Έχοντας στο ενεργητικό της πολυσέλιδα μυθιστορήματα που έχουν τραβήξει το κοινό για τη συνθετική τους ματιά, η Μαίρη Κόντζογλου εισέρχεται στην περιοχή της μικρής φόρμας με διηγήματα που ξεπηδούν, αν δεν παίρνουν έμπνευση, από τη δύσκολη κατάσταση που βιώσαμε επί μήνες με την καραντίνα λόγω του ιού. Οι ήρωες είναι άνθρωποι καθημερινοί, οικείοι σε όλους μας. Είναι ένοικοι απέναντι πολυκατοικιών. Μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι. Από αυτή τη δύσκολη κατάσταση αναδύεται η ανθρωπιά, αλλά και οι μικροκακίες που κρύβουν. Τα μεγάλα πάθη και οι μικρές χαρές. Τα όνειρα που δεν πραγματοποίησαν και οι φόβοι που ανέσυραν από τα βάθη τους. Τα διηγήματα είναι ευθύβολα και ακαριαία. Σε αγγίζουν με άμεσο τρόπο, καθώς η Κόντζογλου βλέπει τους ήρωές της με μιαν ανθρώπινη συμπάθεια, δεν επιθυμεί να τους κρίνει ή να τους κατακρίνει. Καμιά φορά ένας μικρός ποδηλάτης μπορεί να μοιραστεί τους φόβους του με μιαν άγνωστη ή ένας Ρωμαίος και μια Ιουλιέτα να ζουν στο σήμερα και να πίνουν με διαφορετικό τρόπο το φαρμάκι τους.
0






















Το βιβλίο το είχα κανει προ παραγγελία, μια και φαινόταν επίκαιρο ως προς τα πρόσφατα γεγονότα που ζήσαμε. Με απογοήτευσε πλήρως και με εξέπληξε πόσο το βαρέθηκα,όντας τόσο λιγοσελιδο. Ηταν μια ωδή παραλόγου και απελπισίας μια ωδή στο ποιό θλιβερό κομμάτι του ανθρώπου. Την υπερβολή την επιφάνεια και την τραγωδία. Η προσδοκία μου ηταν μεγάλη. Ελπίζοντας σε ενα βιβλίο που θα ενδυναμώσει και θα αφοσιωθεί στην δύναμη που κρύβουμε μέσα μας οταν αντιμετωπίζουμε καταστάσεις σαν και αυτή. Αντιθέτως ήταν μια ακόμη μεγαλύτερη υπερβολή των ειδήσεων τις οποίες απέφευγα συστηματικά, αφιερώνοντας τον σκλαβωμένο χρόνο μου, διαβάζοντας, παίζοντας επιτραπέζια και καθε προσπάθεια να εμπλουτίσω τον εαυτό μου.