Τόμας Άντζελα www.go-out.gr
Καμία αγάπη δεν είναι καλύτερη από τις άλλες
Ο Χρήστος Αγγελάκος ορμώμενος από δύο δημοσιεύματα, σχετικά με τον ξεριζωμό και την καταπάτηση μιας δασικής έκτασης, συλλαμβάνει την κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος και στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας ιστορίες φίλων του ή πιο σωστά κλέβοντάς τες, και στη συνέχεια αφήνοντας τη φαντασία του ελεύθερη, ξεκινάει τη συγγραφή του δεύτερου μυθιστορήματός του, το Δάσος των Παιδιών...
http://www.elculture.gr/
http://www.elculture.gr/
Δήμητρα Ελευθερίου, www.elculture.gr, 17/1/2012
Ο Χρήστος Αγγελάκος, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας, διανοούμενος, φέρνει στο προσκήνιο με την καινούρια του έκδοση την Μοναξιά. Με το «Δάσος των Παιδιών» αλλάζει την προοπτική της ανάγνωσης, προσδίδει τον λυρισμό που άλλοι έχουν κρυμμένο κι άλλοι φανερό. Μιλά για τη λογοτεχνία, το ρόλο της και την πολιτική, σχολιάζει τον ίδιο τον εαυτό του κατά τη διάρκεια της συγγραφικής διαδικασίας, και χαρίζει στους αναγνώστες του μια εικόνα, φτιαγμένη από αναμνήσεις.
Ελισσάβετ Σπαντιδάκη, www.critique.gr
Οι Έλληνες, Στην Πλειοψηφία Μας, Δεν Απαντήσαμε Ποτέ Σε Κανένα Ερώτημα
Συνέντευξη στη Μαρία Τσιράκου, www.bibliotheque.gr, 11/11/2012
Στη λογοτεχνία σπάνιες είναι οι φορές που ο ποιητικός λόγος μπόρεσε να έχει μια ευτυχή συνάντηση με το μυθιστόρημα. Συνήθως οι ανάγκες της μυθιστορηματικής πλοκής εκτοπίζουν την ποίηση, ενώ άλλοτε η ποιητικότητα μοιάζει να «γίνεται βάρος» στη μυθιστορηματική αφήγηση. Στο νέο μυθιστόρημα του Χρήστου Αγγελάκου, η συνάντηση αυτή εξελίσσεται σε έναν σφοδρό έρωτα που διατρέχει το έργο από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα και ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια γόνιμη και βαθειά σχέση.
Για την ακρίβεια ο ποιητικός λόγος και κυρίως η ποιητική ματιά είναι αυτή που εισβάλει στην αφήγηση, στην πλοκή και στην επιλογή των ηρώων αναδεικνύοντας «Το δάσος των παιδιών» σε ένα κείμενο πραγματικά μοναδικό.
Μια ηλικιωμένη καθηγήτρια που πολιορκείται από την λογικοφανή απληστία των κληρονόμων της, τρία ομοφυλόφιλα αυτοκαταστροφικά ζευγάρια και ένα δάσος που βρίσκεται στο στόχαστρο οικοπεδοφάγων υπεράνω υποψίας είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο ξετυλίγεται η υπόθεση. Άνθρωποι μοναχικοί, ρομαντικοί, ευάλωτοι, όσο και μοιραίοι, άνθρωποι που έχουν κινηθεί στο περιθώριο της κοινωνικής ορθότητας γίνονται βορά και εύκολη λεία στο νομιμοποιημένο κυνισμό, στην αρπακτικότητα και πάνω από όλα στην ανυποψία που κυριαρχεί. Ένα μυθιστόρημα ατμοσφαιρικό, γοητευτικό, τρυφερό αλλά και σκληρό για το αναπόφευκτο κόστος των μοναχικών επιλογών σε μια εποχή αγελαία.
Για την ακρίβεια ο ποιητικός λόγος και κυρίως η ποιητική ματιά είναι αυτή που εισβάλει στην αφήγηση, στην πλοκή και στην επιλογή των ηρώων αναδεικνύοντας «Το δάσος των παιδιών» σε ένα κείμενο πραγματικά μοναδικό.
Μια ηλικιωμένη καθηγήτρια που πολιορκείται από την λογικοφανή απληστία των κληρονόμων της, τρία ομοφυλόφιλα αυτοκαταστροφικά ζευγάρια και ένα δάσος που βρίσκεται στο στόχαστρο οικοπεδοφάγων υπεράνω υποψίας είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο ξετυλίγεται η υπόθεση. Άνθρωποι μοναχικοί, ρομαντικοί, ευάλωτοι, όσο και μοιραίοι, άνθρωποι που έχουν κινηθεί στο περιθώριο της κοινωνικής ορθότητας γίνονται βορά και εύκολη λεία στο νομιμοποιημένο κυνισμό, στην αρπακτικότητα και πάνω από όλα στην ανυποψία που κυριαρχεί. Ένα μυθιστόρημα ατμοσφαιρικό, γοητευτικό, τρυφερό αλλά και σκληρό για το αναπόφευκτο κόστος των μοναχικών επιλογών σε μια εποχή αγελαία.
Ελπίδα Πασαμιχάλη, www.bookbar.gr, 21/12/2011
Ράνια Μπουμπουρή, www.diastixo.gr, 20/11/2012
Κωστής Παπαγιώργης, LIFO, 21/11/2012
Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης, www.bibliotheque.gr, 2/12/2012
“Πλαστή ευημερία σημαίνει πλαστή ταυτότητα”
Συνέντευξη στην Ελπίδα Πασαμιχάλη, www.bookbar.gr, 5/12/2012
no14me.blogspot.gr, 17/11/2011






















Eξαιρετικό μυθιστόρημα, στο μεταίχμιο μεταξύ ποιητικής εκμυστήρευσης, φαντασίωσης και ωμού ρεαλισμού. Τα πρόσωπα διακριτά, σκιαγραφημένες οι ψυχοσυνθέσεις, η πρωταγωνίστρια ρευστή και μεταμορφωσιγενής, πράγμα που τής επιτρέπει να κινηθεί με ευκολία στις διάφορες χρονικές στιγμές. Ένταση και πάθος, ένα φοβικό κλίμα στο δάσος και στον συγχρωτισμό με τον "απέναντι", πράγμα που οικοδομεί το θρίλερ και ισοσκελίζει το ύφος ενατένισης που κυριαρχεί. Απόλυτη ευαισθησία και ανθρωπιά, ο Αγγελάκος καθιερώνει ένα ρηξικέλευθο είδος ανθρωπισμού που αναβλύζει από τη συμπάθειά του για τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Χαρακτηριστικό του μυθιστορήματος, ο ουνιβερσαλισμός: επιτέλους ένα βιβλίο που, διαβάζοντάς το, μπορώ να το εκφωνώ μέσα μου στα αγγλικά: παρά τις αληθοφανείς αναφορές στην ατμόσφαιρα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, ο συγγραφέας διαφεύγει τις ατραπούς ενός αφελούς ηθογραφήματος και επιβάλλει την παγκοσμιότητα και τις αρχετυπικές του εικόνες.