Πολλά υποσχόμενο πρώτο ξεκίνημα. Τόσο η σύλληψη του θέματος, η υπεξαίρεση της ταυτότητας και της ζωής ενός άλλου, όσο και η πραγμάτευσή του, που διατηρεί το σασπένς αμείωτο ως το αναπάντεχο τέλος, δείχνουν ότι ο πολύ νέος αυτός συγγραφέας έχει και τη διάθεση και τα φόντα να προχωρήσει στην κατεύθυνση μιας ολοκληρωμένης σύνθεσης.
Η ηθογραφία επιστρέφει δριμύτερη και μάλιστα στην ανανεωμένη της μορφή [...] Το ύφος στέκεται στο ύψος του , η αφήγηση ξέρει τους ρυθμούς της, και η σύνολη οικονομία του έργου ισορροπεί ανάμεσα στο τότε της Ελλάδας και στο τώρα, κάπου στα 1979, της Νέας Υόρκης και του ταξιδιού της επιστροφής.
Με το που αρχίζεις τον Άγγελο τιμωρό, το πρώτο μυθιστόρημα του 27χρονου Δημήτρη Καλαβρή, αγκιστρώνεσαι. Υπαρξιακό θρίλερ, όπου το γκροτέσκο συνυπάρχει με το ρεαλισμό, το βιβλίο του αποτυπώνει τις παράλληλες ιστορίες δύο αντρών. Δέσμιοι ενός παγανιστικού εθίμου που τηρούνταν στα Γιάννενα προπολεμικά, οι ήρωες λύνουν τους λογαριασμούς τους με καθυστέρηση δεκαετιών, έχοντας στο μεταξύ αναμετρηθεί με τα σκοτάδια της ψυχής τους. Και οι ελιγμοί του Καλαβρή ανάμεσα στη λαϊκή σοφία και την επαρχιώτικη στενομυαλιά, την παράδοση και τον πόθο για εκδίκηση, τον κατέστησαν υποψήφιο για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου του Διαβάζω.
Ο νεότατος (γ. 1980) Δημήτρης Καλαβρής [...] με μια ωριμότητα που παραξενεύει αφηγείται μια ιστορία που ισορροπεί δυναμικά ανάμεσα στο πραγματικό και το μη πραγματικό, ανάμεσα στο τραγικό και το γκροτέσκο. [...] Ο Δ. Καλαβρής χειρίζεται το πραγματολογικό υλικό του, στον οποίο οι προσμείξεις από τον λεγόμενο «μαγικό ρεαλισμό» είναι πολυάριθμες, με μια εξαιρετική αίσθηση ισορροπίας: λίγο πριν κατρακυλήσει το μυθιστόρημα στο αλλόκοτο, κατορθώνει και το συγκρατεί, αφήνοντας πάνω στο υλικό του μόνο την πινελιά του «μαγικού». Διαθέτοντας μάλιστα ένα στέρεο αφηγηματικό νήμα, που του το προσφέρει η δεύτερη παράλληλη δομή τού «Τώρα», στήνει μια συνεκτική αφήγηση, που καθόλου δεν τη διασπά η ηθελημένα ασαφής αχλύς τού «Τότε». [...] Ο 27χρονος συγγραφέας, ο πρώτος ορατός επίγονος του Μάτεσι και του «Παπουλάκη», καταφέρνει να μας παραδώσει μια εντελή αφήγηση, που έρχεται να προστεθεί σε άλλα βιβλία νεότερων συγγραφέων, στέλνοντας ευοίωνο σημάδι ότι η ελληνική λογοτεχνία, ωριμάζοντας, απαλλάσσεται από τον περιοριστικό, ψυχαναγκαστικό ιδεασμό τής πάση θυσία αναπαράστασης, βασική αιτία της καθυστέρησής της.





















