[…] ένα ακόμη μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου βλέπει το φως της δημοσιότητας –το πιο προσωπικό και ιδιοσυγκρασιακό, κατά τη γνώμη μας […]. Ο Μάνος Ελευθερίου καταφέρνει να κερδίσει την πολυσημία της αλληγορίας με όχημα μια εκ πρώτης όψεως ρεαλιστική ιστορία, μετατρέποντας τη σωματική καθήλωση του ήρωά του σε αδιάκοπη πνευματική και ψυχική κινητικότητα.
Να ζει κανείς ή να μη ζει;
Ο Ελευθερίου μετατρέπει επιδέξια ένα μυθιστόρημα αγωνίας, με θέμα έναν άνθρωπο-συγγραφέα εγκλωβισμένο σ’ ένα πηγάδι, σε ένα στοχαστικό αφήγημα μυητικής διαδρομής προς το θάνατο. […]
Από το μέσο σχεδόν του βιβλίου και εξής, ο Ελευθερίου θέτει σε λειτουργία τη συγγραφική του επινοητικότητα ώστε να το μετατρέψει σε έναν υποβλητικό ύμνο στη δύναμη και την ικανότητα της φαντασίας να μετουσιώνει τη στιγμή της μεγάλης δοκιμασίας σε λυτρωτική φυγή. Προς τα πού; Το μυθιστόρημα του Ελευθερίου εξελίσσεται σε κείμενο μυητικής (και παρηγορητικής) διαδρομής προς το θάνατο. […]
Αγαλλιάζω κάθε φορά που η λογοτεχνία μού επιφυλάσσει την ανάγκη για τη σιωπή του κριτικού. Με άλλα λόγια, την ανάγκη να ανταποκριθώ στον Άνθρωπο στο πηγάδι με τα λόγια ενός άλλου ποιητή, του Τάκη Σινόπουλου, που περιγράφει επίσης το θάνατο ως λυτρωτική στιγμή: «Ν’ αφήσεις να φυσάει ο χρόνος και ν’ απομακρύνεσαι σιγά σιγά από την προκυμαία – ένα γκρίζο όνειρο τώρα, ένα θαμπό όνειρο σα σκηνικό στην καταχνιά, τίποτα άλλο».
Πνευματώδες, ευφυές και φιλοσοφημένο το νέο μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου.






















