×

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών σας.

{{item.custom_attributes.author}}
Ποσότητα: {{item.quantity}}
{{item.total_price}} {{item.total_discounted_price}}
×
Υποσύνολο:
{{order.discounted_cost}}
Έκπτωση Προσφοράς:
{{order.promo_discount}}
Έκπτωση Κουπονιού:
{{order.extra_discount}}
Κόστος Αποστολής:
{{order.shipping_cost}}
Επιβάρυνση Πληρωμής:
{{order.payment_cost}}
ΣΥΝΟΛΟ:
{{order.final_cost}}
{{ product.title }}
{{ product.custom_attributes.author }}
{{ product.price }} {{ product.discounted_price }}
×
×
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΜΟΥ ΤΑ EBOOKS ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ
EBOOK
10%
ΒΙΒΛΙΟ

Το χρυσό βραχιόλι

Σοφία Νικολαΐδου
Πεζογραφία
978-618-03-2300-9
384
14/05/2020
Διαθέσιμο
Ένα βιβλίο μαρτυριών που φωτίζει μοναδικά το εθνικό απωθημένο των Ελλήνων, την πανεπιστημιακή εκπαίδευση ως εισιτήριο για έναν καλύτερο τρόπο ζωής.


Περιγραφή βιβλίου

Ένα βιβλίο ντοκουμέντο: αληθινοί άνθρωποι αφηγούνται τις ιστορίες τους και ζωντανεύουν μια χώρα και μια εποχή. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι πρώτοι στην οικογένειά τους που πήραν πτυχίο, το «χρυσό βραχιόλι», και άλλαξαν ζωή.
Το οικογενειακό απωθημένο που διαμόρφωσε μια ολόκληρη χώρα. Ένα πτυχίο για το παιδί.
Η Σοφία Νικολαϊδου παίρνει συνεντεύξεις και μας παρουσιάζει με τα δικά τους λόγια αυτούς που έφυγαν από το χωριό και ήρθαν στην πόλη. Αυτούς που γεννήθηκαν στη φτώχεια από γονείς που ήξεραν λίγα ή ελάχιστα γράμματα.
Αυτούς που διάβασαν, πέρασαν στο πανεπιστήμιο, απέκτησαν αξιοσέβαστο επάγγελμα και άνετη ζωή. Αγροτόπαιδα που έγιναν γιατροί, εργατόπαιδα που σπούδασαν δικηγόροι. Κορίτσια που πάλεψαν για το αυτονόητο: μια δουλειά και το δικό τους πορτοφόλι. Ελεύθεροι επιχειρηματίες και δημόσιοι υπάλληλοι, απόφοιτοι του δημόσιου σχολείου ή υπότροφοι των μεγάλων ιδιωτικών. Παιδιά που σπούδασαν στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.
Στην Ελλάδα του 20ού αιώνα ζήσαμε μια ειρηνική επανάσταση: μια επανάσταση με όπλο τις σπουδές και τα γράμματα.
Ένα πανόραμα του 20ού και του 21ου αιώνα σε μια χώρα που άλλαξε και συνεχίζει να αλλάζει. Τρεις γενιές Ελλήνων αφηγούνται την ιστορία τους και φτιάχνουν ένα μωσαϊκό από φωνές - σαν τα παλιά μωσαϊκά στα σπίτια που μεγαλώσαμε.
Ένα τραγούδι που το ρεφρέν του το ξέρουμε καλά. Είναι η φωνή που λέει, εμείς μπορεί να πεινάσουμε, αλλά το παιδί θα σπουδάσει.

Πληροφορίες

  • Σοφία Νικολαΐδου
  • 978-618-03-2300-9
  • 384
  • 14/05/2020
  • 14 Χ 20,5
  • Μαλακό

Σχόλια

  • avatar
    ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΒΡΑΧΙΟΛΙ
    ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Σ
    3 μήνες

    Υπέροχο βιβλίο.Δεν το έχω αφήσει από τα χέρια μου.Έκλαψα σε αρκετά σημεία γιατί σε πολλά ήταν σαν να άκουγα τον εαυτό μου και να διαβάζω για τους γονείς μου.Ένα βιβλίο που φωλιάζει στην καρδιά σου.

Κριτικές...

Συνέντευξη στην Ειρήνη Ορφανίδου Huffington Post, 8/6/2020
Συνέντευξη στην Κυριακή Τσολάκη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής, 17/5/2020
Μανώλης Πιμπλής Η ΕΠΟΧΗ, 26/5/2020

Είναι οπωσδήποτε ωραία και πρωτότυπη η ιδέα της Σοφίας Νικολαΐδου να γράψει το «Χρυσό βραχιόλι». Δηλαδή το πτυχίο. Έτσι έλεγαν οι παλιές γιαγιάδες, μας θυμίζει η συγγραφέας, ότι το πτυχίο είναι το χρυσό βραχιόλι στο χέρι του παιδιού. Παρά κάτι 400 σελίδες γεμάτες ιστορίες. Ιστορίες 5-6 σελίδες η καθεμία, ανθρώπων διαφορετικών, που έχουν όμως ένα κοινό γνώρισμα: είναι οι πρώτοι στις οικογένειές τους που σπούδασαν. Που έφυγαν από το χωριό, που γλίτωσαν από τα χωράφια, τα εργοστάσια, τα γιαπιά.

Για έναν σχεδόν αιώνα, λέει η συγγραφέας, ήταν ριζωμένη η πίστη ότι τα γράμματα σε κάνουν άνθρωπο. Ότι το πτυχίο σού αλλάζει τη ζωή. Τώρα η πίστη αυτή ξεθωριάζει, αλλά είναι πάντα εδώ.

Ένας επιχειρηματίας που ξεκίνησε από το μηδέν, με σχεδόν αγράμματους γονείς, λέει: «Έτσι ξεκίνησα. Τυχαία. Χωρίς λεφτά και χωρίς σχεδιασμό. (…) Δούλευα ώρες ατελείωτες, γιατί μ’ άρεσε. (…) Δεν ένιωσα ποτέ την αποτυχία. Αλλά και δεν έβαλα ποτέ στόχους που δεν θα μπορούσα να φτάσω. Έβαζα τους στόχους που έφτανα».

Και η μητέρα της ίδιας της Σοφίας Νικολαΐδου σπούδασε φιλόλογος γιατί ο Πόντιος πατέρας της (παππούς της συγγραφέα), από τη φυλακή επί Κατοχής, έγραφε στη σύζυγό του: Θα πεινάτε νέπουτση, αλλά τα παιδία θα μαθάνε γράμματα. Δεν θα τα στείλεις στα χωράφια, άκουσες; Δεν θα τα σταματήσεις από το σκολείο».

Όλη αυτή η κατάσταση, το πείσμα αυτών των ανθρώπων, προκάλεσε μια αρκετά μεγάλη κοινωνική κινητικότητα – μεγαλύτερη μάλλον από αυτή που παρατηρείται στις μέρες μας (και που, για μια ακόμα φορά, δεν ευνοεί την άρση των ανισοτήτων). Τώρα το πείσμα αυτό το έχουν περισσότερο τα παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Αλλά όχι μόνο. Παρά το γεγονός ότι τις προηγούμενες δεκαετίες σπούδασαν περισσότεροι από ποτέ, υπάρχουν ακόμη παιδιά εντελώς αμόρφωτων γονιών. Μια κοπέλα 27 ετών που σπούδασε στα ΤΕΦΑΑ είχε γονείς απόφοιτους δημοτικού. Ο μπαμπάς υδραυλικός. Μιλάει πολύ γλαφυρά για το πόσο η ευρύτερη οικογένεια και το περιβάλλον την αποθάρρυνε λέγοντας ότι κανείς τους δεν έχει σπουδάσει. Αλλά και πόσο μεγάλη ήταν η περηφάνια των γονιών της όταν πέρασε. Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσει στο χωριό χωρίς πτυχίο. Και εντέλει έκανε και μεταπτυχιακό. Ο αγαπημένος της αδελφός της είπε «είσαι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας. Δεν σου έφτανε το πτυχίο, κάνεις και μεταπτυχιακό. Τώρα θα λυσσάξουν». Όπως εύστοχα λέει η Σοφία Νικολαΐδου, και επαληθεύεται από το βιβλίο της, ο συγγραφέας δεν μπορεί να συναγωνιστεί τη ζωή. «Εκείνη γράφει τις καλύτερες ιστορίες».