×

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών σας.

{{item.custom_attributes.author}}
Ποσότητα: {{item.quantity}}
{{item.total_price}} {{item.total_discounted_price}}
×
Υποσύνολο:
{{order.discounted_cost}}
Έκπτωση Προσφοράς:
{{order.promo_discount}}
Έκπτωση Κουπονιού:
{{order.extra_discount}}
Κόστος Αποστολής:
{{order.shipping_cost}}
Επιβάρυνση Πληρωμής:
{{order.payment_cost}}
ΣΥΝΟΛΟ:
{{order.final_cost}}
{{item.title}}
{{item.custom_attributes.author}}
{{item.price}} {{item.discounted_price}}
×
×
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΜΟΥ ΤΑ EBOOKS ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ
EBOOK
BEST SELLERS
10%
ΒΙΒΛΙΟ

Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα

Αγγελική Δαρλάση
Άλκη Ζέη
978-618-03-0350-6
224
16/11/2015
Διαθέσιμο
Μια ιστορία για την ταυτότητα, τη φιλία και την ανθρωπιά με φόντο τη σχετικά άγνωστη ιστορία της απόκρυψης των αγαλμάτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου.

Περιγραφή βιβλίου

Το βιβλίο εντάσσεται στον 6ο Μαραθώνιο Ανάγνωσης «Ήρωες και ηρωίδες του χτες και του σήμερα» που διοργανώνουν οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ από τον Οκτώβριο 2016 έως τον Μάιο 2017. Το βιβλίο ανήκει στην ομάδα βιβλίων που πρέπει να διαβάσουν οι μαθητές και οι μαθήτριες της ΣΤ’ Δημοτικού.

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι που είχε ακούσει τα αγάλματα να τραγουδάνε, είχε χορέψει μαζί τους στο φως του φεγγαριού, τα είχε δει να δακρύζουν.

Επειδή τα αγάλματα τις νύχτες ζωντανεύουν. Η Αγγελίνα το ήξερε καλά αυτό αφού μεγάλωσε μέσα στο μουσείο σχεδόν. Άλλωστε, το ότι είχε ένα ολόκληρο κι ένα μισό, «καταραμένο» χέρι την έκανε να τους μοιάζει ακόμα περισσότερο. Με εξαίρεση τον Τίκο, τον μόνο σάρκινο φίλο της, τα αγάλματα ήταν οι καλύτεροί της φίλοι.

Όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα, ο φόβος ότι θα επικρατήσει το σκοτάδι του ναζισμού έγινε ακόμα ισχυρότερος. Κι όσοι σχετίζονταν με το Μουσείο, από τους αρχαιολόγους μέχρι τους απλούς εργάτες, όλοι μοιράζονταν μια κοινή αγωνία· όλοι προστάτευαν το ίδιο μυστικό που έμοιαζε να συνοψίζεται σε μία και μόνο φράση: «Να προλάβουμε…».

Η Αγγελίνα θα θελήσει να μάθει εκείνο το μυστικό και θα βοηθήσει τον Τίκο να κρύψει το δικό του.


Μια βαθιά ανθρώπινη κι αντιπολεμική ιστορία για τη φιλία, την ενηλικίωση, την αναζήτηση ταυτότητας και την ανάγκη διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, βασισμένη στην πραγματική ιστορία της απόκρυψης των αρχαιοτήτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου.


«Πόλεμος, Αντίσταση, Απελευθέρωση, όλα περνούν μέσα από τον κόσμο της μικρής ηρωίδας. Κι έτσι η συγγραφέας μαθαίνει στα παιδιά, χωρίς διδακτισμό, πως η Αντίσταση δεν είναι μόνο τα όπλα… Δε γράφει η Αγγελική Δαρλάση, κεντάει βελονιά βελονιά, και κάνει να αγαπηθούν αυτά που κρύβει μέσα του ένα μουσείο».


Από το προλογικό σημείωμα της Άλκης Ζέη



Πληροφορίες

  • Αγγελική Δαρλάση
  • Άλκη Ζέη
  • 978-618-03-0350-6
  • 224
  • 16/11/2015
  • 14 Χ 20,5
  • Μαλακό

Σχόλια

  • avatar
    No Title
    Σοφία Β
    σχεδόν 2 χρόνια

    Θα ήθελα να το διαβάσουμε με τα κορίτσια μου.

  • avatar
    No Title
    Αργυρή Τ
    σχεδόν 2 χρόνια

    Χαίρομαι ότα κυκλοφορούν βιβλία για παιδιά-γνώσεων ή μυθοπλασίας-με τα οποία τα παιδιά "μαθαίνουν" ελάχιστα γνωστά γεγονότα της ελληνικής ιστορίας.. Αργυρή Τσιριμονάκη

Κριτικές...

Συνέντευξη στην Τζωρτζίνα Ντούτση,  www.in.gr, 13/11/2015 
Συνέντευξη στον Γιώργο Κιούση,  presspublica.gr, 21/11/2015 
Απόστολος Πάππος,  Elniplex, 1/12/2015 
Μαρίζα Ντεκάστρο,  Ο Αναγνώστης, www.oanagnostis.gr, 11/12/2015 
Η Αγγελική Δαρλάση στο Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα χτίζει ένα νεανικό μυθιστόρημα για τα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, τότε που οι αρχαιολόγοι του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου απομάκρυναν τα εκθέματα ή τα έθαψαν για να τα σώσουν από τον πόλεμο και τους επίδοξους σφετεριστές τους. Η Αγγελίνα μεγάλωσε μέσα στο μουσείο. Για κούκλες δεν ενδιαφερόταν αφού οι πέτρινοι θεοί, οι κόρες, οι γίγαντες κούροι και τα μυθικά πλάσματα τη συντρόφευαν και της μιλούσαν καθημερινά. Με φόντο τα αγάλματα και το μουσείο, και διαβάζοντας τις σκέψεις του κοριτσιού, ο αναγνώστης παρακολουθεί τη ζωή στην κατοχική Αθήνα και την πορεία μιας μικρής ομάδας φίλων και γνωστών της. Η πορεία του καθένα, άλλος δωσίλογος, άλλοι αντιστασιακοί, άλλοι που σκοτώθηκαν ή πέθαναν από την πείνα, η αλληλοβοήθεια και η ομοψυχία, η φιλία, ανοίγουν παράλληλα θέματα που ολοκληρώνουν το τοπίο της κοινωνικής ζωής εκείνων των χρόνων. Κορυφαία στιγμή του μυθιστορήματος η παιδική επιχείρηση απόκρυψης των πήλινων στολιδιών, ένα ακροκέραμο, ένας πήλινος γρύπας, από τα παλιά σπίτια της Αθήνας. Εξαιρετικά ευαίσθητο μυθιστόρημα που συνδιαλέγεται επάξια με όλα τα νεανικά/παιδικά μυθιστορήματα για την Κατοχή.
 
Άννα Ρούτση,  www.elculture.gr, 15/12/2015 
Ένα βιβλίο που διαβάζεται από νέους και από ενήλικες. Πρόκειται για το νέο βιβλίο της Αγγελικής Δαρλάση «Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα». Η Αγγελίνα σχεδόν μεγάλωσε μες στο μουσείο που δούλευαν οι γονείς της, συνομιλώντας με τ’ αγάλματα που καταλάβαιναν καλύτερα ίσως απ’ όλους την αναπηρία της: το μισό της χέρι. Όταν κηρύσσεται ο πόλεμος στην Ελλάδα και ο ναζισμός πλησιάζει, οι άνθρωποι του μουσείου αγωνίζονται να κρύψουν τ’ αγάλματα για να τα προστατεύσουν από την καταστροφή και το πλιάτσικο. Το ίδιο μυστικό μοιράζονται η Αγγελίνα και ο καλύτερός της φίλος, ο Τίκο. Μια ιστορία βασισμένη στα πραγματικά γεγονότα της απόκρυψης των αρχαιοτήτων του Εθνικού Αρχαιολογικού μουσείου το ’40, που με πήγε πίσω στα πρώτα νεανικά αναγνώσματα για την πολυτάραχη ιστορία της χώρας.
 
Κώστας Στοφόρος,  www.literature.gr, 16/12/2015 
«Με τα βιβλία ταξιδεύεις» 
[Στο νέο βιβλίο της Αγγελικής Δαρλάση] συναντάμε την Αγγελίνα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, όταν ξεσπά ο πόλεμος το 1940 και οι αρχαιολόγοι αποφασίζουν να κρύψουν τα αγάλματα και τα πολύτιμα εκθέματα του Μουσείου για να μην καταστραφούν, αλλά και να μην πέσουν σε ξένα χέρια. Ξεκινώντας από μια πραγματική ιστορία, η Αγγελική Δαρλάση στο «Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα» πλάθει ένα μυθιστόρημα με ξεχωριστή σημασία.
Οι γονείς της Αγγελίνας δουλεύουν στο Μουσείο κι έτσι εκείνη παίζει ανάμεσα στα αγάλματα. Αρχίζει να μιλά μαζί τους. Και νιώθει να της ψιθυρίζουν όταν πάει να κρύψει το ανάπηρο χέρι να μην το κάνει γιατί «είναι σαν κι αυτά». Η Αγγελίνα έχει κι έναν φίλο τον Τίκο που αποφασίζει κι αυτός να προστατέψει ό,τι θεωρεί όμορφο στην πόλη από τους κατακτητές. Μικρά αγάλματα που στολίζουν σπίτια, ακροκέραμα…
Ένα όμορφο βιβλίο που μας θυμίζει αυτά που ξεχνάμε ή μας γνωρίζει αυτά που δεν μάθαμε ποτέ με έναν διαφορετικό τρόπο…
 
Έλενα Αρτζανίδου,  www.thinkfree.gr, 19/1/2016 
Ελένη Μπετεινάκη,  Τα παραμύθια του Σαββάτου, www.cretalive.gr, 6/2/2016 
Η Αγγελίνα ένα κορίτσι που μιλάει με τα αγάλματα. Ένα κορίτσι που σαν παιχνίδι σχεδόν από την ώρα που γεννήθηκε είχε …τα αγάλματα. Ήταν οι κούκλες, οι φίλοι, η ζωή της ολόκληρη, αφού κι οι δυο γονείς της δούλευαν μέσα στο αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας. Ένα κορίτσι που γεννήθηκε με ένα «καταραμένο» χέρι και δεν γινόταν εύκολα αποδεκτή από «κανονικούς» ανθρώπους. Κι όμως δεν το έβαλε κάτω ποτέ. Ένα κορίτσι που διαλέγει σαν φίλο του τον Τίκο, ένα αγόρι που επίσης κανείς δεν συμπαθεί γιατί φορεί γυαλιά με πολύ χονδρούς φακούς  κα η εξωτερική του εμφάνιση δεν επιτρέπει στους «ίδιους κανονικούς» ανθρώπους να τον δεχτούν. Οι δυο φίλοι ζουν τη δική τους περιπέτεια ανάμεσα σε μυστικά και βόλτες με έναν κοινό σκοπό και στόχο. Να σωθούν ό,τι αγαπούν περισσότερο στη ζωή τους, τα αγάλματα, αρχαία και νέα. Και η κοινή τους πορεία διανύεται μέσα στο κλίμα του πολέμου, του φόβου και της αγωνίας του αύριο. Και θεριεύει η φιλία τους και μαθαίνουν κι οι δύο από τους απλούς ανθρώπους ιστορίες και δράματα που φέρνει ένας πόλεμος, ένας ξεριζωμός, μια προσφυγιά. Κι είναι δεμένη η ζωή τους με κούκλες κι αγάλματα και των γονιών τους όπως της μητέρας της Αγγελίνας, όπως όλων των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν στην ιστορία.
Κι είναι σαν πολλές ιστορίες να μπλέκονται και παραμύθια και φωνές μαρμάρινων αγαλμάτων να ανακατεύονται, να νιώθουν, να υποφέρουν και να σωπαίνουν. Κι είναι κι εκείνο το ένα και μοναδικό άγαλμα της Αγγελίνας, ο πιο καλός της φίλος, ο γίγαντας που χώθηκε βαθιά μέσα στη γη κι  εμείς το μάθαμε από μια φωτογραφία που πάρθηκε εκείνη τη μία και μοναδική στιγμή και το κορίτσι του ΄πε τις τελευταίες του λέξεις πριν τον σκεπάσει το χώμα: «Κρύψε καλά τα αστέρια, θλιμμένε γίγαντα, αγέρωχε πρίγκιπά μου. Φύλαξέ τα τώρα καλύτερα από ποτέ. Γιατί τώρα πλησιάζει το σκοτάδι. Μόνο όταν ξαναβγείς στο φως τότε… Μόνο τότε να τα δώσεις πίσω στον ουρανό…»
Και εκείνα τα ακροκέραμα τα σύγχρονα έγιναν σπουδαία στα μάτια των παιδιών κι έπρεπε να κρυφτούν γιατί θα είχαν μέσα τους, πάνω τους αναμνήσεις και εικόνες μιας ζωής που την έζησαν και δεν ήθελαν να ξεχάσουν. Κι ο Τίκο είναι ίσως ο πιο σπουδαίος ήρωας αυτής της ιστορίας που θέλησε να τα σώσει αυτά τα  σύγχρονα αγάλματα και το πλήρωσε με την ίδια του τη ζωή. Τη ζωή που η Αγγελίνα δεν ξέχασε ποτέ μέσα στο  μικρό τσίγκινο κουτί μπισκότων που ΄ταν κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί. Οι θησαυροί που γεμίζουν την ψυχή και το μυαλό με θύμησες και πολύτιμες μυρωδιές αλλοτινών χρόνων.
Πάντα με συγκινούσαν οι ιστορίες που βασίζονταν σε αληθινά γεγονότα. Πόσο μάλλον όταν αφορούν τον τόπο μας και ιδιαίτερα θέματα όπως εκείνα της διαφύλαξης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Τούτη η ιστορία της Αγγελικής Δαρλάση βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Τούτο το βιβλίο είναι από μόνο του μια πηγή, και ας έχει μυθιστορηματικά στοιχεία, της νεότερης ιστορίας του τόπου μας. Κρύβει όλο τον φόβο, την αγωνία, την αγάπη απλών καθημερινών ανθρώπων που δεν ζήτησαν ποτέ τα εύσημα να σώσουν ό,τι πιο πολύτιμο είχε  η Αθήνα εκείνες τις δύσκολες ώρες του 1941 όταν ο πόλεμος είχε ξεσπάσει και από στιγμή σε στιγμή οι Γερμανοί θα την καταλάμβαναν. Στιγμές από το βιβλίο με απόλυτη συγκίνηση για τους άγνωστους ήρωες. Στιγμές που σε κάνουν να ανατρέξεις στην Ιστορία που έχει γραφτεί και να δεις πόσα πολλά πράγματα έγιναν κάτω από τόσες δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες που ίσως και να αγνοούμε. Μια ιστορία για αυτόν τον κόσμο τον μαγικό των αγαλμάτων που πάντα παραμένουν βουβά αλλά δεν σταματούν ποτέ μόνο με την παρουσία τους να μας διδάσκουν. Μια ιστορία τέλος που μας κάνει να αναλογιστούμε συμπεριφορές μας απέναντι σε ανθρώπους που ένα φυσικό τους «ελάττωμα» δεν μειώνει τη δύναμη της ψυχής, το θάρρος, την αγάπη για την πατρίδα τους, για το ωραίο που δείχνουν το μεγαλείο της ψυχής και του Έλληνα.
Αγγελική, για μια ακόμα φορά μας μιλάς για μια ιστορία πολέμου ή καλύτερα για τους αφανείς ήρωες μιας τραγωδίας  με τόση συγκίνηση και τρυφερότητα.  Υπάρχει η φλόγα της ευθύνης, του χρέους, της πίστης για πράγματα σπουδαία που με κίνδυνο ακόμα και της ίδιας της ζωής, έγιναν. Κι είναι ύμνος στη φιλία, στην αφοσίωση, στη λαχτάρα για ζωή αυτή η ιστορία. Κι είναι ο Τίκο ένα από τα χιλιάδες θύματα ενός πολέμου άδικου, λες και υπάρχουν δίκαιοι πόλεμοι… Κι είναι ο γρύπας, το σύμβολο της δικής μου πόλης σήμερα, η αιτία για μια μυθοπλασία μοναδική που κρύβει όλο τον σπαραγμό της αθλιότητας των ανθρώπων που διαλύουν ζωές ανεξέλεγκτα για το τίποτα. Κι είναι η ζωή της Αγγελίνας, η ζωή που ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες της και δίνει την αισιοδοξία της επόμενης μέρας. Γιατί όπως γράφεις σε κάποιο σημείο του βιβλίου:
«Δεν κλείνεις τα μάτια όταν σε κοιτάζουν κατάματα τα αστέρια. Δεν κλείνεις τα αυτιά στη μουσική του κόσμου».
Ένα βιβλίο τρυφερό, γεμάτο ζωή κι ας έχει μυρωδιές θανάτου. Ένα βιβλίο πολύ συγκινητικό και γεμάτο εικόνες που κάποιοι τις έζησαν στ΄ αλήθεια. Γεμάτο ψυχή, αγάπη, περίσσια δύναμη και μνήμες από ζωές που κατακερματίστηκαν αλλά ύψωσαν και πάλι το ανάστημά τους. Ένα βιβλίο γεμάτο πηγές και έρευνα, αγάπη για τον πολιτισμό, την πατρίδα και τα ιδανικά. Ένα βιβλίο για μια ιστορία που αξίζει να μην ξεχαστεί ποτέ!
 
Αγγελική Ευσταθίου,  Αγαπημένα παιδικά βιβλία, 25/2/2016 
Ράνια Μπουμπουρή,  www.lesvosnews.gr, 14/4/2016 
Ελένη Σαραντίτη,  www.diastixo.gr, 20/5/2016 
Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη,  ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ, 4/11/2016 
Συνέντευξη στην Ιωάννα Παναγιώτου Μάμαλη,  ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ, άνοιξη 2016 
Μαραμπού,  «Τ’ αγάλματα είναι στο μουσείο», Πιπέρι και σπασμένες γραμμές, 6/11/2016