×

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών σας.

{{item.custom_attributes.author}}
Ποσότητα: {{item.quantity}}
{{item.total_price}} {{item.total_discounted_price}}
×
Υποσύνολο:
{{order.discounted_cost}}
Έκπτωση Προσφοράς:
{{order.promo_discount}}
Έκπτωση Κουπονιού:
{{order.extra_discount}}
Κόστος Αποστολής:
{{order.shipping_cost}}
Επιβάρυνση Πληρωμής:
{{order.payment_cost}}
ΣΥΝΟΛΟ:
{{order.final_cost}}
{{ product.title }}
{{ product.custom_attributes.author }}
{{ product.price }} {{ product.discounted_price }}
×
×
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΜΟΥ ΤΑ EBOOKS ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ
10%
ΒΙΒΛΙΟ

Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια

10%
ΒΙΒΛΙΟ

Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια

Julian Barnes
Αλεξάνδρα Κονταξάκη
Σύγχρονη
978-960-455-515-4
368
08/12/2008
Εξαντλημένο

Ο Τζούλιαν Μπαρνς γράφει ένα βιβλίο με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία γεμάτο απόψεις, σκέψεις και ιδέες για την οικογένεια, τη ζωή, τον Θεό και τον φόβο του θανάτου.

Περιγραφή βιβλίου

«Ένας Λονδρέζος, ηλικίας από εξήντα δύο και πάνω, πέθανε χτες. […] Ύστερα από ένα αργό και ενδεές επαγγελματικό ξεκίνημα, σημείωσε μεγαλύτερη επιτυχία απ' ό,τι περίμενε. Ύστερα από ένα αργό και επισφαλές συναισθηματικό ξεκίνημα, πέτυχε όση ευτυχία τού επέτρεπε η φύση του. Παρά την εγωιστική φύση των γονιδίων του, απέτυχε –ή μάλλον αρνήθηκε– να τα κληροδοτήσει, πιστεύοντας μάλιστα ότι η άρνησή του συνιστούσε πράξη ελεύθερης βούλησης ενώπιον του βιολογικού ντετερμινισμού. Έγραφε βιβλία, ώσπου πέθανε. […] Δεν είχε πρόβλημα να μένει μόνος του, φτάνει να ήταν σίγουρος ότι αυτή η μοναχικότητα θα λάμβανε τέλος. Αγαπούσε τη γυναίκα του και φοβόταν τον θάνατο. Δεν ακούγεται και πολύ άσχημο, ε;»

Τζούλιαν Μπαρνς

Ο Τζούλιαν Μπαρνς, ένας από τους λαμπρότερους σύγχρονους συγγραφείς, μας ταξιδεύει στα μονοπάτια της σκέψης του μέσα από ένα ευφυές αλλά και πολύ προσωπικό αφήγημα για τη θνητότητα, τον φόβο του θανάτου, την τέχνη ως μέσο υπέρβασης του θανάτου καθώς και την ύπαρξη ή όχι θεού.

Ένα δοκίμιο […] διερευνητικό και ακριβές, προσωπικό και μεταφυσικό, δημοκρατικό ως προς τις φωνές, νεκρών και ζωντανών, που καλούνται να συμβουλεύσουν τον συγγραφέα καθώς προσεγγίζει το ζήτημα της θνητότητας.

Times Literary Supplement

Επισκεφθείτε το site του συγγραφέα.

Πληροφορίες

  • Julian Barnes
  • Αλεξάνδρα Κονταξάκη
  • 978-960-455-515-4
  • 368
  • 08/12/2008
  • 14 Χ 20,5
  • Μαλακό

Σχόλια

Κριτικές...

Αναστάσης Βιστωνίτης  ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής, 26/10/2008 
«Δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά μου λείπει» 

[…] πώς συμβαίνει κι ένα βιβλίο που κυριαρχείται από τη θανατοφοβία όπως το Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια του Τζούλιαν Μπαρνς να είναι τόσο γοητευτικό, με τέτοια αίσθηση του χιούμορ που να το αρχίζει κανείς και να μην μπορεί να το σταματήσει; Η απάντηση είναι απλή: πρόκειται για το δεύτερο σημαντικό επίτευγμα του Μπαρνς (το πρώτο είναι αναμφισβήτητα Ο παπαγάλος του Φλωμπέρ), ενός συγγραφέα που είναι ίσως σήμερα ο κορυφαίος στυλίστας της αγγλικής λογοτεχνίας. […]
Αν ήθελα να δώσω έναν περιγραφικό χαρακτηρισμό στο εξαίρετο αυτό βιβλίο θα το έλεγα καθαρτήριο ενός απίστου που καταφέρνει να συνομιλεί με το μελλοντικό του φάντασμα. Το απαράμιλλο ύφος του, το πικρό του χαμόγελο και η αναμφισβήτητη ευφυΐα του […] τον βοηθούν να ατενίζει το θάνατο, να ομολογεί ότι τον φοβάται, αλλά και να τον κοροϊδεύει ταυτοχρόνως […].  

Βασίλης Πεσμαζόγλου  ΤΑ ΝΕΑ (Βιβλιοδρόμιο), 6-7/12/2008 
«Δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά μου λείπει…» 
Ωραίο κείμενο. Να το συστήσω για δώρο Χριστουγέννων; Μάλλον προσφέρεται περισσότερο για Πάσχα: είναι πιο κοντά σε Σταύρωση και Ανάσταση. Διότι με το θάνατο καταγίνεται. Έτσι απλά. Χωρίς περιστροφές, συμβολισμούς, κουκουλώματα. […]
Ο Μπαρνς κάνει με την πένα του κατά μέτωπον επίθεση; Όχι ακριβώς. Τον προσεγγίζει, τον πολιορκεί, τον γυροφέρνει με το δέον δέος, διά της τεθλασμένης: αντλώντας από την πλούσια φιλολογική του παιδεία (εξόχως γαλλοκεντρική), μας παραθέτει πλήθος συγγραφέων, αλλά και μουσικών ή δημοσιογράφων σε ένα ευρύτατο απάνθισμα θανατολογίας. Αποτέλεσμα κάπως χαώδες: το βιβλίο δεν οργανώνεται σε κεφάλαια, δεν έχει αρχή, μέση τέλος. Μπορείς να διαβάσεις πηδώντας (χαρωπά;) αποδώ κι αποκεί, σεβόμενος απλώς, ει δυνατόν, τις μικρές ενότητες που το απαρτίζουν. Απολαυστικό ανάγνωσμα […] με βρετανική σπιρτάδα. Ναι, σπιρτάδα: δεν είναι καθόλου θανατερό, νοσηρό, πλακωτικό, μελαγχολικό. Τουναντίον, έχει άφθονο χιούμορ που, δεδομένων των περιστάσεων, δεν μπορεί παρά να ρέπει προς το μαύρο.  
Σοφία Νικολαΐδου,  ΤΑ ΝΕΑ (Βιβλιοδρόμιο), 27-28/6/2009 

Θανάσιμα σοβαρό και, την ίδια στιγμή, ανελέητα παιγνιώδες. 

Χριστίνα Παπαγγελή,  anagnosi.blogspot.gr, 30/1/2010 
Λάμπρος Σκουζάκης,  pandoxeio.com, 11/3/2015 
«Διαλεκτική πάνω στο άλεκτο» 
Κατερίνα Σχινά, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (Βιβλιοθήκη), 30/1/2009
Φόβος και τρόμος

[…] ο θανατόφοβος –καθ’ ομολογίαν του- Μπαρνς, μολονότι αραδιάζει δεκάδες παραλλαγές αυτού του φόβου, δεκάδες εκδοχές θανάτου και άλλες τόσες αποκρουστικές πλευρές των γηρατειών, της παρακμής, της σωματικής και διανοητικής κατάρρευσης, αυτό το δέος το λειαίνει: αμβλύνει τη φρίκη με γενναίες δόσεις χιούμορ και παρότι λυσσαλέα αρνείται το τετελεσμένο της ύπαρξης, έμμεσα καταφάσκει σ’ αυτό, ίσως γιατί στο βάθος παραδέχεται ότι πεθαίνει κανείς όταν εξαντληθούν οι λόγοι που τον κρατάνε στη ζωή.

Votre Beaute, Ιούλιος 2009

Ο μοναδικός Τζούλιαν Μπαρνς δημιουργεί ένα ακόμη αριστούργημα.Δίνοντας μορφή αυτοβιογραφικού δοκιμίου , καταφέρνει να διαπραγματευτεί το πιο δύσκολο θέμα, το θάνατο, με τον πιο σπινθηροβόλο τρόπο.Σε παίρνει από το χέρι και σε καθοδηγεί με μαεστρία κι εσύ φοβάσαι, γελάς, σκέφτεσαι μαζί του.Είναι ένα βιβλίο για όλους και, κυρίως, όσους «δεν πιστεύουν στο Θεό , αλλά τους λείπει»,όπως λέει και ο ίδιος …