία.
Άραγε ο Στρατής γνώριζε κάτι σημαντικό, ίσως επικίνδυνο για κάποιον και είχε φτάσει στον σταθμό για να το πει στον Θεό-Καζαντζίδη; Ή μήπως είναι άλλοι οι λόγοι; Ο Γερμανός επιστάτης Γιόχαν, μετανιωμένος για τα βαριά λόγια που αντάλλαξε με τον Έλληνα, πηγαίνει στην κηδεία και εκεί, με την πρώτη ματιά, ερωτεύεται την αδελφή του Στρατή τη Ρένα. Εκείνη αρνείται πεισματικά κάθε σχέση, αλλά χάρη στη γερμανική επιμονή υποκύπτει. Τον παντρεύεται και ζουν ευτυχισμένοι.
Ο ερευνητής Παύλος του τηλεφωνεί από την Αθήνα και του ζητάει να τον δεχθεί και να του μιλήσει για τον φόνο. Στην έρευνά του τον συνδράμει ο στενός του φίλος Περικλής Γιατζόγλου, διευθυντής του τμήματος ανθρωποκτονιών και -τρελαμένος καζαντζιδικός καθώς είναι- τον προμηθεύει με τραγούδια του Καζαντζίδη: «Κοινωνία ένοχη, παλιοκοινωνία είσαι σκάρτη και άδικη και σε κατηγορώ».
-Καλό είναι να ανασκαλεύεις τα παλιά; Ρωτάει ο ερευνητής…
- Καλό, κακό το έχουμε ανάγκη να κλείνουμε τα κενά στις οικογενειακές ιστορίες.
… Και μέχρι τη σελίδα 418 που τελειώνει η ιστορία, ο αναγνώστης απολαμβάνει την αφήγηση της Πολιτοπούλου, αποδεικνύοντας πως υπάρχει ελληνικό φιλμ νουάρ που υπερβαίνει τον φόνο, φωτίζοντας ελληνικές, ψυχικές και κοινωνικές καταστάσεις του μαύρου χθες με ένα μοντέρνο στιλ.
Κώστας Μαρδάς, ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ, 2/7/2015
«Μ’ έναν Καζαντζίδη πεθαίνω»
Γιώργος Ν. Περαντωνάκης, Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 11/7/2015
«Ένας ανεξιχνίαστος θάνατος στη σκιά του Καζαντζίδη»
Μαντώ Χαντζή, Κουλτουρόσουπα, www.kulturosupa.gr, 12/9/2015
Συνέντευξη στη Βένα Γεωργακοπούλου, ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 25/7/2015
Συνέντευξη στον Δημήτρη Μαστρογιαννίτη, ATHENS VOICE, 17/9/2015
Φόνος στον σταθμό του Μονάχου
Έλενα Χουζούρη, Ο Αναγνώστης, www.oanagnostis.gr, 5/10/2015
Συνέντευξη στην Ελένη Μαρκ, Artcore, www.artcoremagazine.com, 12/10/2015
Δημήτρης Μουρατίδης, Σελιδοδείκτης, www.bibliodiktis.blogspot.gr, 31/10/2015
«Ταξίδι στο Μόναχο και στον χρόνο»
Χίλντα Παπαδημητρίου, BOOK PRESS, www.bookpress.gr, 2/11/2015
Η Μαρλένα Πολιτοπούλου για την κινητήρια δύναμη της γραφής, www.culturenow.gr, 4/11/2015
Συνέντευξη στον Πιερή Παναγή, ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ της Κύπρου, 25/10/2015
Συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου, www.diastixo.gr, 9/11/2015
Συνέντευξη στη Γιώτα Σάλμα, www.clevernews.gr, 10/12/2015
Συνέντευξη στην Άγγελα Μάντζιου, culture-thessaloniki-portal.gr, 15/11/2015
To μυθιστόρημα της Μαρλένας Πολιτοπούλου «Η Πηνελόπη των τρένων» δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση απλά ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα. Καθώς εκτυλίσσεται σε ταραγμένες ιστορικά εποχές, ξεναγεί τον αναγνώστη στην εποχή του Εμφυλίου, του εθνικού διχασμού και των καταλυτικών συνεπειών του στην ελληνική κοινωνία. Παράλληλα αγγίζει το θέμα της μετανάστευσης, τη μαζική φυγή των Ελλήνων στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, ένα καίριο ζήτημα της τότε ελληνικής κοινωνίας, το οποίο φυσικά λόγω των σημερινών συνθηκών έχει αναζωπυρωθεί.
Τέλος, η διεισδυτική ματιά της συγγραφέως στην ψυχοσύνθεση των ηρώων, στην προσωπικότητά τους και στο πώς επηρεάζεται η ζωή τους από τη ροή των γεγονότων προσδίδει ακόμα μια ενδιαφέρουσα προέκταση στο μυθιστόρημα.
Τέλος, η διεισδυτική ματιά της συγγραφέως στην ψυχοσύνθεση των ηρώων, στην προσωπικότητά τους και στο πώς επηρεάζεται η ζωή τους από τη ροή των γεγονότων προσδίδει ακόμα μια ενδιαφέρουσα προέκταση στο μυθιστόρημα.
Αλεξία Νταμπίκη, www.vakxikon.gr, 28/2/2016
Συνέντευξη στον Δημήτρη Μουρατίδη, Σελιδοδείκτης, 10/3/2016
Τι βιβλίο. Θα έπρεπε να διδάσκεται σαν εγχειρίδιο του πώς συντίθεται ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, ιδίως για τις κοινωνικές αναφορές, τα χρονικά του επίπεδα και το πώς –παρά τον όγκο του– αποβαίνει τελικά λιπόσαρκο.
Δημήτρης Φύσσας, ATHENS VOICE, 28/7/2016
Κώστας Θερμογιάννης, τοβιβλίο.net, 24/9/2016






















ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΙΣΤΟΡΙΑ , ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ , ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΧΝΙΚΗ ΠΛΟΚΗ ΠΑΡΟΝΤΟΣ-ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗΣ.
Μαραθώνιος Ανάγνωσης Αστυνομικής Λογοτεχνίας (7η Κατηγορία: Διαβάζοντας έλληνες συγγραφείς) Είναι το πρώτο βιβλίο της Μαρλένας Πολιτοπούλου που επέλεξα να διαβάσω το τελευταίο για να ολοκληρώσω το μαραθώνιο ανάγνωσης. Δεν ενθουσιάστηκα αλλά και δεν απογοητεύτηκα, απλά δεν ήξερα από πού να πιαστώ. Μια υπόθεση που δεν εξιχνιάστηκε τότε, ένα κουβάρι από ανθρώπους που ξέρουν αλλά διστάζουν να μιλήσουν, ένα μυστήριο που πρέπει να λυθεί για να βρουν την ψυχική τους ηρεμία οι άμεσα και έμμεσα εμπλεκόμενοι ενώ ταυτόχρονα στο background ακούγονται οι γνώριμοι στίχοι από τα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη. Το τέλος, όπου όλα μπαίνουν σε μια σειρά, θα το χαρακτήριζα ικανοποιητικό σε μεγάλο βαθμό. Πρόκειται για ένα βιβλίο καλό και νοσταλγικό αλλά όχι τέλειο.
Υπάρχουν βιβλία που σε κερδίζουν από την πρώτη στιγμή και βιβλία που σου προκαλούν το ενδιαφέρον όσο εξελίσσεται η υπόθεση, «Η Πηνελόπη των Τρένων» ανήκει, δικαιωματικά, στην πρώτη περίπτωση. Δεν ξέρω αν ευθύνεται το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο Ελληνίδας συγγραφέως, το οποίο πραγματεύεται τόσο γνωστά και οικεία πράγματα, σε σχέση πάντα με εκείνα των Σκανδιναβών ή Αμερικανών συγγραφέων. Πάντως το βιβλίο αυτό «μυρίζει» Ελλάδα, Πόντο, Μικρά Ασία, Ελληνική μετανάστευση και Έλληνα μετανάστη. Το λάτρεψα από την πρώτη σελίδα και όσο εξελισσόταν με καθήλωνε. Το μόνο ίσως αρνητικό που θα καταλόγιζα στο εν λόγω βιβλίο είναι ότι η λύση του μυστηρίου και η αποκάλυψη των μυστικών ήρθε κάπως βιαστικά και απότομα με αποτέλεσμα να πρέπει να γυρίσω στις πίσω σελίδες για να θυμηθώ πως προέκυψε. Δυστυχώς, δεν είχα ακούσει έως τώρα τη Μαρλένα Πολιτοπούλου, αλλά σίγουρα θα διαβάσω και τα άλλα της βιβλία.
Ήμουν αρκετά προκατειλημμένη με τους έλληνες συγγραφείς νουάρ. Κι αυτό γιατί μέσα απο το μαραθώνιο, οι ευπώλητοι σκανδιναβοί, άγγλοι, και αμερικάνοι έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη μου και έχουν διαμορφώσει πολύ αυστηρά τη ματιά μου. Έτσι μπήκα «στην Πηνελόπη των τρένων» με μια γερή δόση επιφύλαξης. Οι πρώτες 30 σελίδες δεν μου κίνησαν το ενδιαφέρον και ένιωσα ότι ίσως θα χάσω το χρόνο μου. Ωστόσο, απο κει και κάτω όλα άλλαξαν. Μπήκα σε μια ενδιαφέρουσα διαδρομή μιας εκπληκτικής και πολύ διδακτικής ιδέας με εξαιρετική πλοκή και σασπένς που τελικά μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Το θέμα της μετανάστευσης, επίκαιρο όσο ποτέ και εξαιρετικά δοσμένο έτσι ώστε ο αναγνώστης να διδαχτεί πολλά για την κοινωνική, πολιτική και οικονομική πραγματικότητα της εποχής και την σύνδεσή της με το σήμερα. Το βιβλίο αφορά την ανεξιχνίαστη δολοφονία ενός έλληνα μετανάστη στη Γερμανία το ΄65 υπό τους ήχους των τραγουδιών του Στέλιου Καζαντζίδη. Την υπόθεση ανοίγει πενήντα χρόνια μετά ο ερευνητής-αρχιτέκτονας Παύλος Γ. ως φόρο τιμής στον αστυνόμο πατέρα του που τότε μπλέχτηκε στην έρευνα αλλά την άφησε ανολοκλήρωτη. Το κλασικό τρίπτυχο ‘’Έρωτας, χρήμα και εξουσία’’, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά μέσα στο βιβλίο, είναι ο πυλώνας της ιστορίας που μέσα απο την πορεία της μας αφήνει με μια γλυκόπικρη γεύση, γνωστή όμως σε όλους, ότι τα τρία αυτά στοιχεία ορίζουν την ανθρωπότητα απο καταβολής κόσμου.
Δεν είχε τύχει μέχρι τώρα να διαβάσω ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Η αλήθεια είναι ότι η Μαρλένα Πολιτοπούλου με συγκλόνισε με τη γραφή της. Εξαιρετκά ενδιαφέρον και άκρως επίκαιρο το κεντρικό θέμα του βιβλίου. Η μετανάστευση και οι δυσκολίες, καθώς και οι φοβοι των ανθρώπων στη χώρα μετανάστευσης περιγράφονται λεπτομερώς και άκρως ρεαλιστικά. Το σκηνικό δραματοποιείται ακόμα περισσότερο με τον φόνο του έλληνα μετανάστη στο σταθμό του τρένου, με αποτέλεσμα το περιβάλλον του σκοτωμένου να συγκλονιστεί και να φοβηθεί περισσότερο. Το γεγονός αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να κλειστούν περισσότερο στους εαυτούς τους και να σιωπήσουν για 50 ολόκληρα χρόνια μέχρι που κάποιος αποφάσισε να ασχοληθεί ξανά με την υπόθεση. Η συγγραφέας παρουσιάζει ολοκληρωμένες και διαφορετικές προσωπικότητες στην ιστορία της. Ο καθένας με όσα γνώριζε και σπάζοντας πλέον τη σιωπή, γίνεται το "σκαλί" όπου πάτησε ο Παύλος Γ. για να καταλάβουν όλοι πια πώς και γιατί δολοφονήθηκε ο Κοκκινίδης. Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο. Ταλαντούχα και εφευρετική η Μαρλένα Πολιτοπούλου. Σίγουρα θα διαβάσω και άλλο της βιβλίο.
Ελληνικό νουάρ από τη Μαρλένα Πολιτοπούλου. Ένα δυνατό έργο που μας γυρίζει πίσω στο χρόνο και στην Ελλάδα του '60 και της μετανάστευσης. Άνθρωποι κυνηγημένοι από τον πόλεμο και τη φτώχεια που αναζήτησαν μια καλύτερη τύχη στα ξένα και ένα πιο ευοίωνο μέλλον για τα παιδιά τους. Αλλά και μια ματιά στο σήμερα και στη σύγχρονη Αθήνα με τους άστεγους, τους άνεργους, τους μετανάστες από άλλες χώρες, αλλά και τη φυγή των σημερινών νέων στο εξωτερικό προς αναζήτηση αξιοπρεπέστερων συνθηκών διαβίωσης. Ένας φόνος στο σταθμό του Μονάχου το '65, τη μέρα που φθάνει εκεί ο Καζαντζίδης για μια σειρά από συναυλίες, δίνει τροφή στον Παύλο Γ. να εξερευνήσει το παρελθόν, αλλά και να καταλάβει καλύτερα το παρόν. Ανοίγοντας το φάκελο του πατέρα του με την ανεξιχνίαστη υπόθεση, ξεκινάει ένα ταξίδι στα χρόνια της Κατοχής με τους δωσίλογους, τους αντάρτες, την καθημερινότητα των ανθρώπων, τα πάθη, τις εντάσεις, τους έρωτες, τα μυστικά, την εκδίκηση. Συναντάει ανθρώπους, μιλάει μαζί τους, πηγαίνει και στη Νάουσα, τόπο καταγωγής του νεκρού Στρατή Κοκκινίδη. Επίμονος και αποφασιστικός θα εξιχνιάσει όχι μόνο αυτή την υπόθεση, αλλά και ένα φόνο που έγινε το 1969 στη σπηλιά του Αριστοτέλη. Ταξίδι πλούσιο σε χρώματα, γεύσεις και αρώματα ελληνικής γης, ένα οδοιπορικό γεμάτο εκπλήξεις. Και όλα αυτά με μουσική υπόκρουση τα τραγούδια του αξέχαστου Στέλιου Καζαντζίδη.
Το συγκεκριμενο βιβλιο αποδεικνυει οτι το ελληνικο αστυνομικο μυθιστορημα μπορει να αρχισει να διαγραφει μια ανοδικη πορεια.. Στην αρχη ημουν πολυ επιφυλακτικη και ιδιαιτερα οταν αρχισα να το πρωτοδιαβαζω.. Γρηγορα ομως με κερδισε.. Θιγονται κοινωνικα θεματα οπως των μεταναστων στη Γερμανια και προσωπικα το παραλληλιζα με ιστοριες της γιαγιας μου οταν δουλευε στη Γερμανια