Δικά μας παιδιά

Τι μας χωρίζει και τις μας ενώνει με τα νέα παιδιά; Τα καταλαβαίνουμε ή δεν θέλουμε καν να δώσουμε μια ευκαιρία σ’ αυτή την επικοινωνία που βρίσκεται συνήθως σε λήθαργο; Η Σοφία Νικολαΐδου στο καινούργιο της μυθιστόρημα "Δικά μας παιδιά" στρέφει το βλέμμα της στη νέα γενιά και προσπαθεί να την καταλάβει. Κάτι που θα έπρεπε να κάνουμε όλοι.
Συνέντευξη

Η Σοφία Νικολαΐδου ξύπνησε ένα πρωί σε μια εποχή που κατάλαβε ότι δεν καταλαβαίνει τα πάντα. Θέλησε έτσι να γνωρίσει τις ζωές των παιδιών που έγιναν ένα με το ραπ και να αφηγηθεί τις ιστορίες τους. Άκουσε τη μουσική τους, και μπήκε στα δωμάτιά τους. Το μυθιστόρημα αυτό δεν είναι μόνο ραπ και οπαδικά επεισόδια. Η συγγραφέας φόρεσε το κρέας και τα κόκαλα των παιδιών που περπατούν στους δρόμους και τα γήπεδα, και άφησε πίσω της ένα μυθιστόρημα που φέρνει σε επικοινωνία δύο γενιές.
Συνέντευξη

Πολλά θέματα που μας απασχολούν όλους μας όταν μιλάμε για τους νέους, και βέβαια απασχολούν και τους ίδιους, όπως οι σχέσεις και το σεξ, η ρευστότητα των ρόλων και των φύλων, η φιλία, θίγονται εδώ χωρίς τυμπανοκρουσίες, ρευστοποιούνται μέσα στην ίδια την ιστορία. 
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο

Μες στον κόσμο που αλλάζει ραγδαία, που σαρώνεται από παράδοξες ειδήσεις, μεγαλώνουν τα παιδιά της Σοφίας Νικολαΐδου. Και εκείνη με τη γραφή φτιάχνει από την αρχή τα πορτρέτα τους. Και προσθέτει στη συνταγή της το θάρρος και την τόλμη, για να βρει και να χαρίσει λίγη ελπίδα στη νιότη που βάζει τα δυνατά της να αντέξει τούτο το τέλμα, αυτό το πνευματικά παλιό που δεν κάμπτεται τόσο εύκολα. 

Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Η Σοφία Νικολαΐδου περιγράφει στο νέο της μυθιστόρημα μια εντελώς σύγχρονη κατάσταση, έχοντας στο επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη και ήρωες νέα παιδιά, αλλά και τους γονείς τους. Οι ζωές των βασικών χαρακτήρων συνδέονται ποικιλοτρόπως, ενώ το χάσμα των γενεών ολοένα και μεγαλώνει, καθώς τα νέα παιδιά χρησιμοποιούν μια ολοφάνερα άλλη γλώσσα, δημιούργημα της εποχής της. Οι ανησυχίες όμως και τα βασικά ερωτήματα παραμένουν ίδια.

Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Το να βρει κανείς τη φωνή του ήρωα είναι ένα από τα πρώτα ζητούµενα στην πεζογραφία. Ένα παραπάνω όταν οι ήρωες είναι παιδιά: να µην ακούγεται ψεύτικο, αυτή είναι πάντα η έγνοια. Και να είναι διακριτή η φωνή.

Συνέντευξη

Μια παρέα παιδιών στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου που τα φέρνει πιο κοντά η ραπ μουσική. Θύρες γηπέδων που στάζουν αίμα, σχολικός εκφοβισμός, διαφθορά και σήψη, ζευγάρια και μονογονείς που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, ή και όχι, με σκηνικό μια Θεσσαλονίκη που πάλλεται στον ρυθμό μιας μουσικής που οι μεγαλύτερες γενιές πασχίζουν να καταλάβουν. Η Σοφία Νικολαϊδου τολμά με γνώση και ευαισθησία να καταδυθεί σε ένα σύμπαν που μοιάζει άβατο και να φιλοτεχνήσει χαρακτήρες, τόσο νέων παιδιών όσο και των γονιών τους, που μοιάζουν οικείοι και αναγνωρίσιμοι.

Συνέντευξη

Στη νέα γενιά και τις ανείπωτες ιστορίες τους στρέφει το βλέμμα η Σοφία Νικολαΐδου με το νέο της βιβλίο «Δικά μας παιδιά». Πρόκειται για ένα βιβλίο που κοιτάει διεισδυτικά και στοργικά μία γενιά που όλο και περισσότερο φαίνεται να απομακρύνεται: από εμάς και από όσα ξέρουμε. Είναι η γενιά των social media, του οπαδισμού, της παραβατικότητας, της ραπ. Η συγγραφέας τολμά να κοιτάξει πίσω από τις κλειστές πόρτες και να πει την ιστορία των παιδιών που απομονώνονται στα δωμάτιά τους, που ζουν τη ζωή τους online, που ακούν δυνατά μουσική. Στόχος της είναι να ακούσει, να καταλάβει και εντέλει να διανύσει τα χιλιόμετρα που της αναλογούν ώστε να γεφυρώσει το χάσμα που ολοένα δείχνει να αμβλύνεται.

Συνέντευξη

Από τα πλέον ενδιαφέροντα ελληνικά μυθιστορήματα των τελευταίων μηνών και που έχει ακόμα και μιας άλλης διάστασης πρόταση να καταθέσει. Καθώς οι χαρακτήρες διαθέτουν μια ηλικιακή ποικιλία και από την άλλη η αφήγηση άλλοτε εστιάζεται στον εσωτερικό κόσμο των εφήβων κι άλλοτε στις ανησυχίες των ενήλικων γονέων τους και ακόμα καθώς η γλώσσα με την οποία είναι γραμμένο διαθέτει μια ανατρεπτικά νεανική λογοτεχνικότητα μέσω της οποίας φωτίζονται σκέψεις, αποφάσεις, πράξεις και υπαναχωρήσεις ενηλίκων και ανηλίκων, το έργο «Δικά μας παιδιά» κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί ως ένα γνήσιο μυθιστόρημα cross over, λογοτεχνικό κείμενο, δηλαδή, που διαπερνά τις ηλικιακές αναγνωστικές ομάδες και παράλληλά καταφέρνει ισότιμα να αναπτύξει σκέψεις και συναισθήματα ανθρώπων που αν και απέχουν μια γενιά οι μεν από τους δε, εντούτοις κάτω από μια τέτοιων προδιαγραφών εξιστόρηση οι θέσεις και οι αντιθέσεις τους συνυπάρχουν και εξηγούνται.

Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Στο καταπληκτικό μυθιστόρημα της καταξιωμένης συγγραφέως Σοφίας Νικολαΐδου η πεζογραφία της, η δομή των κειμένων της, η κατασκευή των λογοτεχνικών της εκδοχών, σε καμιά περίπτωση δεν μπουκώνει τον αναγνώστη, δεν του προκαλεί δυσαρέσκεια, δεν τον δυσκολεύει στο να παρακολουθήσει με τρόπο απολαυστικό ό,τι του προσφέρεται. Απεναντίας, του δίνει ανάσες χωρίζοντας τους μύθους σε μικρά κεφάλαια, που το καθένα έρχεται να συμπληρώσει το προηγούμενο και να προϊδεάσει για το επόμενο· δίνει ανάσες λοιπόν η συγγραφέας, έτσι ώστε η διαδρομή να γίνεται με μια μέθοδο σημαντικής εκφοράς, πολύ ικανοποιητικής παραμέτρου και πολλών ειδών χαρακτηριστικές συνιστώσες, άρα με αυτό το πρώτο δεδομένο μπορούμε να συμπεράνουμε την άρτια τεχνική με την οποία εργάζεται, τη λεπτότητα, τη διακριτικότητα και το σασπένς με τα οποία στήνει την ιστορία της, τέλος, την πολυδαίδαλη μυθοποιητική συμπεριφορά, τη λεπτομέρεια και την –με χαρακτηριστικά θρίλερ– ισορροπημένη λεκτική απόσπαση, καθώς και τη δραματοποιημένη δυνατότητα προσέγγισης μιας –κατά πολύ– ρεαλιστικής εικόνας, η οποία έτσι αποπνέει και μεγαλύτερη αληθοφάνεια.

Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα από τη Σοφία Νικολαΐδου, η οποία βάζοντας εξίσου στο μικροσκόπιο την πλευρά των ενηλίκων μαζί με τα παιδιά, μοιράζοντας το βιβλίο της ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους, προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε ζητήματα που ταλανίζουν την κοινωνία μας,

Συνέντευξη

Η πεζογράφος της Θεσσαλονίκης είναι δεινή αφηγήτρια. Επινοητική, ξέρει να πλέκει τα νήματα, να δένει κόμπους και την κατάλληλη στιγμή να κάνει αποκαλύψεις οι οποίες προσφέρουν απόλαυση. Κινείται αμφίδρομα στον χρόνο και με καλό μοντάζ δείχνει τον τρόπο που οι άνθρωποι φαίνονται ο ένας μέσα απ’ τα μάτια του άλλου.
Δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Σχεδόν καθημερινή κεντρική είδηση, σε εφημερίδες, σε κανάλια και στον ηλεκτρονικό Τύπο: έφηβοι που εκφοβίζονται και προπηλακίζονται στο σχολείο, βίαια, ακόμα και θανατηφόρα περιστατικά, γονείς που ανησυχούν ή και εξοργίζονται. Σε αυτόν τον ρευστό, αγχώδη και κάποτε σκοτεινό κόσμο παραπέμπει το καινούργιο μυθιστόρημα Δικά μας παιδιά, Μεταίχμιο, της Σοφίας Νικολαΐδου η οποία για άλλη μια φορά καταπιάνεται με ένα καυτό ζήτημα του κοινωνικού περίγυρου. Γονείς και παιδιά μπλέκονται στην αφήγηση της Νικολαΐδου σε ένα άγριο και ασυμμάζευτο κουβάρι στο οποίο δεν ανακατεύονται παρόλα αυτά τα αγκάθια των αυστηρών διαχωριστικών γραμμών ούτε οι γονικές προκαταλήψεις με τη συνακόλουθη αγανάκτηση και ηθικολογία. Ναι, οι γονείς ζουν στη σφαίρα της γενιάς τους και δυσκολεύονται να καταλάβουν (αν θα καταλάβουν ποτέ) τις αντιδράσεις και τη γλώσσα των παιδιών (η γλώσσα των παιδιών συνιστά μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις του βιβλίου: φυσική και ρεαλιστική, όπως την ακούμε κάθε τόσο τριγύρω μας, αλλά χωρίς εξπρεσιονιστικές διογκώσεις). Και σίγουρα τα παιδιά δυσφορούν με τους γονείς, κλείνουν σαν στρείδια μπροστά τους και γίνονται επιθετικά μαζί τους. Όμως, οι γονείς δεν υπήρξαν ποτέ ακέραιοι και αναμάρτητοι όσο δεν ήταν ακόμη γονείς και δεν παύουν ούτε και τώρα που είναι επιφορτισμένοι με δύστροπα καθήκοντα. Και τα παιδιά μπορεί να αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, τη μάνα και τον πατέρα τους, να παίζουν συνέχεια ραπ, λατρεύοντας τους στίχους της (τις μπάρες) και να φορούν ρούχα πνιγμένα στο μαύρο (κυρίως τα κορίτσια), αλλά παραμένουν ανασφαλή και πανικόβλητα, αν όχι και έτοιμα να ζητήσουν ανά πάσα στιγμή μια προστατευτική αγκαλιά.

Η Σοφία Νικολαΐδου καταφέρνει κάτι πολύ ιδιαίτερο. Μπαίνει στο πετσί των εφήβων της εποχής μας, από το πώς μιλάνε μέχρι το πώς τραγουδούν, μυείται στην ψυχοσύνθεσή τους και μετατρέπει όλη αυτή τη συγγραφική ταύτιση σε έκδηλη λογοτεχνική ατμόσφαιρα. 

Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Η συγγραφέας αποκαλύπτει τους λόγους που την ώθησαν να γράψει για τη νέα γενιά, ενώ καταγράφει τον παλμό της σύγχρονης κοινωνίας, αγγίζοντας το παρόν και τις προκλήσεις του. 
Συνέντευξη

Αυτό που ήθελα να αποτυπώσω με το μυθιστόρημα «Δικά μας pαιδιά» είναι το φλογοβόλο τώρα – τη στιγμή που συμβαίνει. Το πώς αντικρίζονται οι δυο γενιές, η γενιά των εφήβων αλλά και η γενιά των γονιών τους, που υπήρξαν κι αυτοί έφηβοι παλαιότερα. Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις το σήμερα αποκομμένο από το χθες, μακριά από τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκε. Με ενδιέφερε πολύ να δω αφηγηματικά αν αυτός ο γκρεμός που χωρίζει τις δυο γενιές και αφορά τη γλώσσα, τα γούστα, τον τρόπο που κανείς αντιλαμβάνεται και μετράει τα πράγματα μπορεί να γίνει, κάποια στιγμή, γέφυρα.
Συνέντευξη

aisthisis.gr

Κριτική βιβλίου

Το βιβλίο της Σοφίας Νικολαΐδου, μια καλαίσθητη έκδοση με σύγχρονη θεματολογία, αποτελεί κείμενο υψηλής αισθητικής αξίας. Η συγγραφέας εστιάζει με διεισδυτική ματιά στην εφηβική ηλικία και στα αδιέξοδά της, ανατέμνοντας την ψυχοσύνθεση των εφήβων. Η πλοκή διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Η αδιάκοπη και κινηματογραφική δράση δυσκολεύει τον αναγνώστη να αφήσει το βιβλίο πριν το τελειώσει.
literature.gr

Η λογοτεχνία μπορεί να κάνει αυτό που κάνει πάντα. Να μας κάνει να νιώσουμε και να σκεφτούμε. Να μετακινήσει τις βεβαιότητες, να μας κάνει να καταλάβουμε κάπως παραπάνω το άγνωστο κι αυτό που μας τρομάζει. Να μας κάνει λίγο πιο συμπονετικούς, λίγο πιο ανοιχτούς, ακόμα πιο ανθρώπινους. Η τέχνη, καμιά φορά, έχει τη δύναμη να θεραπεύει. 
Συνέντευξη