Ένα διασκεδαστικό και ταυτόχρονα συγκινητικό ανάγνωσμα –που με τρόπο μη αγχωτικό– πλημμυρίζει τον αναγνώστη συναισθήματα.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Ένα ευρηματικό και γοητευτικό κείμενο με εξαιρετική πλοκή και διαφορετικές αφηγηματικές φωνές, για τη σημασία της σύνδεσης και της αλληλεπίδρασης των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία, για μια απίθανη και απρόσμενη φιλία ανθρώπων με διαφορετικές ζωές, που η μεταφράστριά του καταφέρνει με επιτυχία να το δώσει στην ελληνική γλώσσα διατηρώντας τη σπιρτάδα του, το χιούμορ και τη φρεσκάδα του.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
«Πάντα χρησιμοποιώ τη μυθοπλασία για να διατηρήσω την ψυχική μου υγεία, είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να απομακρύνεσαι από τον κόσμο για λίγο και να ζεις στη θέση κάποιου άλλου».
Συνέντευξη
Η Clare Pooley στο βιβλίο της θίγει πολύ σημαντικά μηνύματα: τον ηλικιακό και φυλετικό ρατσισμό, το bullying, την αυτοκτονία, την εγκατάλειψη και πολλά άλλα. Παρ’ όλα αυτά καταφέρνει να το κάνει με τόση μαεστρία και να περάσει τα μηνύματα που θέλει, τόσο ανάλαφρα, που «Οι επιβάτες της αποβάθρας 5» διαβάζονται γρήγορα κι ευχάριστα.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Η συγγραφέας έχει έναν ξεχωριστό τρόπο να κερδίζει τον αναγνώστη, αφηγούμενη μια ιστορία τρελή, με ολοζώντανους χαρακτήρες, ώστε να μας δώσει ένα ελπιδοφόρο βιβλίο, γεμάτο συγκινήσεις αλλά και χαμόγελο. Στο επίκεντρο η αποξένωση των μεγάλων πόλεων, το καθημερινό στρες για την επιβίωση, η τοξικότητα των σχέσεων, η αρρώστια και ο θάνατος, το εύκολο χρήμα, η επιδειξιομανία και ο εγωισμός, οι εικασίες που δεν οδηγούν πουθενά.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.























Πολύ ωραίο, γρήγορο και συγκινητικό βιβλίο! Εξαιρετική επιλογή για την καλοκαιρινή ραστώνη! Το συστήνω ανεπιφύλακτα...!
Μου άρεσε πολύ το πως στο «Οι επιβάτες της αποβάθρας 5» οι χαρακτήρες, ενώ τόσο διαφορετικοί, “δέσανε” μεταξύ τους και έφτιαξαν μια ιστορία που διαβάζεται μονορούφι.
Πολύ ωραίο και ανάλαφρο βιβλίο. Ό,τι πρέπει για όποιον ψάχνει ένα καλό feelgood βιβλίο!
Πώς γίνεται τόσες ζωές να επηρεάζονται από μόνο έναν άνθρωπο; Στην περίπτωση τής Αϊόνα, γίνεται! Μια ύπαρξη με τα δικά της σκοτάδια που, όμως, δεν είναι αρκετά ώστε να την εμποδίσουν να φωτίζει τα πάντα γύρω της! Η Αϊόνα είναι αυτός ο άνθρωπος που θα θέλαμε όλοι δίπλα μας!! Απλά πανέμορφο!!
Ας γίνουμε όλες σαν την Iona. Ας προσπεράσουμε τον σεξισμό και τον ηλικιακό ρατσισμό ή και τον συνδυασμό τους. Η Iona ξεπέρασε και τους κανόνες του τρένου και δημιούργησε μια παρέα τόσο ασύνδετη που όμως αυτό την έκανε απίστευτα αλληλοσυμπληρούμενη. Όπως εκείνη και η Μπία ήταν "όλο το κέικ" έτσι κ η παρέα αυτή της αποβάθρας 5 έδεσε τόσο όμορφα και έδωσε ένα αποτέλεσμα απολαυστικό.
Ενα εξαιρετικό βιβλίο! Στην ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο και όλα γίνονται για κάποιον λόγο… Και η C.P. το διατυμπανίζει αυτό, εύστοχα και άμεσα!!! Το διάβασα φέτος το καλοκαίρι του ‘25.
Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν τα διαβάζεις απλώς, αλλά τα κουβαλάς μαζί σου. Η γραφή είναι απλή και τρυφερή, με μια αλήθεια που σε αγγίζει χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς. Οι χαρακτήρες είναι ζωντανοί, με ελαττώματα και αρετές που θυμίζουν κομμάτια της δικής μας καθημερινότητας. Αν είχα αγαπήσει το Πράσινο Σημειωματάριο, αυτό το βιβλίο κατάφερε να το ξεπεράσει: έχει μεγαλύτερο βάθος, πιο έντονη συναισθηματική δύναμη και αφήνει εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία που ψάχνεις σε μια δυνατή ιστορία. Δεν είναι απλώς μια αφήγηση· είναι μια εμπειρία που σε κάνει να ξανασκεφτείς μικρές στιγμές, σχέσεις και δεύτερες ευκαιρίες. Ένα βιβλίο που θα συγκινήσει και θα μείνει στη μνήμη για καιρό.
Το πρώτο βιβλίο που ολοκλήρωσα το 2023 και συνειδητοποίησα ότι θα βαθμολογώ τα βιβλία με βάση πόσο τα διασκέδασα. Και το συγκεκριμένο το διασκέδασα πολύ. "Αυτό σημαίνει ότι δεν βρήκες ψεγάδια;" Όχι δα. Εντάξει, είχε πολλά κλισέ (ναι παντού υπάρχουν κλισέ, εννοώ κλισέ με την έννοια του στριφογυρίζω ελαφρώς τα μάτια μου μειδιάζοντας) και εντάξει, ώρες- ώρες οι τάχα υπαινιγμοί για την πλοκή ήταν μάλλον μασημένη τροφή για τον αναγνώστη, ενώ θα έλεγα ότι ήταν επηρεασμένο από τη νεοκουλτούρα της εποχής του πολιτικώς ορθού και του "woke", στο βαθμό που ένας ενήλικας της γενιάς των '70 αντιλαμβάνεται και αναπαράγει τις έννοιες. Αλλά δεν με ενόχλησε τίποτα κατά την ανάγνωση. Και πιθανόν η απουσία τους να ήταν πιο ηχηρή από την ολίγον τι αναμασημένη παρουσία τους. "Άρα το Πράσινο Σημειωματάριο της συγγραφέως θα το διάβαζες;" Αμέ.
Άκουγα για καιρό να γίνεται λόγος για βιβλία τύπου feel-good, κι ένα από τα διαμάντια που ανακάλυψα μέσα από τις προτάσεις των Bookstagrammers ήταν «Οι επιβάτες της αποβάθρας 5». Μια ετερόκλητη παρέα συνεπιβατών, με συνδετικό κρίκο την εκκεντρική Αϊόνα, μοιράζεται καθημερινά εμπειρίες, φόβους, ελπίδες και όνειρα, κι ο ένας στον άλλο βρίσκουν αποδοχή, κατανόηση και θάρρος να φτιάξουν ένα νέο μέλλον. Οι χαρακτήρες είναι άρτια σκιαγραφημένοι, αυθεντικοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, με ψεγάδια που άνετα ταυτίζεσαι μαζί τους. Λάτρεψα την Αϊόνα και τη Μάρθα λίγο περισσότερο απ’ τους υπόλοιπους. Οι διάλογοι έχουν χιούμορ και τα μηνύματα συγκινούν, με πιο σημαντικό το πόσο ανάγκη έχουμε την ανθρώπινη επαφή. Θίγονται η αυτογνωσία, η αλληλεγγύη, η ευτυχία, αλλά και ο ρατσισμός, η διαφορετικότητα, η καταπίεση. Ένα κοινωνικό βιβλίο που δίνει τροφή για σκέψη κι ενσυναίσθηση και μου άφησε μια πολύ όμορφη αίσθηση αισιοδοξίας. Πόσοι, άραγε, υποκρινόμαστε ότι είμαστε καλά, ενώ μέσα μας υποφέρουμε;