PUBLISHERS WEEKLY BEST BOOK OF THE YEAR
Όταν ένας πλούσιος εργένης πεθαίνει στον φθινοπωρινό χορό, μια δεσποινίδα αναλαμβάνει τον ανάρμοστο ρόλο της ντετέκτιβ, σε μια κωμωδία γεμάτη δράση.
Η δυναμική Beatrice Steele δεν είναι ακριβώς μια «σωστή δεσποινίς»: είναι φριχτή στο κέντημα, δεν διαθέτει μουσικές ικανότητες και η ζωγραφική της είναι τόσο κακή που τρομάζει τον κόσμο. Παρακολουθεί όμως με τεράστιο πάθος τα εγκλήματα στις εφημερίδες. Κατά τα άλλα, ζει μια απολύτως ευχάριστη ζωή με την μητέρα της που όλο παντρολογάει, τον πατέρα της που όλο κάνει πλάκες, και τις δυο μικρότερες αδελφές της – την όμορφη Louisa και την άχρωμη Mary.
Στον χορό, η Beatrice προσπαθεί να είναι τύπος και υπογραμμός. Ξαφνικά, στα μισά ενός μινουέτου, ο περιζήτητος εργένης Edmund Croaksworth πέφτει νεκρός. Έξω μαίνεται η καταιγίδα κι η βραδιά εξελίσσεται σε μια φρενίτιδα πανικού, φόβου και προδοσίας, αφού είναι ξεκάθαρο πως όλοι είναι παγιδευμένοι μαζί με έναν δολοφόνο. Η Beatrice πρέπει να υπερβεί την κοσμιότητα και την ευπρέπεια, για να φέρει τη δικαιοσύνη – πριν γίνει κι άλλος φόνος.
ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ
Πανέξυπνο, αστείο, γεμάτο σασπένς.
People
Αν μεγάλωσες διαβάζοντας Τζέιν Όστεν και Αγκάθα Κρίστι ή είσαι φαν του Μπρίτζερτον και του Knives Out θα το λατρέψεις.
Kate Stayman-London, συγγραφέας
Προκλητικό, σατιρικό και τόσο μα τόσο διασκεδαστικό!
Kirkus
Ένα εξαιρετικό ντεμπούτο. Η Seales γοητεύει με το χιούμορ της, τη λεπτοδουλεμένη πλοκή και την σφιχτή αφήγηση.
Publishers Weekly
Το λάτρεψα: μια μείξη κωμωδίας εποχής και αστυνομικού, υπέροχο.
Sophie Irwin, συγγραφέας
Έχει κάτι για όλους: έναν έρωτα που σιγοκαίει, ένα περίπλοκο παζλ και πανέξυπνους διάλογους που θα έκαναν την Austen περήφανη. Το διάβασα σε χρόνο ρεκόρ. Μην το χάσετε.
Ashley Winstead, συγγραφέας
Ετοιμαστείτε να γελάσετε δυνατά, να σοκαριστείτε και να το καταδιασκεδάσετε!
India Holton, συγγραφέας
Το βιβλίο αυτό προσπαθεί να συνδυάσει στοιχεία αστυνομικού μυθιστορήματος με τα στοιχεία της καθημερινής ζωής των κατοίκων της αγγλικής υπαίθρου, την εποχή της Αντιβασιλείας. Καταρχάς, η υπόθεση που αφορά το έγκλημα και την εξιχνίαση αυτού, είναι ενδιαφέρουσα και κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία μέχρι την τελική έκβασή του. Οι περιγραφές που αφορούσαν τη ζωή των κατοίκων της υπαίθρου με όλους αυτούς τους κανόνες και τις απαγορεύσεις (ιδίως για τις γυναίκες) έφτασαν στα όρια του βαρετού και του μονότονου. Δεν έχω διαβάσει Jane Austen μόνο κάποιες μεταφορές στον κινηματογράφο έχω δει, οπότε δεν γνωρίζω εάν η συγγραφέας πέτυχε το στόχο της. Επίσης, ούτε οι ήρωες του έργου με ενθουσίασαν. Μου φάνηκαν επιφανειακοί και αλαζόνες. Η Μπεατρίς Στιλ δεν κατάφερε να κερδίσει τον αναγνώστη με την προσωπικότητα της, ούτε να ξεδιπλώσει στο έπακρο τις ικανότητές της ως προς την διαλεύκανση του μυστηρίου. Ίσως ο μόνος ήρωας που είχε κάποιο ενδιαφέρον ήταν ο Επιθεωρητής Ντρέικ. Πιστεύω πως το βιβλίο αυτό θα ήταν πολύ καλύτερο εάν ήταν ένα «καθαρόαιμο» αστυνομικό μυθιστόρημα χωρίς όλες αυτές τις ανούσιες περιγραφές. Τέλος, κρίνω πως ο τίτλος «Ένα πολύ ευχάριστος φόνος» είναι ατυχής. ευχάριστος για ποιον; το θύμα; το θύτη; τους αναγνώστες; ένας φόνος δεν μπορεί ποτέ να είναι ευχάριστος…