Δεν υπήρχε πιο πιστό επιχείρημα ότι ήταν ζευγάρι από τον τρόπο που κοιτάξανε τον ουρανό

Δυο άνθρωποι είναι µαζί και µετά δεν είναι πια. Ένας χωρισµός στην Αθήνα γίνεται η αιτία για δύο ξεχωριστές πορείες µέσα στον κόσµο. Ό,τι και να κάνουν όµως παραµένουν φαντασιακά συνδεδεµένοι. Κατοικούν ο ένας στον άλλον και είναι ο ένας του άλλου. Ακόµη ερµηνεύουν τα πάντα µέσα από το πρίσµα της σχέσης, χωρίς να το θέλουν, ζουν και αναπνέουν σε ένα εδώ και τώρα που δεν έχει καµία σχέση µε το πριν. Όλα όµως τους µοιάζουν τόσο ίδια.
Μέσα από µια εναλλαγή τόπων οι ήρωες έρχονται αντιµέτωποι µε την απώλεια και χωρίς να το αντιλαµβάνονται αλλάζουν κάθε στιγµή.
Ο Φώτης Μανίκας γράφει πάνω στα αισθητήρια όργανα των πρωταγωνιστών του. Με µια προσεκτική και αρκετές στιγµές ιλιγγιώδη τριτοπρόσωπη αφήγηση φτάνει κοντά στα όρια για να εξερευνήσει πώς συµβαίνει το «δύο» όταν είναι «ένα» και πώς από «ένα» γίνεται «δύο».

Να δουλεύουµε µαζί στο Αττικό. Να φοράµε ρόµπες. Να κατεβαίνουµε στο διάλειµµα για τσιγάρο. Να µας λένε γεια ασθενείς µε µάσκες και ορούς. Να σκάει το φως στο πάτωµα και µετά στα µάτια µας και µετά. Ας το κόψουµε µετά. Γάµα το «µετά»! Βαρέθηκα. Να γίνουµε γέροι που κόβουνε το τσιγάρο. Να γίνουµε. Να φύγουµε µακριά. Να πετάξουµε. Να πετύχουµε πουλιά. Να γίνουµε να φύγουµε µακριά. Πολύ µακριά. Να µη φαινόµαστε. Να µην.
Απόσπασμα από το βιβλίο