Αναγνώστρια, anagnostria.blogspot.gr, 11/5/2015
Δημήτρης Καραθάνος, ATHENS VOICE, 1/9/2015
«Το σύνορο της σκοτεινής πλευράς»
Νίκος Κουρμουλής, Η ΑΥΓΗ, 4/10/2015
Τι κάνουν οι γείτονες της διπλανής πόρτας όταν κανείς δεν τους βλέπει; Με τι καταγίνονται οι ευυπόληπτοι των καλών προαστίων όταν μέσα στις φλέβες τους αρχίζει να κυλάει το οξύ του ζωώδους ορμέμφυτου; Κάτω από τη λεπτή επιφάνεια της τριζάτης επιδερμίδας, υπάρχει ένας λάκκος αγριότητας που σκάβεται καθημερινά και άοκνα – επάλληλες στρώσεις καταπιεσμένης οργής, τύψεων που δεν βρήκαν πρόσφορη δίοδο να διοχετευτούν σε άλλου είδους περισπάσεις. Ο ίλιγγος της βιαιότητας και του εξανδραποδισμού δεν διαλέγει κεφάλια για να καρφωθεί. Μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε – συμβαίνει.
Ο Χέρμαν Κοχ μάς είχε προϊδεάσει με το έξοχο «Δείπνο» και τώρα στο «Εξοχικό με πισίνα» αποφασίζει να σκάψει ακόμη περισσότερο στην αχανή ενδοχώρα του ανθρώπινου μυαλού. Παίζει μαζί του; Δεν χρειάζεται – το κάνει, σχεδόν αταβιστικά, το ίδιο το μυαλό των ηρώων του.
Η τυπολογία τους είναι εξόχως ενδιαφέρουσα: ένας γιατρός, μια εύτακτη οικογένεια (έτσι όπως η επιφάνεια των πραγμάτων ορίζει), ένας γνωστός ηθοποιός που παρά τις μπρουτάλ εξάρσεις του παραμένει ζωηρά γοητευτικός, η ευειδής γυναίκα του, τα καλοζωισμένα παιδιά τους, ένας επιτυχημένος σκηνοθέτης, αλλά και ένθερμος «καταναλωτής» νεανικών στάρλετ, όμορφα κορίτσια, τρυφηλή ζωή και αίφνης όλα αρχίζουν να ραγίζουν. Προσοχή: στον Κοχ τα πράγματα δεν πέφτουν στο κενό από τη μια στιγμή στην άλλη – προηγείται πάντα ένας διφορούμενος μετεωρισμός που άλλοτε δείχνει να ετοιμάζει τον πρωταγωνιστή για την ολική κατεδάφιση και άλλοτε του υπόσχεται πως θα τον σώσει. Και η ρωγμή προοδευτικά μεγαλώνει και γίνεται χάσμα και κάποια στιγμή αυτό καταπίνει ό,τι βρει μπροστά του. Τα μυθιστορήματα του Κοχ είναι σαν μια βρύση που τρέχει στάγδην: δεν μιλάμε για κρουνό, αλλά για σταγόνα που λεπτό το λεπτό, χρόνο με τον χρόνο διαβρώνει ακόμη και την πιο τραχιά επιφάνεια. Όντως, οι «επιφάνειες» αυτών των ανθρώπων μπορεί να ξεγελούν στο πρώτο άγγιγμα, αλλά στην πραγματικότητα είναι καμωμένες από υλικό αποκαρωμένο από τη ζέστη των εσωτερικών αντιφάσεών τους.
Ο Μαρκ Σλόσερ, ο κεντρικός ήρωας, είναι ένας οικογενειακός γιατρός επωνύμων. Δεν πρόκειται για μια διάνοια της επιστήμης, έχει περιορίσει την καριέρα του σε μια τετριμμένη διευθέτηση που καταλήγει να αντιμετωπίζει τους ασθενείς του με μια μηχανιστική απάθεια (σχεδόν αντι-ανθρώπινη), τους βλέπει σαν κρέατα που πάσχουν, σαν κτίρια που καταρρέουν, σαν μηχανές που χάνουν λάδια. Κατά βάθος εχθρεύεται την επιτυχία τους (οι περισσότεροι είναι επιφανείς των τεχνών). Κατά τα λοιπά είναι ένας καλός οικογενειάρχης: με τη γυναίκα του, τις δύο κόρες του, την εύκολη, ευθύγραμμη ζωή του.
Αυτό που δεν μπορεί να ξεκλειδώσει από μέσα του είναι η έμμονη ιδέα του για τον ζωώδη, αλλά και συνάμα γοητευτικό ηθοποιό Ραλφ Μέγιερ τον οποίο έχει και ασθενή. Δεν θέλει να το παραδεχθεί, αλλά επιθυμεί σφόδρα να περπατήσει με τα παπούτσια του βρυχώμενου, ερωτιδέα Ραλφ που ορέγεται τη γυναίκα του. Κάποια στιγμή δέχεται την πρόσκληση να κάνουν κοινές διακοπές στο εξοχικό που έχει νοικιάσει ο Ραλφ με τη δική του οικογένεια. Κι εκεί αρχίζει η ρωγμή να ανοίγει σιγά σιγά. Εκεί ξεδιπλώνεται και ο ωμός παροξυσμός του Σλόσερ. Γίνεται κυνηγός και θήραμα ταυτόχρονα. Το πρόσχημα του πολιτισμού και των καλών τρόπων καταπέφτει. Γίνεται, δε, κουρέλι όταν η μεγάλη του κόρη, έπειτα από μια νυχτερινή έξοδο που υποσχόταν ξέφρενο γλέντι, θα βρεθεί βιασμένη. Εκεί η ρωγμή γίνεται κρατήρας. Ο Σλόσερ γίνεται ο αρχηγός της αγέλης που θέλει να εκδικηθεί, να υπερισχύσει του αντιπάλου, να πληρώσει με ανάλογο νόμισμα. Αρχίζει να υποψιάζεται τους πάντες, να κυνηγάει δαίμονες και σκιές. Φτάνει στο σημείο να προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά στον Ραλφ που πάσχει από καρκίνο, αφήνοντάς τον στη μοίρα του. Καταπατά ακόμη και τον όρκο του στον Ιπποκράτη, τυφλωμένος από την άγρια χαρά του να πάρει το αίμα του πίσω. Ό,τι θα συμβεί από εκεί και μετά θα πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας. Η μια αποκάλυψη θα ακολουθήσει την άλλη: το κουβάρι ξετυλίγεται βαθμηδόν, οι ήρωες πέφτουν σε μια νάρκη ευμετάβολης τρέλας που δεν φτάνει στο σημείο του ουρλιαχτού, αλλά μονίμως υποβόσκει. Είναι σαν μια μονότονη μουσική που τείνει να εξελιχθεί σε μαρτύριο. Οι ανατροπές στο τέλος αντί να ορίζουν μια νέα συνειδητοποίηση, αφήνουν τους «μάρτυρες» απογυμνωμένους και αβοήθητους απέναντι στον χειρότερο εχθρό: τον ίδιο τους τον εαυτό. Άπαξ και το Κουτί της Πανδώρας ανοίξει, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την καταστροφή.
Ο Κοχ στήνει ένα εμπρηστικό ψυχολογικό θρίλερ που σε υποβάλλει στον ρυθμό του. Οι βελονιές του είναι βαθιές και αφήνουν σημάδια. Σε αυτόν που τις υφίσταται και σε εκείνον που απλώς στέκει ως παρατηρητής και τις διαβάζει.
Ο σαρκασμός και η λεπτή ειρωνεία δίνουν τη θέση τους στη σκληρότητα και την αχαλιναγώγητη δέσμη βίας. Και όλα αυτά μαζί συγκροτούν ένα σώμα άγριας επίγνωσης. Τουτέστιν: ecce hommo.
Η πολύ καλή μετάφραση ανήκει στην Ινώ βαν Ντάικ-Μπαλτά που μας έχει μεταφέρει στα ελληνικά, με θαυμαστό τρόπο, κι άλλους συγγραφείς από τις Κάτω Χώρες.
Ο Χέρμαν Κοχ μάς είχε προϊδεάσει με το έξοχο «Δείπνο» και τώρα στο «Εξοχικό με πισίνα» αποφασίζει να σκάψει ακόμη περισσότερο στην αχανή ενδοχώρα του ανθρώπινου μυαλού. Παίζει μαζί του; Δεν χρειάζεται – το κάνει, σχεδόν αταβιστικά, το ίδιο το μυαλό των ηρώων του.
Η τυπολογία τους είναι εξόχως ενδιαφέρουσα: ένας γιατρός, μια εύτακτη οικογένεια (έτσι όπως η επιφάνεια των πραγμάτων ορίζει), ένας γνωστός ηθοποιός που παρά τις μπρουτάλ εξάρσεις του παραμένει ζωηρά γοητευτικός, η ευειδής γυναίκα του, τα καλοζωισμένα παιδιά τους, ένας επιτυχημένος σκηνοθέτης, αλλά και ένθερμος «καταναλωτής» νεανικών στάρλετ, όμορφα κορίτσια, τρυφηλή ζωή και αίφνης όλα αρχίζουν να ραγίζουν. Προσοχή: στον Κοχ τα πράγματα δεν πέφτουν στο κενό από τη μια στιγμή στην άλλη – προηγείται πάντα ένας διφορούμενος μετεωρισμός που άλλοτε δείχνει να ετοιμάζει τον πρωταγωνιστή για την ολική κατεδάφιση και άλλοτε του υπόσχεται πως θα τον σώσει. Και η ρωγμή προοδευτικά μεγαλώνει και γίνεται χάσμα και κάποια στιγμή αυτό καταπίνει ό,τι βρει μπροστά του. Τα μυθιστορήματα του Κοχ είναι σαν μια βρύση που τρέχει στάγδην: δεν μιλάμε για κρουνό, αλλά για σταγόνα που λεπτό το λεπτό, χρόνο με τον χρόνο διαβρώνει ακόμη και την πιο τραχιά επιφάνεια. Όντως, οι «επιφάνειες» αυτών των ανθρώπων μπορεί να ξεγελούν στο πρώτο άγγιγμα, αλλά στην πραγματικότητα είναι καμωμένες από υλικό αποκαρωμένο από τη ζέστη των εσωτερικών αντιφάσεών τους.
Ο Μαρκ Σλόσερ, ο κεντρικός ήρωας, είναι ένας οικογενειακός γιατρός επωνύμων. Δεν πρόκειται για μια διάνοια της επιστήμης, έχει περιορίσει την καριέρα του σε μια τετριμμένη διευθέτηση που καταλήγει να αντιμετωπίζει τους ασθενείς του με μια μηχανιστική απάθεια (σχεδόν αντι-ανθρώπινη), τους βλέπει σαν κρέατα που πάσχουν, σαν κτίρια που καταρρέουν, σαν μηχανές που χάνουν λάδια. Κατά βάθος εχθρεύεται την επιτυχία τους (οι περισσότεροι είναι επιφανείς των τεχνών). Κατά τα λοιπά είναι ένας καλός οικογενειάρχης: με τη γυναίκα του, τις δύο κόρες του, την εύκολη, ευθύγραμμη ζωή του.
Αυτό που δεν μπορεί να ξεκλειδώσει από μέσα του είναι η έμμονη ιδέα του για τον ζωώδη, αλλά και συνάμα γοητευτικό ηθοποιό Ραλφ Μέγιερ τον οποίο έχει και ασθενή. Δεν θέλει να το παραδεχθεί, αλλά επιθυμεί σφόδρα να περπατήσει με τα παπούτσια του βρυχώμενου, ερωτιδέα Ραλφ που ορέγεται τη γυναίκα του. Κάποια στιγμή δέχεται την πρόσκληση να κάνουν κοινές διακοπές στο εξοχικό που έχει νοικιάσει ο Ραλφ με τη δική του οικογένεια. Κι εκεί αρχίζει η ρωγμή να ανοίγει σιγά σιγά. Εκεί ξεδιπλώνεται και ο ωμός παροξυσμός του Σλόσερ. Γίνεται κυνηγός και θήραμα ταυτόχρονα. Το πρόσχημα του πολιτισμού και των καλών τρόπων καταπέφτει. Γίνεται, δε, κουρέλι όταν η μεγάλη του κόρη, έπειτα από μια νυχτερινή έξοδο που υποσχόταν ξέφρενο γλέντι, θα βρεθεί βιασμένη. Εκεί η ρωγμή γίνεται κρατήρας. Ο Σλόσερ γίνεται ο αρχηγός της αγέλης που θέλει να εκδικηθεί, να υπερισχύσει του αντιπάλου, να πληρώσει με ανάλογο νόμισμα. Αρχίζει να υποψιάζεται τους πάντες, να κυνηγάει δαίμονες και σκιές. Φτάνει στο σημείο να προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά στον Ραλφ που πάσχει από καρκίνο, αφήνοντάς τον στη μοίρα του. Καταπατά ακόμη και τον όρκο του στον Ιπποκράτη, τυφλωμένος από την άγρια χαρά του να πάρει το αίμα του πίσω. Ό,τι θα συμβεί από εκεί και μετά θα πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας. Η μια αποκάλυψη θα ακολουθήσει την άλλη: το κουβάρι ξετυλίγεται βαθμηδόν, οι ήρωες πέφτουν σε μια νάρκη ευμετάβολης τρέλας που δεν φτάνει στο σημείο του ουρλιαχτού, αλλά μονίμως υποβόσκει. Είναι σαν μια μονότονη μουσική που τείνει να εξελιχθεί σε μαρτύριο. Οι ανατροπές στο τέλος αντί να ορίζουν μια νέα συνειδητοποίηση, αφήνουν τους «μάρτυρες» απογυμνωμένους και αβοήθητους απέναντι στον χειρότερο εχθρό: τον ίδιο τους τον εαυτό. Άπαξ και το Κουτί της Πανδώρας ανοίξει, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την καταστροφή.
Ο Κοχ στήνει ένα εμπρηστικό ψυχολογικό θρίλερ που σε υποβάλλει στον ρυθμό του. Οι βελονιές του είναι βαθιές και αφήνουν σημάδια. Σε αυτόν που τις υφίσταται και σε εκείνον που απλώς στέκει ως παρατηρητής και τις διαβάζει.
Ο σαρκασμός και η λεπτή ειρωνεία δίνουν τη θέση τους στη σκληρότητα και την αχαλιναγώγητη δέσμη βίας. Και όλα αυτά μαζί συγκροτούν ένα σώμα άγριας επίγνωσης. Τουτέστιν: ecce hommo.
Η πολύ καλή μετάφραση ανήκει στην Ινώ βαν Ντάικ-Μπαλτά που μας έχει μεταφέρει στα ελληνικά, με θαυμαστό τρόπο, κι άλλους συγγραφείς από τις Κάτω Χώρες.
Διονύσης Μαρίνος, www.vakxikon.gr, Δεκέμβριος 2015
Πατριάρχης Φώτιος, Βιβλιοκαφέ, 4/12/2015
Δεν είναι μόνο οι διαρκείς ανατροπές της πλοκής που μαγεύουν είναι κι αυτός ο διαρκής ανελέητος σαρκασμός που τσακίζει με απανωτά χτυπήματα τους νοικοκυραίους και την αστείρευτη υποκρισία τους.
Δημήτρης Αναστασόπουλος, www.popaganda.gr, 25/12/2015
Ελισσάβετ Γεωργιάδη, Booklover, 2/2/2017






















Διαβάζοντας τα πρώτα δύο κεφάλαια από το βιβλίο του Herman Koch στάθηκα στον σαρκασμό και το χιούμορ με το οποίο περιγράφει τους κατά φαντασίαν ασθενείς αλλά και την διαδικασία εξέτασης τους. Άραγε έτσι να σκέφτονται και οι γιατροί στην πραγματική μας ζωή; Αλλά μήπως και εμείς πολλές φορές δεν θέλουμε σώνει και καλά να επιβεβαιώσει ο γιατρός μας, τον αρχικό μας φόβο; Αλλά εδώ το μυστήριο μπλέκεται με τον θάνατο του Ραλφ Μέγιερ...Και κάτι μου λέει ότι στα επόμενα κεφάλαια θα ξεδιπλωθεί το μυστήριο με μοναδικό τρόπο!
Με την σειρά μου,διαβάζοντας και εγώ μια πρώτη ΄'ιδέα'' βαθμολογώ άριστα το συγκεκριμένο βιβλίο.Ο συγγραφέας με κερδίζει απ'την πρώτη παράγραφο!Δεν είναι απλά ένα ωραίο και καλό βιβλίο. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο,με φοβερό backround,περιγραφές,μυστήρια ατμόσφαιρα και εξαιρετική γραφή!
ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΤΟΣΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ,ΟΣΟ ΠΡΟΧΩΡΟΥΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΟ ΓΙΝΟΤΑΝ.ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΕΡΕΣ. ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟΥ HERMAN KOCH ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΥ ΣΕ ΣΥΝΕΠΑΙΡΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΛΟΚΕΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΙΣΤΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΜΕ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΩΣΑΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ ΕΛΕΝΗ-ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΠΑΝΟΥ
Από τα πιο ρεαλιστικά βιβλία που έχω διαβάσει!!! Σκιαγραφεί λεπτομερώς τις σχέσεις μεταξύ γιατρού και ασθενών αλλά και τη ρουτίνα την οποία αντιμετωπίζουν οι γιατροί όσον αφορά το χειρισμό των ιατρικών προβλημάτων των ασθενών αλλά και της ίδιας της καθημερινότητας τους. Πραγματικά πρόκειται μια εξαιρετικά δομημένη μορφή μαύρης κωμωδίας που σε κερδίζει από τις πρώτες κιόλας σελίδες ενώ καθώς εξελίσσεται η υπόθεση, μέσα από διάφορα κωμικοτραγικά γεγονότα, αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Προσωπικά απόλαυσα κάθε σελίδα του!! Χαρά Κουρλέση
Καλησπέρα σας.Πρώτα από όλα θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που μου δώσατε τη δυνατότητα να διαβάσω αυτό το βιβλίο.Ξεκινάει θα έλεγα με το γιατρό που αναλύει τόσο γλαφυρά τα πάντα σαν να είσαι εκεί και να τα ζεις.Είναι αθυρόστομος και δείχνει σε πολλά σημεία πώς σκέφτεται ένας γιατρός(π.χ.για τα ανθρώπινα σώματα και τη λειτουργία των οργάνων τους).Ο συγγραφέας που για να είμαι ειλικρινής δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλιο του μας καθοδηγεί σιγά σιγά σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία και αγωνιάς να διαβάσεις παρακάτω μέχρι που αντιλαμβάνεσαι ότι το βιβλίο είναι ένα από τα καλύτερα.Δε θα αποκαλύψω κάτι παραπάνω για την υπόθεση από όσα λέει η περίληψη για να έχετε την ίδια αγωνία με εμένα όταν το διάβαζα.Το συστήνω ανεπιφύλακτα και ευχαριστώ το Μεταίχμιο που εκδίδει βιβλιάρες!!!!
Όντας ανάμεσα στους τυχερούς, μου δόθηκε η πολύ ευχάριστη ευκαιρία να διαβάσω το νέο μυθιστόρημα του Herman Koch "Εξοχικό με Πισίνα" από τους πρώτους. Ξεκινώντας λοιπόν, ο συγγραφέας μας βάζει (ως αναγνώστες) εξαρχής στο ρόλο του οικογενειακού ιατρού των "διασημοτήτων", Μαρκ Σλόσερ, με στόχο την περιγραφή των οικογενειακών του διακοπών. Η ιστορία εκτυλίσσεται το περασμένο καλοκαίρι στο εξοχικό του αστέρα της υποκριτικής, Ραλφ Μέγιερ και της οικογένειάς του. Καθώς όλα κυλούν ομαλά και οι ήρωες του Koch προσπαθούν να συνυπάρξουν, ένα βίαιο συμβάν είναι εκείνο που θα διαταράξει τις ισορροπίες της οικογενειακής (και ίσως ακόμα και ειδυλλιακής ως τότε) ατμόσφαιρας. Πώς όμως μπορεί να εμπλέκονται οι δύο οικογένειες σε αυτό? Είναι σε θέση ένας ιατρός να αφουγκραστεί τις ανάγκες της οικογένειάς του ή οι προσωπικές του επιθυμίες υπερισχύουν? Ο θάνατος του ηθοποιού Ραλφ Μέγιερ, που θα ακολουθήσει λίγο καιρό μετά, πώς σχετίζεται με τον ήρωά μας? Σε ποιον μπορεί κανείς τελικά να έχει εμπιστοσύνη? Τα παραπάνω ερωτήματα σε συνδυασμό με το πολύ έντονο σαρκαστικό χιούμορ του συγγραφέα, που σε πολλά σημεία αγγίζει τα όρια του κυνισμού από την αρχή του μυθιστορήματος, το καθιστούν καθηλωτικό. Το δε crescendo δράσης και ψυχολογίας των τελευταίων κεφαλαίων δεν σε αφήνουν να το αφήσεις από τα χέρια. Κατ' εμέ αναμένεται ανάλογη επιτυχία με "Το δείπνο", καθώς ο Herman Koch εξελίσσεται στον μετρ του είδους.
Κυνικά ρεαλιστικό και υπέροχο!!
Νελλη Πετριανίδη 29-06-2015 Συμμετέχοντας στον μαραθώνιο ανάγνωσης το "εξοχικό με πισίνα " ειναι το δεύτερο βιβλιο απο την ίδια κατηγορία που διάβασα έχοντας αποφασίσει να διαβάσω και τα τρία βιβλια κάθε κατηγορίας απο τις εννέα (χωρίς να αποσκοπώ σε κάποιο επιπλέον πλεονέκτημα σε σχέση με τους άλλους συμμετέχοντες) Το βιβλιο αυτο απολυτα ρεαλιστικό και κυνικό με έκανε να μάθω και να σκεφτώ μεσα απο τις σκεψεις και τα συναισθήματα του γιατρού Μαρκ Σλοσερ ποσο φθαρτοι και τραγικά φοβισμένοι,άσχετοι,ψεύτες,ενοχικοί και θλιβερά απαίσιοι ειναι οι ανθρώποι ως φυσική υπόσταση σε σχέση με τη φυσική νομοτέλεια! Ο Σλοσερ είναι γιατρός πλουσίων πελατών εθισμένων στην προσωπική τους πλήξη - ανία - παράνοια συρρέουν στο ιατρείο του απλά για να ακούσουν αυτο που θέλουν ....αφού εχουν πει αυτο και μονο αυτο που θέλουν να ακουσει ο γιατρός τους υποδυόμενος ότι ενδιαφέρεται και τους χαρίζει άπλετο απο τον πολύτιμο χρόνο του μαζι με κάποια θεραπεία ....πολλές φορες άκρως "τοξική " ή ψεύτικη! Όλο το σκηνικό αλλάζει οταν η οικογένεια του γιατρού που ειναι ίσως το μονο μη σκοτεινό σημείο της ζωής του αποφασίζει τις ετήσιες διακοπές. Ο γιατρός αγαπάει τις δυο πανέμορφες κόρες του και την θλιβερά ευτυχισμένη σύζυγο του.... Υποθετικά μοιραία καλούνται να περάσουν κοινές διακοπές με κάποια οικογένεια στην οποία ανήκει το εξοχικό με πισίνα και αποτελείται απο έναν σύζυγο άξεστο "σταρ"του κινηματογράφου,μια σύζυγο όμορφη ζηλιάρα και καταπιεσμένη απο τον αρχοντοχωριάτη σταρ και φυσικά τα δυο παιδια τους αγόρια και συνομήλικα των παιδιών του γιατρού. Απο εκείνο το καλοκαίρι και μετα σιγά σιγά η αφήγηση γινεται ανατρεπτική σοκαριστική τραγική και παράλληλα αστεία . Ενα θλιβερό γεγονός ανατρέπει τα ¨παντα¨ τα τοποθετεί σε αλλη κλίμακα αξιών ήθους και συνειδητών ιδεωδών.Τιποτα δεν ειναι όπως φαίνεται ....και αυτο τελικά ειναι και το μυστικό κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα του θανάτου .....και θα αποκαλύψει ανθρώπινες αδυναμίες και άδικες καταλήξεις με οδηγό το απολυτα αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης και της προστασίας των δικών σου δημιουργημάτων !!! Εξοργιστικά πρωτότυπο βιβλιο και ανηλεώς κυνικό!!
Πολύ καλός τρόπος γραφής. Άμεσος αλλά και ειλικρινής, με εξαιρετικές φιλοσοφικές παρεμβάσεις που βάζουν τον αναγνώστη να σκεφτεί βαθύτερα πράγματα της καθημερινότητας που περνάνε απαρατήρητα. Όσο για την πλοκή, εκτυλίσσεται σταδιακά αυξάνοντας την αγωνία του αναγνώστη και καθιστώντας αδύνατο να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Ο κυνικός χαρακτήρας του γιατρού Μαρκ Σλοσερ επισκιάζεται σιγα σιγά από την αγάπη του για τις δύο έφηβες κόρες του και αποκαλύπτεται μέχρι που είναι ικανός να φτάσει ένας άνθρωπος στην πιθανότητα και μόνο κάποιος να έχει βλάψει το παιδί του. Ένα βιβλίο που θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα και ένας συγγραφέας που σίγουρα θα επιδιώξω να ξαναδιαβάσω.
Ξεκινώντας αυτό το βιβλίο (το έβδομο του «Μαραθωνίου» για μένα), φάνηκε ότι επρόκειτο για κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι είχα διαβάσει ποτέ μέχρι σήμερα και ... ομολογώ πως μου κίνησε το ενδιαφέρον. Ήταν απίστευτα κυνικό, ωμό και απροκάλυπτο, και έπιασα τον εαυτό μου να θέλει να δει πού το πήγαινε ο συγγραφέας. Για ένα σημαντικό αριθμό σελίδων, όλα καλά. Δεν είναι αυτό που θα επέλεγα σε άλλη περίπτωση, αλλά προκαλεί και κρατάει το ενδιαφέρον χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Από ένα σημείο και μετά, όμως, άρχισαν τα προβλήματα... Πρώτα πρώτα, για άλλη μια φορά ... δεν πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα! Και θα ήθελα, στο πλαίσιο αυτού του «Μαραθώνιου», να έχω την ευκαιρία να διαβάσω περισσότερα πραγματικά αστυνομικά μυθιστορήματα και όχι άλλα είδη, που δεν έχουν πολύ μεγάλη σχέση με αυτά. Δεύτερον, από κάποιο σημείο και μετά ... η ιστορία δεν φαίνεται να έχει και τόσο νόημα. Αναρωτιέται κανείς: «Γιατί όλα αυτά; Γιατί στην ευχή τόσος χαμός, αν αυτή είναι η κατάληξη στο τέλος;;!!). Μοιάζει να μην αξίζει το χρόνο τουλάχιστον όσων από εμάς δεν αρέσκονται σε τόσο κυνισμό και ωμότητα, το να περνάει ο συγγραφέας τους ήρωές του από τόσα και τόσα, που δοκιμάζουν κάθε κώδικα αξιών του αναγνώστη, αλλά και όλες τις αντοχές του ως ανθρώπου, και στο τέλος να καταλήγει την ιστορία όπως την καταλήγει, πιο κυνικά και πιο ... χωρίς νόημα απ’ όσο θα μπορούσε ποτέ να περιμένει κανείς... Δεν αμφισβητώ ότι μπορεί να υπάρχει κάποια αξία στον τρόπο αυτό γραφής, την οποία φαίνεται πως έχουν ανακαλύψει όλοι οι αναγνώστες που σχολίασαν το βιβλίο πιο πριν, απλώς αυτή απέχει πολύ από το να μπορεί να ικανοποιήσει εμένα. Αλλά, εδώ που τα λέμε, εμένα δεν μού άρεσε καθόλου -αλλά ΚΑΘΟΛΟΥ- ούτε και «Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε»! Το βρήκα, αν όχι το χειρότερο, πάντως μέσα στα πέντε χειρότερα βιβλία που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Οπότε...
εδώ εκφράζονται πολύ έντονα τα συναισθήματα των ηρώων με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, αυτό κρατάει την ανάσα περισσότερο και λιγότερο η πλοκή σε σχέση με άλλα " αστυνομικά " μυθιστορήματα. Πολλές φορές αισθάνθηκα ότι ο γιατρός Μαρκ Σλόσερ μεσ την κυνικότητα του είναι παρανοϊκός και δεν ξέρω αν είναι πιο πολύ απ'τους υπόλοιπους της παρέας ή λιγότερο. Γενικά τα άτομα που περιγράφονται στο έργο αυτό είναι ακραίες περιπτώσεις και γι αυτό βγάζοντάς σε απο το πραγματικό στο φανταστικό-φανατικό σε εθίζει......
Ο Herman Koch φτιαχνει έναν πολύ ιδιαιτερο πρωταγωνιστη, κυνικο, ομοφοβικο και ρατσιστη θα ελεγα που όμως σε κραταει σε ενδιαφερον με τον τοσο ωμο τροπο που περιγραφει τα πραγματα. Ειδικα αν εχεις και λιγο σχεση με τους γιατρους θα το βρεις ακομα πιο ενδιαφερον να δεις πως θα μπορουσαν να σκέφτονται! Ισως τελειωνοντας το βιβλιο να μην καταλαβεις καλα πως στο καλο εβαλε τετοιο τελος και ισως να πεις πως γινονται αυτά και όλα συνεχιζονται σαν να μην εγινε τιποτα! Εχει λιγα κενα το σεναριο αλλα πραγματικα σε κραταει μεχρι το τελος.
το βιβλίο δε με ενθουσίασε παρόλο που οι κριτικές είναι εκθειαστικές. περίμενα κάτι παραπάνω. έχει ιδιαίτερο τρόπο γραφής αλλά δεν μπορώ να πω ότι είναι αστυνομική λογοτεχνία. είναι ένα ρεαλιστικό ψυχογράφημα με κοινωνικές διαστάσεις
Δε μπορω να ειμαι αντικειμενικη για το συγκεκριμενο βιβλιο γιατι εχοντας διαβασει Jo Nesbo πριν απο αυτο το βιβλιο αυτοματα υποβαθμιζεται.. Σε γενικες γραμμες ηταν μετριο προς το καλο.. Ενδιαφερουσα υποθεση,θιγει πολλα κοινωνικα φαινομενα της εποχης. Ο Κοχ εχει περιεργο τροπο γραφης.. Σε ορισμενες περιπτωσεις θυμωνα με τον πρωταγωνιστη και το τελος του το θεωρω αρκετα ασαφες..
Ωραία γραφή, έξυπνη πλοκή σε κρατάει μέχρι το τέλος!