Αυτό που χαρακτηρίζει τη δουλειά της Ντοτρεμέρ είναι η θεατρικότητα στη σύνθεση των εικόνων. Κάθε εικόνα δημιουργεί ένα περιβάλλον, μια σκηνογραφία γεμάτη αντικείμενα που ορίζουν το χώρο και με τους πρωταγωνιστές να φορούν θεατρικά κοστούμια σαν να ήταν σχεδιασμένα από μεγάλους μόδιστρους σε στιγμές έμπνευσης. Τα αξεσουάρ, τα καπέλα ιδιαίτερα, καθώς και η υφή των υφασμάτων προσδιορίζουν τη θέση του καθένα στην ιστορία καθώς και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Η ζωγραφική είναι παραμυθένια και δείχνει ότι όλα είναι πιθανά και όλα μπορούν να συμβούν σ’ αυτήν τη φαντασίωση του ακραίου παραλογισμού.
Μία από τις εικονογράφους που αγάπησα από φοιτήτρια ακόμη ήταν η Rebecca Dautremer. Με ενέπνευσαν πολλές από τις εικονογραφήσεις της, αλλά ξεχωρίζω τη δική της Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Είναι ξεχωριστός ο τρόπος που βλέπει και αποτυπώνει μία ιστορία σε εικόνες, με φόρμες που αν και μοιάζουν αληθινές είναι πέρα για πέρα φανταστικές. Η χρωματική της παλέτα σε αυτό το βιβλίο είναι γεμάτη, άλλοτε γήινη και άλλοτε με έντονη αντίθεση του φούξια και του πράσινου, με πολλή φροντίδα σε κάθε μικρή λεπτομέρεια. Αυτό που όμως πραγματικά είναι υπέροχο για μένα είναι το στήσιμο των εικόνων της. Έχουν έναν ρυθμό σχεδόν χορευτικό και ακόμα και η πιο σταθερή εικόνα μοιάζει έτοιμη να ξεπηδήσει από το χαρτί.
«Νιώθω όλο και πιο άβολα μέσα στον σημερινό κόσμο»
Συχνά προσπαθούμε να καθοδηγήσουμε τα παιδιά υπερβολικά, να τους διδάξουμε πράγματα. Εγώ έχω περισσότερο την αίσθηση ότι πρέπει να δίνω υλικό και να εμπιστεύομαι τα παιδιά να το κάνουν ό,τι θέλουν. Κάποια παιδιά θα το αξιοποιήσουν πολύ, κάποια άλλα λιγότερο. Άλλα καθόλου. Όμως, αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο δική τους ευθύνη.
Συνέντευξη






















