«Ένα τολμηρό μυθιστόρημα ψυχικής ενηλικίωσης»
Ο 24χρονος Διονύσης έχει δεσμό με την ξαδέλφη του, Μαρία, κάτι που κάνει έξω φρενών τους δικούς του. Σε έναν καυγά με την μάνα του, παίρνει το κυνηγητικό όπλο του και αυτοπυροβολείται με αποτέλεσμα να χάσει το πρόσωπό του. Στόμα, μάγουλο, μύτη δηλαδή τα κύρια χαρακτηριστικά του θα εξαφανιστούν. Οι φίλοι απομακρύνονται, το ίδιο και η Μαρία, η αγαπημένη του. Μένει με τους γονείς του που τον φροντίζουν και ταυτόχρονα τον καταπιέζουν με τον τρόπο τους. Πώς μπορεί να ζήσει κάποιος χωρίς πρόσωπο; Μπορεί να χαμογελάσει; Να σφυρίξει έναν σκοπό, να οσφρανθεί ένα λουλούδι ή ένα γυναικείο άρωμα; Να δείξει αν είναι πικραμένος ή χαρούμενος; Να επικοινωνήσει τελικά ο εγκέφαλός του με τις βασικές του αισθήσεις και αυτό να είναι κατανοητό στους γύρω του; Ο Διονύσης επιλέγει να κρυφτεί πίσω από το ψευδώνυμο faceless στο internet, δημιουργώντας μέσω της απελπισμένης φωνής του χιλιάδες διαδικτυακούς φίλους. Εκεί θα γνωρίσει μία γιατρό, τη Μάνια, που ειδικεύεται στην πλαστική προσώπου και η οποία θέλει να τον χρησιμοποιήσει ως προσωπικό της πείραμα. Οι φίλοι του στο facebook θα οργανώσουν εκστρατεία crowd funding για να πληρωθεί το κόστος μετάβασης στις ΗΠΑ όπου θα γίνει το πανάκριβο χειρουργείο. Η εγχείρηση θα πετύχει και ο Διονύσης γυρνώντας στην Αθήνα θα είναι ένας όμορφος, επιτυχημένος, περιζήτητος εραστής. Όμως δεν θα είναι πια ο ίδιος Διονύσης. Βαθιά τραύματα που προέρχονται τόσο από τη μητέρα του, τον αδελφό του και την εξαφανισμένη ξαδέλφη θα τον περιορίζουν και θα τον κάνουν να αντιδρά σπασμωδικά. Θέμα πρωτόγνωρο και συγκλονιστικό, με πολλές προεκτάσεις. Η Κ.Μ. επιλέγει να το αφηγηθεί σε σκηνές, σαν να γράφει το σενάριο μιας ταινίας, με λιτό τρόπο αποφεύγοντας το μελό που κρύβει η θεματική της ιστορίας, με συνεχείς ανατροπές οδηγώντας την ιστορία σε ένα παράτολμο τέλος, που γοητεύει τον αναγνώστη
Τι δικαίωμα έχουμε σε μια νέα ζωή; Πόσο μπορούμε να αποτραβηχτούμε από την οικογενειακή μέγγενη με σκοπό να ακολουθήσουμε μια ζωή ολότελα δική μας επινόησης; Στο τρίτο βιβλίο της, η Κατερίνα Μαλακατέ καταπιάνεται με ένα θέμα σπάνιο για τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Πάνω σε έναν καβγά με τη μητέρα του, ο 23χρονος Διονύσης αυτοπυροβολείται. Το μισό του πρόσωπο διαλύεται. Χωρίς μύτη, στόμα, μάγουλα, δυσκολεύεται να φάει και να μιλήσει, επιβιώνει στη σκιά με μόνη συντροφιά τους γονείς του. Για αρκετό καιρό ζει μέσα στα σόσιαλ μίντια, κρυμμένος πίσω από την οθόνη του υπολογιστή του. Ώσπου ένα βράδυ τον βρίσκει η ελπίδα, μια γιατρός τού στέλνει υλικό για την εγχείρηση που θα τον σώσει ― μεταμόσχευση προσώπου. Μπορεί όμως το πρόσωπο ενός άλλου να σου δώσει πίσω τα χαμένα χρόνια; Πώς ωριμάζει κανείς χωρίς ρυτίδες; Πώς ερωτεύεται με νέα ταυτότητα. Ένα μυθιστόρημα που πραγματεύεται ζητήματα βιοηθικής, αλλά και τον έρωτα, την οικογένεια, τους μητρικούς και πατρικούς δεσμούς, τις σχέσεις την εποχή του διαδικτύου. Παράλληλα, είναι ένα μυθιστόρημα δύσκολης ενηλικίωσης, σαν μια επώδυνη γέννα.
Εξαιρετικό σαν σύλληψη, πολύ μέτριο στην εκτέλεση, αχρείαστα σκοτεινό, από εκείνα που σου δημιουργούν μια παράξενη αηδία στο στομάχι. Ο κεντρικός ήρωας εξελίσσεται αδιάφορα και κάπως αψυχολόγητα, η κεντρική ηρωίδα είναι έρμαιο μιας αδυναμίας η οποία προκύπτει πολύ ξαφνικά. Μετριότατο
Ο νεαρός Διονύσης κατά τη διάρκεια ενός καβγά με τη μητέρα του αυτοπυροβολείται στο κεφάλι, αλλά αυτό που κατορθώνει είναι να καταστρέψει το πρόσωπό του. Επιζεί, αλλά εκεί που ήταν πριν η μύτη το στόμα και το σαγόνι του είναι τώρα μια μεγάλη τρύπα. Δεκαπέντε χρόνια μετά κι αφού έχει κλειστεί στο σπίτι, μια γιατρός του λέει ότι υπάρχει ελπίδα, αν θέλει ν' αναλάβει ένα μεγάλο ρίσκο. Το βιβλίο μιλά για μια πολύ ιδιαίτερη μορφή αναπηρίας, το να ζεις χωρίς πρόσωπο. Οι άνθρωποι που μετακινούνται με καροτσάκι μπορούν να βγουν έξω και να δείξουν το πρόσωπο τους. (Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι οι συνθήκες στη χώρα μας είναι ευνοϊκές για οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας ειδικά και μετά τη νέα εξαγγελία για τα ΜΜΜ). Ο Διονύσης πρέπει να φορέσει μια μαύρη μάσκα, αλλά ενώ μπορεί να περπατήσει, δεν μπορεί να μιλήσει, να φάει, να φιλήσει. Το βιβλίο μιλά επίσης για τη μητρότητα και πως αυτή μπορεί να καταπιεί το παιδί είτε πριν είτε μετά το ατύχημα. Μιλά, επίσης, για τις ανθρώπινες σχέσεις την εποχή του
Αγάπησα αυτό το βιβλίο. Ξενύχτησα για να το τελειώσω
Η κα Μαλακατέ με εξέπληξε πολύ ευχάριστα
Το καλύτερο ελληνικό βιβλίο που διάβασα τα τελευταία χρόνια
Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω αυτό το βιβλίο, το πρώτο που θα μου ερχόταν θα ήταν ευχάριστη έκπληξη, ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα. Το «Χωρίς πρόσωπο είναι ένα μυθιστόρημα που σέβεται τον αναγνώστη, σύγχρονες αφηγηματικές τεχνικές, μοντέρνα θεματολογία, στοιβαροί κεντρικοί ήρωες. Η αφήγηση ενώ είναι μεταμοντέρνα και πολυδιάστατη, δεν κουράζει. Ειδικά η πρωτοπρόσωπη φωνή της μάνας είναι αποκαλυπτική. Το θέμα του, το αν ωριμάζουμε μόνον με το σώμα ή και την ψυχή, με συγκλόνισε. Το ίδιο και η διάσταση της βιοηθικής, δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως υπάρχουν μεταμοσχεύσεις που μπορείς να τις επιλέξεις και δεν είναι απαραίτητες για να μην πεθάνεις. Είναι όμως απαραίτητες για να έχεις μια καλή ποιότητα ζωής. Το είδαμε στο πρόσφατο παράδειγμα της κοπέλας που την έκαψαν με βιτριόλι. Ταυτίστηκα πιο πολύ με τον χαρακτήρα της Μάνιας, μου φάνηκε αυτό πως ήταν το πιο βιωματικό κομμάτι του κειμένου και με συγκίνησε βαθιά. Αυτό και το κομμάτι του πόνου, της ασθένειας, των νοσοκομείων, πώς είναι να θέλεις αλλά